All Chapters of พันธะรักลวง: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อร่างบางเปลือยเปล่ามือแกร่งก็เลื่อนขึ้นไปจับสองเต้าสวยอวบอิ่มพร้อมกับฟอนเฟ้นอย่างมันมือแต่ก็ไม่ได้แรงมาก จนเนื้อนุ่มนิ่มปริออกตามง่ามนิ้วมือของเขา ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะก้มลงไปดูดเลียยอดถันสีหวานด้วยความรู้สึกชอบใจทุกครั้งที่ได้ดูดนมเธอ"อ๊า พี่ไคเรน" เธอก้มหน้ามองลิ้นร้อนที่ดูดเลียหัวนมสีชมพูของตัวเองพลางส่งเสียงครางออกมาด้วยความเสียวซ่านส่วนกลางกายเกินจะต้านไหว เมื่อเขาดูดเลียจนหนำใจแล้วจากนั้นจึงผละออกจากยอดอกสีสวยแล้วแลบลิ้นเลียไปตามเนินอกอวบและขบเม้มผิวกายเบาๆใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนขึ้นไปจนถึงลาดไหล่บอบบาง ลิ้นชื้นโลมเลียไปทั่วผิวขาวอมชมพูที่มีกลิ่นหอมของเธอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจูบเรียวปากสีหวานเขาแทรกเรียวลิ้นกวาดชิมความหอมหวานจากโพรงปากนุ่มของเธอ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาจูบเธอ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจูบและเล้าโลมผู้หญิงที่เขามีอะไรด้วย เขาเพียงแต่สำเร็จความใคร่ด้วยช่วงล่างอย่างเดียวเท่านั้น ผู้หญิงคนแรกที่เขาเคยจูบก็มีแต่เค้กคนรักของเขาคนเดียวจ๊วบ!ลิ้นนุ่มของไคเรนกระหวัดเกี่ยวเรียวลิ้นบอบบางด้วยความเร่าร้อนจนทำให้อารมณ์ของทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นไปเรื่อยๆ ก่อนจะมีเสียงครางในลำคอของเขาแล

ตอนเย็นรถสปอร์ตหรูของไคเรนเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านของเค้ก ก่อนที่หญิงสาวจะหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากบ้านมาขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ เมื่อเข้ามานั่งในรถใบหน้าใสก็หันพูดกับแฟนหนุ่มทันทีเพราะความคิดถึง"เค้กคิดถึงพี่ไคจังเลยค่ะ" เธอพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเพราะดีใจที่ได้กลับมาเจอเขาอีกครั้ง"พี่ก็คิดถึงเค้กมากเหมือนกัน" เขาระบายยิ้มอบอุ่นอย่างที่เขาเคยยิ้มให้เธอ"ตอนนี้เค้กหิวแล้ว พี่ไคพาเค้กแวะร้านอาหารก่อนได้ไหมคะ""ได้สิ" รับคำเสร็จ จากนั้นเขาก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งที่เขาเคยพาเธอมากินอยู่บ่อยๆเมื่อหลายปีก่อนเมื่อไคเรนกับเค้กรับประทานอาหารเสร็จแล้วก็พากันกลับคอนโดทันทีเมื่อทั้งสองเข้ามาในคอนโดเจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติก็หันบอกกับแฟนสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง"เดี๋ยวเค้กเอาเสื้อผ้าเข้าไปไว้ในห้องพี่ได้เลยนะ""พี่จะให้เค้กนอนห้องเดียวกับพี่เหรอคะ""คนเป็นแฟนกันก็ต้องนอนด้วยกันสิถึงจะถูก""ได้ค่ะ" จากนั้นชายหนุ่มก็พาคนรักเข้าไปในห้องนอนที่เขาหวงแหนไว้ให้เธอเข้ามาได้แค่คนเดียวด้านณิชเมื่อณิชกลับมาถึงคอนโดเธอก็อาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปสแกนคีย์การ์ดเข้าห้องของเขาอย่างที่ผ่

คาเฟ่ตอนเย็นณิชที่เลิกงานแล้วกำลังหยิบกระเป๋าใบสวยเอามาคล้องไหล่ ไฟที่ยืนมองเธออยู่ไม่ไกลก็ก้าวเข้ามาหาเธอแล้วพูดออกไป"วันนี้พี่ขอไปส่งณิชที่บ้านได้ไหม" ตั้งแต่หญิงสาวมาทำงานที่ร้านของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบอกจะไปส่งเธอ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่กล้าชวน แต่มาตอนนี้เขาคิดว่าถ้าจะจีบสาวก็ต้องใจกล้า"มะ..." เธอจะปฏิเสธว่าไม่เป็นไร แต่ไฟก็พูดขัดขึ้นไม่ให้เธอปฏิเสธออกมา"ณิชอย่าปฏิเสธพี่เลยนะ ตั้งแต่ณิชมาทำงานอยู่ที่นี่พี่ก็ยังไม่เคยได้ไปส่งณิชที่บ้านสักครั้ง ขอให้พี่ไปส่งณิชเถอะนะ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาด้วยแววตาขอร้อง จนทำเอาณิชไม่กล้าปฏิเสธจึงตอบรับน้ำใจจากเขา"งั้นก็ได้ค่ะพี่ไฟ" เมื่อเสียงหวานรับคำ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ก่อนจะเอ่ยออกไป"งั้นตามพี่มา" พูดจบ ชายหนุ่มร่างสูงก็ก้าวเท้านำคนตัวเล็กพาเธอไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่หลังร้านแล้วขับมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเธอคอนโด"ขอบคุณค่ะพี่ไฟที่มาส่งณิช" เธอหันบอกกับเจ้าของรถที่มีใบหน้าดูดีด้วยรอยยิ้มสดใส"ไม่เป็นไรครับ""งั้นณิชขอตัวเข้าคอนโดก่อนนะคะ" บอกจบ หญิงสาวก็ลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในคอนโดก็เจอกับไคเรนและแฟนสาวย

เมื่อณิชลงจากรถหรูของไฟก็เร่งสาวเท้าเข้าไปในคอนโดทันทีจึงเห็นว่าร่างสูงประคองร่างของคนรักของเขาอยู่หน้าลิฟต์ติ๊ง!ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกชายหนุ่มที่กำลังโอบร่างของแฟนสาวก็ก้าวเข้าไปข้างใน ก่อนที่ณิชจะเดินตามเข้าไปติดๆเมื่อมาถึงยังชั้นที่ตัวเองอยู่ณิชก็รีบสาวเท้าเดินไปยังห้องของตัวเองแล้วรีบปิดประตูทันที ก่อนที่ไคเรนจะประคองร่างของแฟนสาวพากันเข้าไปในห้องนอนหลังจากที่เขาจัดแจงให้เค้กนอนเสร็จจากนั้นจึงเดินไปหยิบคีย์การ์ดห้องฝั่งตรงข้ามที่เก็บไว้ในลิ้นชักด้านนอก ทว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เขาจึงคิดในใจว่าเธอคงจะเข้ามาเอาคีย์การ์ดตอนที่เค้กอยู่คอนโดเมื่อหลายวันก่อนแน่ เมื่อคิดอย่างนั้นเรียวปากหนาจึงพึมพำออกมา"ร้ายนักนะยัยตัวแสบ" จากนั้นเขาก็เข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้า ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนอนข้างร่างบางของแฟนสาวที่หลับอยู่วันต่อมาณิชที่กำลังจะออกไปทำงานเปิดประตูออกมาก็เจอกับร่างสูงยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าห้องของเธอ ณิชที่เห็นถึงกับตกใจไม่น้อย"พี่ไคเรน!" หมับเขาไม่รอช้าที่จะรั้งร่างเล็กแล้วผลักเข้าห้องของเธอไป เขาจับร่างบอบบางทาบไปกับฝาผนังพร้อมกับสองแขนแกร่

ไคเรนกับเค้กมาถึงคอนโดก่อนณิช เมื่อไคเรนเข้าไปส่งแฟนสาวให้เข้าห้องแล้วจากนั้นเขาจึงออกจากห้องมาก็เจอกับณิชที่เดินมาพอดี ณิชที่เห็นร่างสูงจึงชะงักฝีเท้าไว้พลางคิดในใจว่าเขาจะเข้าไปคุกคามเธอถึงในห้องอีกไหมเมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอจึงหันหลังกลับไปเพื่อจะลงไปข้างล่าง ไคเรนที่รู้ทันว่าเธอกำลังจะหนีเขาก็รีบสาวเท้าเดินตามคนตัวเล็กไปจนทัน พร้อมกับแขนหนาที่เลื่อนไปรั้งร่างเล็กไว้อย่างรวดเร็วหมับ!"พี่ไคเรนปล่อยณิชนะ" เธอดิ้นอย่างสุดชีวิตแต่ทว่าสองแขนแกร่งยิ่งกอดรัดร่างของเธอแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ"เธอคิดจะทำอะไร""พี่หมายถึงอะไร""นอนกับฉันแล้วเธอยังจะไปยุ่งกับเพื่อนฉันอีกเหรอ""มีกฎข้อไหนห้ามไว้เหรอคะว่าไม่ให้ไปยุ่งกับเพื่อนของคนที่เราเคยมีอะไรด้วย""นี่เธอ!" เขาถึงกับหัวร้อนที่ได้ยินเธอพูดแบบนั้นจึงตะคอกออกไปด้วยอารมณ์โมโห"ปล่อยณิช!""ฉันปล่อยเธอก็ได้ แต่ต้องไปปล่อยในห้องของเธอ" พูดจบ ไคเรนก็ยกร่างนุ่มนิ่มของณิชขึ้นพาดบนบ่าแกร่งแล้วพาเดินไปยังห้องของเธอ"เอาคีย์การ์ดมา""ไม่" เมื่อเป็นอย่างนั้นมือหนาข้างหนึ่งก็ล้วงเข้าไปหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋าสะพายของเธอแล้วสแกนเข้าไป เขาพาเธอเข้าไปในห้องนอ