All Chapters of พันธะรักลวง: Chapter 1 - Chapter 10

"ผู้หญิงห้าคนแล้วนะที่แม่นัดมาให้ลูกดูตัว แต่ละคนสวยและน่ารักกันทั้งนั้น ลูกไม่มีความรู้สึกว่าชอบหรืออะไรบ้างเลยเหรอไคเรน" เสียงของรัญญาบ่นกับลูกชายของตัวเองที่ไม่ว่าจะหาผู้หญิงมาให้ดูตัวสักกี่คน ลูกชายก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาบ้างเลย ซึ่งผู้หญิงคนที่ห้าก็เพิ่งนัดดูตัวกันเมื่อตอนเที่ยงที่ร้านอาหาร"..." เขานิ่งพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยเมื่อคนเป็นแม่ยังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะหาผู้หญิงมาให้เขาดูตัวอยู่ตลอด"ผู้หญิงแต่ละคนที่แม่หามาให้ล้วนแล้วแต่มาจากตระกูลผู้ดีกันทั้งนั้น ที่สำคัญแต่ละคนก็ประพฤติตัวดีกันทุกคน ลูกไม่มีความรู้สึกชอบบ้างเลยเหรอ" ผู้หญิงแต่ละคนที่นางหามาให้ลูกชายดูตัวก็ล้วนแล้วแต่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีกันทั้งนั้น และรู้ด้วยว่าหญิงสาวทุกคนที่พามาแนะนำให้คนเป็นลูกได้รู้จักก็ประพฤติตัวดีกันทุกคน ไม่มีคนไหนที่มีประวัติทำตัวออกนอกลู่นอกทางกันสักคน"..." เขาก็ยังนิ่งไม่โต้ตอบกลับไป พลางคิดในใจว่าผู้หญิงที่เขามีความรู้สึกชอบหรือว่ารักก็มีแต่เค้กคนเดียวเท่านั้น เขายังหวังอยู่ในใจว่าเค้กจะต้องกลับมาหาเขาแน่นอน อย่างที่เธอบอกมาในข้อความว่าอีกไม่นานเกินรอเธอจ

สองเดือนต่อมารัญญาที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดงานของณิชนางจึงมาหาณิชที่บ้านเพื่อคลายเหงา รัญญารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับณิช"สวัสดีค่ะคุณป้า เชิญนั่งก่อนค่ะ" ว่าแล้วรัญญาก็นั่งลง จากนั้นณิชจึงหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ ก่อนที่รัญญาจะเอ่ยกับหญิงสาวออกไป"อยู่บ้านป้ารู้สึกเหงาน่ะ ก็เลยคิดว่ามาหาหนูณิชดีกว่า""คุณป้ามาบ้านณิชได้ตลอดเลยนะคะ จะมาบ่อยแค่ไหนก็ได้ค่ะ""แต่ก่อนป้าไม่ได้เป็นคนขี้เหงาแบบนี้หรอกนะ แต่พอป้ารู้ว่าลูกชายของป้า..." รัญญาพูดละไว้แค่นั้นไม่อยากพูดต่อ เพราะมันจะยิ่งตอกย้ำความรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง"ไม่ทราบว่าลูกชายของคุณป้าทำไมเหรอคะ""คือ...ลูกชายของป้าเขาชอบเพศเดียวกันน่ะ" เรื่องนี้รัญญาไม่เคยเล่าให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนที่สนิท เพราะนางคิดว่าถ้าใครรู้กลัวจะอับอาย"อ๋อค่ะ" เธอพยักหน้ารับรู้และไม่ได้อะไรกับคนที่ชอบเพศเดียวกัน"ป้ามีลูกชายแค่คนเดียว แล้วทีนี้ยังจะมาชอบเพศเดียวกันอีก ป้ารับไม่ได้จริงๆ ป้าไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเป็นกับลูกป้า และเรื่องนี้ป้าก็ไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่สามีป้าก็ไม่บอก""ไม่เป็นไรนะคะคุณป้า" เธอพูดพร้อมกับเลื่อนมือไปบีบมือของรัญญาเพื่อให้กำลังใจ"หนูณิช

วันต่อมาวันนี้ณิชตื่นเช้ากว่าปกติแล้วอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะออกไปทำงานในร้านคาเฟ่ที่ทำมาสองปีกว่าแล้ว ปกติร้านคาเฟ่เปิดเวลา 09.00 น. แต่ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงเช้าแต่เธอได้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเหตุที่เธอตื่นเร็วเพราะคุณป้าบอกว่าพี่ไคเรนจะออกไปทำงานช่วงแปดโมงเช้า ดังนั้นวันนี้เธอจึงรีบแต่งตัวเพื่อจะได้ออกไปจากคอนโดพร้อมกับเขาณิชเดินไปยังประตูแล้วส่องตาแมวดูจึงเห็นว่าร่างสูงเปิดประตูออกจากห้องมาพอดี เมื่อเป็นอย่างนั้นมือเรียวก็รีบเปิดประตูออกไปทันทีพร้อมกับเอ่ยทักทายและถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส"สวัสดีค่ะพี่ไคเรน พี่จะออกไปทำงานแล้วเหรอคะ""..." เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงสาวเท้าเดินออกไปจากตรงนั้น ก่อนที่คนตัวเล็กจะสาวเท้าตามร่างสูงไปหวังจะได้ลงลิฟต์ไปกับเขาไคเรนเอื้อมไปกดปุ่มลิฟต์ ก่อนที่ไม่นานประตูลิฟต์จะเปิดออก จากนั้นทั้งสองก็ก้าวเข้าไปข้างใน ณิชขยับเข้าไปยืนใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาอีกแล้ว เธอที่อยากจะชวนเขาคุยจึงเอ่ยถามออกไป ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องไร้สาระก็ตาม แต่เพื่อให้เธอได้สนิทกับเขาและเขาได้สนิทกับเธอ "พี่ไคเรนใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเหรอคะ พอณิชได้เข้าใกล้พี่รู้สึกว

หนึ่งชั่วโมงต่อมาเมื่อรอจนถึงเวลาที่เขาได้กำหนดไว้ไคเรนก็จัดการดับไฟบุหรี่กับจานรอง จากนั้นเขาก็ออกจากห้องแล้วไปเคาะประตูห้องของเธอก๊อก! ก๊อก!แกร่ก!ไม่กี่วินาทีประตูก็ถูกเปิดออกมาจากเจ้าของร่างเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาขาวเนียน ไคเรนแทรกตัวเข้าไปอย่างถือวิสาสะเหมือนกับว่าเป็นห้องของตัวเองเขาเปิดประตูเข้าห้องนอนทันทีจึงทำให้เขาได้กลิ่นหอมคุ้นเคยที่เขาได้สูดดมจากกลิ่นกายเธอทุกเช้าตอนที่เดินไปเข้าลิฟต์และอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน"ณิชยังไม่อนุญาตให้พี่เข้ามาในห้องเลยนะคะ" หญิงสาวเดินตามคนตัวสูงเข้ามาในห้องนอนแล้วว่าออกไปเมื่อเขาไม่มีความเกรงใจเจ้าของห้องอย่างเธอบ้างเลย"ทำไมฉันจะต้องรอให้เธออนุญาตด้วย ก็ในเมื่อเธอก็รู้อยู่แล้วว่าวันนี้เราต้องทำอะไรกัน" เสียงทุ้มราบเรียบถามออกไปพร้อมแสดงสีหน้าอย่างคนได้เปรียบ"คุยเรื่องอื่นกันก่อนไม่ได้เหรอคะ ไม่ใช่ว่าพอเข้ามาแล้วจะทำแต่เรื่องนั้นอย่างเดียว""ฉันไม่ได้ต้องการจะคุยกับเธอ แต่ฉันต้องการเอาให้มันเสร็จๆก็เท่านั้น""เอาให้เสร็จๆงั้นเหรอ?" ประโยคนี้ฟังแล้วดูทะแม่งๆและรู้สึกไม่ดี ดังนั้นเธอจึงถามย้ำออกไป"คือ...ฉันต้องรี

คอนโด ตอนเย็นณิชที่หิ้วถุงขนมเค้กมาจากร้านคาเฟ่ที่ตัวเองทำงานอยู่สาวเท้ามายืนหน้าห้องของเขาแล้วเคาะประตูก๊อก! ก๊อก!ก่อนที่ไม่กี่วินาทีประตูจะถูกเปิดออกมาจากเจ้าของเรือนผมสีเทาอมน้ำตาลที่จ้องมองมายังเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม"ณิชซื้อขนมมาฝากพี่ค่ะ" บอกพร้อมรอยยิ้มแจ่มใสตามประสาเมื่อได้เห็นหน้าคนที่ตัวเองชอบอยู่ตรงหน้า"ขนมอะไร" "ณิชเคยได้ยินพี่บอกว่าชอบเค้ก ณิชก็เลยซื้อเค้กมาฝากอีก นี่ค่ะ" เธอบอกพร้อมกับยกถุงขนมเค้กให้เขาดู ก่อนเสียงทุ้มเรียบนิ่งจะเอ่ยออกไป"เอาไปใส่ในตู้เย็นให้ฉันด้วย""ได้ค่ะ" จากนั้นเขาก็เปิดประตูให้กว้างขึ้น ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินเข้าไปและเอาขนมเค้กไปใส่ในตู้เย็นที่อยู่ในครัวแล้วออกมาจึงเห็นว่าคนตัวสูงนั่งอยู่บนโซฟาหรูในห้องโถง เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอจึงบอกออกไป"ณิชเอาขนมเค้กใส่ในตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว งั้นณิชกลับห้องแล้วนะคะ" บอกจบ เรียวขาสวยก็ทำท่าจะก้าวออกไป แต่ทว่า"ก่อนออกไปมาทำหน้าที่แฟนก่อนสิ""คะ?" เธอชะงักฝีเท้าแล้วหันถาม"ก็ไหนเธอบอกว่าอยากเป็นแฟนกับฉันไง เธอลืมไปแล้วเหรอว่าการเป็นแฟนเขาต้องทำอะไรกัน""นี่มันเพิ่งผ่านมาสามวันเองนะค