Semua Bab เจ้าสาวตัวแทนที่ไม่ใช่เมีย: Bab 11 - Bab 20

คีรินขับรถออกไปจากบริษัทแล้วจอดตรงที่ริสากำลังยืนรอรถอยู่ เขาลงกระจกแล้วเอ่ยออกไป“มาขึ้นรถ” ว่าแล้วร่างเล็กก็เดินมาขึ้นรถทันทีแล้วคีรินก็ออกรถมุ่งหน้าไปยังบ้านที่เธออาศัยอยู่คนเดียวมาสองเดือนแล้วเมื่อรถมาจอดหน้าบ้าน เจ้าของใบหน้าเรียวใสก็หันถามยังร่างแกร่งที่นั่งสีหน้าเรียบเฉยอยู่“คุณคีรินจะลงไปด้วยใช่ไหมคะ” เธอถามด้วยสีหน้าหมองหม่น และเธอก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าเขาจะตอบว่าไม่“ไม่”“คืนนี้คุณนอนกับริสาได้ไหมคะ” เธอยังพูดอ้อนวอนเผื่อเขาอาจจะเห็นใจเธอบ้าง“ฉันจะไปนอนกับยี่หวา”“แต่คืนนี้ริสาอยากนอนกับคุณค่ะ นอนกับริสาสักคืนไม่ได้เหรอคะ”“แม้แต่วินาทีเดียว ฉันก็ไม่อยากนอนกับเธอ”“ค่ะ งั้นคุณก็กลับไปนอนกับยี่หวาเถอะค่ะ” เธอพูดด้วยความตัดพ้อจบก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนที่คีรินจะขับรถออกไปด้วยความเร็ว เขาไปรับยี่หวาที่บริษัทแล้วกลับคอนโดคอนโดเมื่อทั้งสองเข้ามาในห้องคอนโดหรู ยี่หวาก็เอ่ยถามร่างสูงทันที“คุณจะให้ยี่หวาอมให้ต่อที่ทำค้างไว้ไหมคะ”“อืม” เขารับคำแล้วหย่อนกายนั่งบนโซฟา ยี่หวาคุกเข่าบนพื้นแล้วปลดกางเกงของเขาออก ก่อนจะควักแท่งร้อนหนาออกมาพร้อมกับจัดการครอบด้วยริมฝีปากสีสด

วันต่อมาริสารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เปลือกตาสวยค่อยๆเบิกกว้างขึ้น สิ่งแรกที่ทำคือหันมองด้านข้างที่คนตัวสูงนอนเมื่อคืน แต่กลับว่างเปล่า ใบหน้าสวยเศร้าสลดเมื่อเขาไม่อยู่แล้ว เขาทิ้งเธอไปหายี่หวาแล้ว เมื่อคิดอย่างนั้นกระบอกตาก็ร้อนผ่าวก่อนหยาดน้ำสีใสจะไหลออกมาอาบแก้มขาว พลันคำพูดของเขาที่พูดเมื่อคืนหลังจากเขามีอะไรกับเธอเสร็จก็ได้ฉายเข้ามาในหัว‘ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมานอนกับเธอ และจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะทำแบบนี้กับเธอ’‘ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอห้ามมาวุ่นวายกับฉันอีกเด็ดขาด’‘ซิงของเธอที่เสียให้ฉัน มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของฉันเปลี่ยนไปเป็นสนใจเธอได้หรอก ต่อให้เธอจะให้ฉันเอาอีกสักกี่สิบครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจในตัวเธอเลย เพราะฉะนั้นเธอก็เลิกตามตอแยฉันซะเถอะ ขอให้ฉันได้อยู่กับยี่หวาอย่างมีความสุขเถอะนะ’“ในเมื่อคุณไม่เห็นค่าในตัวริสา ริสาก็จะพยายามตัดใจไม่ให้รักคุณให้ได้ค่ะ” เธอพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางคิดในใจว่าต่อจากนี้ไปเธอจะต้องตัดใจจากเขาให้ได้ ถึงมันจะยากที่จะตัดใจไม่ให้รักเขา แต่เธอก็ต้องทำ ร่างเล็กขยับตัวลุกจากเตียงไปเข้าห

ริสาเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ดวงตากลมสวยเรียบนิ่งละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่ได้ใส่ใจ เธอวางจานข้าวบนโต๊ะพร้อมกับหย่อนสะโพกนั่งแล้วทานข้าวที่อยู่ตรงหน้า โดยไม่สนใจอีกคน เธอตักข้าวกินไปเรื่อยๆพลางคิดในใจว่าเขาจะมาที่นี่ทำไม เขามีอะไรจะพูดกับเธองั้นเหรอ แต่พอนึกอีกทีเขาก็ไม่น่ามีอะไรจะพูดกับเธออีก ก็ในเมื่อคืนนั้นเขาพูดกับเธอไปหมดแล้วนี่ แล้วเธอก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเขาเหมือนกัน ตอนนี้เธอมีความสุขดีโดยที่ไม่ต้องมีเขาคีรินที่ถูกอีกคนเมินใส่ก็ถึงกับหน้าเสีย สายตาของเธอที่เคยแสดงความคลั่งรักเขาก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มหวานสดใสที่เคยยิ้มให้เขาก็ไม่มี แววตาของเธอที่มองเขาเมื่อกี้มันดูเรียบเฉยและว่างเปล่า ไม่เหมือนกับที่ผ่านมาร่างสูงที่เห็นความเฉยชาของเธอก็ก้าวมายังโต๊ะที่เธอทานข้าวอย่างไม่สนใจใคร คีรินหย่อนตัวนั่งข้างหญิงสาวพรึบ!แต่ทันใดนั้นร่างเล็กของริสาก็ลุกอย่างรวดเร็วแล้วยกจานข้าวเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามและก้มหน้าทานข้าวต่อ โดยไม่ได้จ้องมายังคนตัวสูงที่จ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา ริสาก้มหน้าทานข้าวจนกระทั่งเสร็จ เธอหยิบจานไปไว้ในครัว ร่างเล็กเดินออกจากครัวก็ปะทะกับร่างแ

เมื่อริสาสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็ออกไปจากห้องนอน คนตัวสูงเดินตามไปคว้าข้อมือเล็กไว้หมับ!“เธอจะไปไหน”“จะลงไปข้างล่าง เพราะริสาไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับคุณ”“…” ประโยคนั้นมันทิ่มแทงใจของเขาให้รู้สึกปวดแปลบ เธอเกลียดเขาถึงกับบอกว่าไม่อยากใช้อากาศหายใจร่วมกับเขาเลยงั้นเหรอแต่พอนึกไปถึงตอนที่เขาเคยพูดจาทำร้ายจิตใจเธอตั้งมากมาย เธอก็เจ็บเหมือนกัน เธอเจ็บกว่าที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้เป็นร้อยเท่า“คุณเคยสั่งริสาไม่ให้ไปวุ่นวายกับคุณอีก ริสาก็ไม่ได้เข้าไปวุ่นวายคุณกับยี่หวาตามที่รับปาก เพราะริสาอยากให้คุณกับยี่หวาอยู่กันอย่างมีความสุข แล้วทำไมคุณถึงได้มาวุ่นวายกับริสาล่ะ”“ตอนนั้นฉันคิดไม่ได้ แต่มาตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าฉันอยากอยู่กับเธอ ฉันต้องการเธอ” “แล้วเพิ่งมาคิดได้ตอนไหนล่ะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าไม่ได้รู้สึกอะไร“ฉันคิดได้มาสักพักแล้ว”“ถึงคุณจะพูดอะไรให้ริสาฟัง ริสาก็ไม่อยากจะฟังแล้ว เพราะคุณคิดได้ในวันที่สายเกินไปแล้ว” ว่าแล้วหญิงสาวก็ทำท่าจะก้าว แต่ถูกฝ่ามือใหญ่รั้งข้อมือเล็กไว้แล้วพูดออกไปด้วยแววตาอ้อนวอน“เธอจะไม่ให้โอกาสฉันและยกโทษให้ฉันจริงๆเหรอ”“ใช่ค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง

คอนโดริสา 18.45 น.Rrrr!(ค่ะพ่อ)“ลูกอยู่บ้านเหรอ”(ริสาอยู่…อยู่คอนโดค่ะ) เธอยังไม่ได้บอกพ่อว่าย้ายมาอยู่คอนโด“อยู่คอนโด?”(ริสาย้ายมาอยู่คอนโดได้หนึ่งอาทิตย์แล้วค่ะ)“ทำไมลูกถึงได้ย้ายไปอยู่คอนโดล่ะ”(คือ…ที่ริสาย้ายมาอยู่คอนโดเพราะใกล้ที่ทำงานค่ะ เวลาไปทำงานเดินไปก็ถึง) เธอไม่อยากบอกความจริงกับพ่อ และเธอก็ไม่อยากเล่าเรื่องของเขาให้พ่อฟัง“คุณคีรินไม่ได้ไปอยู่คอนโดกับลูกเหรอ”(ไม่ค่ะ)“ลูกกับคุณคีรินไม่ได้มีปัญหาอะไรกันใช่ไหม”(ไม่มีค่ะ)“เมื่อตอนเย็นคุณคีรินเอารถมาให้พ่อ เห็นบอกว่าไปซื้อที่โชว์รูมลูก”(ใช่ค่ะ)“แล้วขากลับพ่อก็ไปส่งคุณคีรินที่บ้าน”(อ๋อค่ะ)“งั้นแค่นี้นะลูก” จากนั้นการสนทนาของพ่อลูกก็จบลงเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ริสามาอยู่คอนโด ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ทุกตอนเย็นคีรินจะมาหาริสาที่โชว์รูมทุกวัน ในทุกๆวันเขาจะพูดประโยคแบบเดิมๆ นั่นก็คือ‘ไปขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปกินข้าว’แล้วคำพูดของริสาก็เหมือนกันทุกวัน นั่นก็คือ‘ไม่ไปค่ะ’ บางครั้งคีรินก็ไปดักรอเธอหน้าคอนโดตอนเย็นแล้วพูดว่า‘ไปเดินห้างกันไหม เธออยากจะได้อะไร ฉันจะซื้อให้เธอทุกอย่างเลย’‘ริสาไม่อย