เจ้าสาวตัวแทนที่ไม่ใช่เมีย

“มีเรื่องอะไรเหรอคะคุณคีริน”“เจ้าสาวฉันหนีไปแล้ว”“จริงเหรอคะ” ยี่หวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจเมื่อรู้อย่างนั้น เพราะเธอก็ไม่อยากให้เขาไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเธอรักเขา เขาเคยบอกว่าถึงจะต้องแต่งงาน แต่เขาก็จะไม่ทิ้งเธอ เขายังจะให้เธอเป็นเด็กเลี้ยงของเขาต่อ เมื่อเจ้าสาวของเขาหนีไปแล้วก็ดีเลยสิ“ถึงเจ้าสาวจะหนี แต่ฉันก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงอื่น” คีรินเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย“เหรอคะ” เธอสีหน้าสลดลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น“อืม”ร่างสูงที่รู้สึกหงุดหงิดก็ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นเตียง“คุณคีรินจะทำอีกเหรอคะ”“ตอนนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาก เพราะงั้นฉันจะเอาเธอให้หายหงุดหงิด”“เอาเลยค่ะคุณคีริน คุณคีรินจะเอากี่รอบก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะทำให้คุณสบายใจขึ้น” เธอพูดอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบถุงยางอนามัยมาใส่เข้าที่แท่งร้อนหนาและจัดการร่วมรักกับเธอจนเสร็จไปหนึ่งรอบยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของคีรินมาสี่ปีแล้ว ก็ตั้งแต่เธอเรียนอยู่ปีสอง ตอนเรียนมหาลัยเธอเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่งมีอยู่คืนหนึ่งเขาไปดื่มที่ผับคนเดียวแล้วเธอก็ทำหน้าที่เสิร์ฟให้เขา เธอเห็นเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรัก เขาถามชื่อเธอ แล้วเขากั

บริษัทริสาสาวเท้าเข้ามาในบริษัทหรูที่มีขนาดใหญ่โตซึ่งมีหลายสิบชั้น เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาก็เดินไปหาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสา“พี่คะ ฉันมาหาคุณคีรินค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคีรินอยู่ชั้นไหนเหรอคะ”“ท่านประธานอยู่ชั้นสามสิบค่ะ ชั้นบนสุดเลยค่ะ”“ขอบคุณมากนะคะพี่” ริสาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนพูดกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร“ยินดีค่ะ”“งั้นฉันขอตัวไปหาคุณคีรินก่อนนะคะ” พูดจบร่างเล็กสมส่วนที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุดเรียวขาสวยก้าวออกจากลิฟต์ก็กวาดสายตามองหาห้องของเขา เมื่อเห็นป้ายหน้าห้องเขียนว่าประธานก็ไม่รอช้าที่จะก้าวไปยังหน้าห้องนั้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง“คุณเป็นเลขาของคุณคีรินใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ” เลขาสาวตอบด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง“ฉันขอเข้าไปหาคุณคีรินหน่อยค่ะ”“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าน้องเป็นอะไรกับท่านประธานเหรอคะ”“เอ่อ…ฉันเป็น” เธอได้แต่อ้ำอึ้งพลางคิดในใจว่าถ้าบอกไปว่าเป็นภรรยาของเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ก็ในเมื่อเธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นริสาจึงบอกออกไป“ฉันเป็นภรรยาของคุณคีรินค่ะ”“อ๋อ ภรรยาของท่านประธานนี่

หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คีรินอยู่แต่คอนโด เขาไม่คิดที่จะกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ ส่วนริสาก็ไม่ไปหาเขาอีกเลย ก็ตั้งแต่วันที่เธอไปเห็นเขากับยี่หวาอยู่ในห้องทำงานด้วยกันจนกระทั่งวันนี้เมื่อริสาออกจากที่ทำงานเธอก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เธอชอบเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องใช้ความพยายามให้มากเพื่อจะเอาชนะใจของเขาให้ได้บริษัทเมื่อลงจากรถ ริสาก็รีบสาวเท้าเข้ามาในบริษัทของเขาที่เธอเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปที่รถพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงสาวเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของเขาแล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับพร้อมกับเข้าไปนั่ง“นี่เธอ! ลงไปเลยนะ ฉันจะกลับคอนโด” เขาหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“วันนี้ริสาจะไปกับคุณด้วยค่ะ คุณไปไหน ริสาก็จะไปด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง“ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอมาก่อน”“ผู้หญิงอย่างริสามันทำไมเหรอคะ”“ผู้ชายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป”“ก็ริสาชอบคุณคีรินนี่คะ เพราะฉะนั้นริสาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกแบบน

เวลาต่อมาเมื่อริสาทำอาหารเสร็จก็ยกออกมาวางบนโต๊ะแล้วเรียกเขาที่นั่งอยู่ในห้องโถง“คุณคีรินคะ มากินข้าวเลยค่ะ” สิ้นเสียงหวานเรียก เจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งที่โต๊ะอาหาร ร่างเล็กหย่อนตัวนั่งข้างเขา ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยออกไปด้วยความไม่พอใจ“ทำไมต้องนั่งข้างฉันด้วย เก้าอี้ฝั่งโน้นก็ว่าง”“ริสาอยากนั่งข้างคุณค่ะ เรารักใครก็อยากอยู่ใกล้คนนั้นค่ะ” เรียวปากสีหวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มตามประสา คีรินที่เห็นก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอาที่อีกคนทำตัวติดเขาจนรู้สึกรำคาญ“ทียี่หวายังนั่งข้างคุณได้เลย ริสาเป็นภรรยาของคุณ ทำไมจะนั่งข้างคุณไม่ได้ล่ะคะ” เธอพูดด้วยรอยยิ้มเย้า ชายหนุ่มที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับส่ายหัวกับความพยายามของเธอแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม“เธอไม่ได้เป็นภรรยาของฉัน อย่าพูดแบบนั้นอีก”“ตอนนี้คุณยังไม่ยอมรับริสาเป็นภรรยา แต่คงอีกไม่นานคุณต้องยอมรับริสาเป็นภรรยาของคุณได้แน่ค่ะ”“เลิกพูดแล้วกินข้าวเถอะ เพราะฉันรำคาญเสียงของเธอ”“…” เธอถึงกับหน้าเจื่อนเมื่อเขาบอกออกมาตรงๆว่ารำคาญ กับยี่หวาเขาคงจะไม่รำคาญสินะริสาปรับสีหน้าและปรับความรู้สึกของ

เมื่อรถของคีรินขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ ริสาก็เอ่ยขึ้นทันที“คุณคีรินลงด้วยสิคะ”“ไม่”“เถอะนะ นี่มันบ้านของเราสองคนนะคะ”“บ้านหลังนี้ฉันยกให้เธอแล้วกัน”“ริสาไม่อยากได้บ้าน แต่ริสาอยากให้คุณอยู่กับริสาค่ะ”“เมื่อไหร่เธอจะเลิกตามตอแยฉันสักทีฮะ!” เขาพูดออกมาด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่เธอยังไม่เลิกมาวุ่นวายกับเขา หนึ่งอาทิตย์ที่เธอไม่เข้ามาวุ่นวาย เขาก็มีความสุขดี“ริสารักคุณนะ” เธอบอกออกไปตามความรู้สึกจริง“แต่ฉันเกลียดเธอ แล้วก็กลียดมากด้วย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“…” จนทำเอาริสาถึงกับนิ่งงันพลางรู้สึกจุกอยู่ในอก ก่อนจะปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วพูดออกไปด้วยใบหน้าที่ยังยิ้มแย้ม“ถึงคุณจะเกลียดริสามากแค่ไหน แต่ริสาก็รักคุณค่ะ”“เธอจะคลั่งรักอะไรฉันนักหนา”“ก็คนมันรักนี่คะ ถ้าคุณได้รักใครสักคน คุณก็รู้เองแหละค่ะว่าการคลั่งรักมันเป็นยังไง”“ลงไปได้แล้ว ฉันไม่อยากได้ยินเสียงของเธอ”เธอสะอึกก้อนน้ำลายที่เขาชอบพูดซ้ำๆว่าไม่อยากได้ยินเสียงของเธอ ก่อนจะปั้นหน้าฝืนยิ้มพูดออกไป“คุณเข้าบ้านไปกับริสาด้วยสิคะ”“ไม่” เสียงแข็ง“ถ้าคุณไม่ลง ริสาก็ไม่ลงค่ะ”“เธอนี่มันตัวน่ารำคาญจริงๆ” เขาบ่นอุบอย่