เจ้าสาวตัวแทนที่ไม่ใช่เมีย

เจ้าสาวตัวแทนที่ไม่ใช่เมีย

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-05
Oleh:  DuangkwanTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
28Bab
5.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ฉันแค่เอาเธอเพื่อระบายความใคร่เท่านั้น อย่าเข้าใจผิดคิดว่าฉันจะยอมรับเธอมาเป็นเมีย”

Lihat lebih banyak

Bab 1

1 เจ้าสาวหนี

When the second moon rose in the sky that night, they had to admit they had lost.

Shay fought through her intense feelings of grief and despair. All she wanted to do was curl up into a ball and let the world consume her but she knew deep down she must fight until she had no more breath left in her lungs, until there was nothing else to spare. But not yet. All that despair that threatened to suffocate her could not quench the thirst for blood of those responsible for this masacre, nor stop her from caring for the people who were of her blood. People she grew up with and amongst, people who she trained with and learned from, laughed and danced by the bonfires in the darkest of nights. She had to ensure that her people survived…she owed that to them now. She was now their queen.

“We must carry on, fight with all you have left. Fight for your loved ones. They must not breach the village!” Shay screamed to the fighters who flanked her on both sides, eager to hear every word she had to share.

“But the battle is lost, we have no hope…” one of the men breathed out in what sounded almost like a whimper. She could see he was already defeated in his mind, and she could not afford that. There were people who still needed them. She had to find a way to raise their spirits, even if all she could offer in return was the promise of a valiant death at best.

Shay was trying her best to hide her fear and loss…she knew that with the second moon appearing her beloved had already had his blood sacrificed by the enemy.

Two months of knowing him, two months of loving him and all that time living in fear of this moment. Maybe she was selfish…at the beginning she had thoughts of killing him herself to prevent this very moment from ever happening, but she quickly realised that he meant to her more than all the moons in the sky. She couldn’t go through with it and now she was about to die on the field of their final battle, while he was already beyond her grasp for all eternity.

“As long as we still breathe, there is hope! If we manage to offer as little as a ten minute escape window for our people, then that is exactly what we shall do!”

“We must not lose hope…if only a few survive then we’ll have a small victory in that.”

All the warriors looked at their leader with a newfound fervor imbued with respect and love. Her words of encouragement and hope gave them a new purpose, one that they could grasp onto in this time of despair.

Shay summoned her two best warriors to her.

“Markus, Darius! I need you to hurry; go to the village, search it for survivors and take who you can when you run. Protect them, find them a new home. Leave the dead….nothing can be done for them now.”

“We can’t leave you!!” Markus said in disgust.

“We must protect our people!” Shay shouted with her mind already made. “Those beasts can’t be allowed to wipe us out of existence”

“They have blocked us from connecting to our powers but that won’t last forever. Run and run fast, hide but live. That is an order!” She commanded, no room left to argue.

Markus and Darius each clasped one of Shay’s forearms and bowed their heads in respect.

“Always our queen. Always our sister.” Their devotion moved her heart burdened with a loss so vast and Shay tried hard to not let the tears in her eyes fall but was seconds away from failing. Instead,she turned quickly and addressed the fighters now gathered in front of her.

“I give you a choice” she said and paused, letting the words sink in. “Those who want to go and protect your families and run do so, but do it quickly. I will not hold it against you but I will ask of you only two things in return; take as many others as you can with you, and survive. Those of you who are willing to stay and help fight to give the survivors as much time as possible to escape, we must come together and create a line. We might not be able to use our powers, but we are trained and we can still fight hand to hand. The wolves will come in their beast forms and are stronger and faster than us, and without our magic we are at a disadvantage. The woods will still help us so we must fall back behind the treeline to have the best possible chance at preventing them from surrounding us and forcing us into the middle of the clearing like cattle, making us easy prey”

Shay looked around acknowledging the fear on her warriors faces but she couldn’t have been prouder. Not one person had left the group, leaving her with a difficult task of picking amongst them herself. Their village needed more help evacuating.

“I will say it again but in different words this time…if you have families you want to try and save, please leave. Go now and survive. I need you to.”

This time about ten men stepped forward and Shay smiled at them, unspoken gratitude etched on her face.

“Go quickly and let our beloved mother keep you safe. We will give you as much time as possible.”

“No. We stay and we fight with you, but we want you to order our sons and daughters to leave.” Shay stood perplexed looking at the man she knew as Fredrick, but she sobered up quickly, finally understanding what he meant. Frederick had been her fathers most trusted fighter, one who never let neither of them down, and Shay felt pride and love in understanding they wish her to force their children to flee in a desperate attempt to move them as far away from this fight as possible. Children were their future after all.

“I agree. All those with young ones and sons and daughters of these ten men, step forward. You will help people left in our village to evacuate now. No one will think less of you as you will help people survive and ensure our kind has a future still. Leave now and don’t look back.”

About thirty souls stepped out of the formation, bowed, then turned and ran towards the village as fast as their legs could carry them. Alas, they needed to outrun the wolves as their powers were of no help now.

“Fall back to the woods!!!” Shay ordered screaming into the night.

On the other side of the forest, a man lay dying. Mortally wounded, only his thoughts kept their freedom to move so they raced fervently, making up for the numbness of his battered body. "That vile b****...", his mind went into an overdrive repeating those words over and over again, almost like a chant. He thought he was already dead and left him like this. He was his friend...how could he betray him like this? Lying there cold with blood still gushing from under his ribs, sanity was now slowly slipping away too. Damian knew he did not have much time left and all those thoughts previously swarming in his mind reduced to only one; reversing this curse. He needed his mate to survive even if he would not be there for her...she and her people, or at least most of them, were innocent. His friend had betrayed them all. If only he could go back in time and change things...he would do it all differently. He would have learned to open his eyes and truly see what was in front of him. He would have protected her…

”I love you Shay” he whispered painfully and with that his eyes gazed upon their last star in that night’s sky.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกกกกกกกมากกค่า
2026-03-15 00:23:37
0
0
28 Bab
1 เจ้าสาวหนี
แนะนำตัวละครคีริน อายุ28ปี สูง186เซนติเมตรเจ้าของบริษัทผลิตเครื่องดื่มหลายชนิดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศริสา อายุ23ปี สูง160เซนติเมตรเธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น เธอคลั่งรักเขา ถึงเขาจะผลักไส แต่เธอก็พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสนใจเธอ แต่สุดท้าย…เธอก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตาของเขา...ตัวอย่าง“เมื่อไหร่เธอจะเลิกทำตัวน่ารำคาญแบบนี้สักที”“ถ้ายี่หวายังเป็นเด็กเลี้ยงของคุณอยู่ ริสาก็จะยังทำตัวน่ารำคาญแบบนี้แหละ” .....“เมื่อกี้ฉันดึงออกมาหลั่งนอกทันทั้งสองรอบ ฉันมั่นใจว่าน้ำเชื้อของฉันไม่ได้เข้าไปในตัวของเธอ”“…” “ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมานอนกับเธอ และจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะทำแบบนี้กับเธอ”“…” “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอห้ามมาวุ่นวายกับฉันอีกเด็ดขาด”“…” เธอถึงกับจุกที่อกด้านซ้ายเมื่อเขาสั่งเด็ดขาด ร่างกายและหัวใจของเธอที่มอบให้เขาไป เขาไม่คิดจะเห็นค่าเธอเลยใช่ไหม“ต่อให้เธอจะให้ฉันเอาอีกสักกี่สิบครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจในตัวเธอเลย เพราะฉะนั้นเธอก็เลิกตามตอแยฉันซะเถอะ ขอให้ฉันได้อยู่กับยี่หวาอย่างมีความสุขเถอะนะ”“ได้ค่ะ ต่อไปนี้ริส
Baca selengkapnya
2 หงุดหงิด
“มีเรื่องอะไรเหรอคะคุณคีริน”“เจ้าสาวฉันหนีไปแล้ว”“จริงเหรอคะ” ยี่หวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มดีใจเมื่อรู้อย่างนั้น เพราะเธอก็ไม่อยากให้เขาไปแต่งงานกับคนอื่นเพราะเธอรักเขา เขาเคยบอกว่าถึงจะต้องแต่งงาน แต่เขาก็จะไม่ทิ้งเธอ เขายังจะให้เธอเป็นเด็กเลี้ยงของเขาต่อ เมื่อเจ้าสาวของเขาหนีไปแล้วก็ดีเลยสิ“ถึงเจ้าสาวจะหนี แต่ฉันก็ต้องแต่งงานกับผู้หญิงอื่น” คีรินเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย“เหรอคะ” เธอสีหน้าสลดลงทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น“อืม”ร่างสูงที่รู้สึกหงุดหงิดก็ถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นเตียง“คุณคีรินจะทำอีกเหรอคะ”“ตอนนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดมาก เพราะงั้นฉันจะเอาเธอให้หายหงุดหงิด”“เอาเลยค่ะคุณคีริน คุณคีรินจะเอากี่รอบก็ได้ค่ะ ถ้ามันจะทำให้คุณสบายใจขึ้น” เธอพูดอย่างเอาอกเอาใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบถุงยางอนามัยมาใส่เข้าที่แท่งร้อนหนาและจัดการร่วมรักกับเธอจนเสร็จไปหนึ่งรอบยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของคีรินมาสี่ปีแล้ว ก็ตั้งแต่เธอเรียนอยู่ปีสอง ตอนเรียนมหาลัยเธอเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่งมีอยู่คืนหนึ่งเขาไปดื่มที่ผับคนเดียวแล้วเธอก็ทำหน้าที่เสิร์ฟให้เขา เธอเห็นเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรัก เขาถามชื่อเธอ แล้วเขากั
Baca selengkapnya
3 ไม่ได้เป็นอะไรกัน
วันต่อมาร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้คีรินกับริสามีนัดมาดูตัวกัน ร่างสูงที่นั่งรอว่าที่เจ้าสาวตัวแทนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นจึงรู้สึกหงุดหงิดแล้วบ่นอุบกับยี่หวาที่นั่งอยู่ข้างๆ“มัวทำอะไรอยู่นะ ทำไมถึงไม่มาสักที”“ใจเย็นๆนะคะคุณคีริน เดี๋ยวเขาก็มาค่ะ รถคงจะติดมั้งคะ” สิ้นเสียงของยี่หวาเอ่ย ร่างสวยของริสาในชุดเดรสสีหวานก็สาวเท้าเข้ามาอย่างร้อนใจพร้อมกับพูดออกไป พลางดวงตาสีหวานก็เหลือบไปมองยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเขานิดหนึ่ง“ริสาต้องขอโทษด้วยนะคะที่ให้คุณคีรินต้องรอนาน”“นั่งสิ” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกไปพลางดวงตาคมที่จ้องมองร่างเล็กฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจนที่ให้เขาต้องรอนาน“ค่ะ” เธอรับคำด้วยรอยยิ้มบางๆแล้วหย่อนสะโพกนั่ง ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยขึ้น“จะกินอะไรก็สั่ง”“ค่ะ” จากนั้นริสาก็จัดการสั่งอาหารไปหนึ่งอย่าง และคีรินกับยี่หวาก็จัดการสั่งไปคนละอย่างพอเป็นพิธีเมื่ออาหารถูกนำมาเสิร์ฟทั้งสามคนก็รับประทานกัน ยี่หวาชวนคีรินคุยกันตามประสาคนที่อยู่ด้วยกันมานาน ส่วนริสาก็ทานไปอย่างเงียบๆด้วยท่าทางเรียบร้อย ร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ลอบสังเกตอิริยาบถและการวางตัวของเธอไปด้วย ซึ่งในสา
Baca selengkapnya
4 ไม่ได้สำคัญกับชีวิต
บริษัทริสาสาวเท้าเข้ามาในบริษัทหรูที่มีขนาดใหญ่โตซึ่งมีหลายสิบชั้น เมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาก็เดินไปหาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มตามประสา“พี่คะ ฉันมาหาคุณคีรินค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคีรินอยู่ชั้นไหนเหรอคะ”“ท่านประธานอยู่ชั้นสามสิบค่ะ ชั้นบนสุดเลยค่ะ”“ขอบคุณมากนะคะพี่” ริสาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนพูดกับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร“ยินดีค่ะ”“งั้นฉันขอตัวไปหาคุณคีรินก่อนนะคะ” พูดจบร่างเล็กสมส่วนที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุดเรียวขาสวยก้าวออกจากลิฟต์ก็กวาดสายตามองหาห้องของเขา เมื่อเห็นป้ายหน้าห้องเขียนว่าประธานก็ไม่รอช้าที่จะก้าวไปยังหน้าห้องนั้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง“คุณเป็นเลขาของคุณคีรินใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ” เลขาสาวตอบด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง“ฉันขอเข้าไปหาคุณคีรินหน่อยค่ะ”“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าน้องเป็นอะไรกับท่านประธานเหรอคะ”“เอ่อ…ฉันเป็น” เธอได้แต่อ้ำอึ้งพลางคิดในใจว่าถ้าบอกไปว่าเป็นภรรยาของเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร ก็ในเมื่อเธอกับเขาแต่งงานกันแล้ว เมื่อคิดได้อย่างนั้นริสาจึงบอกออกไป“ฉันเป็นภรรยาของคุณคีรินค่ะ”“อ๋อ ภรรยาของท่านประธานนี่
Baca selengkapnya
5 รำคาญ
เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ร่างสูงของคีรินก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ริสาที่เห็นจึงลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาเขาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งผิดกับเขาที่มีสีหน้านิ่งขรึม“คุณคีรินจะไปกินข้าวแล้วใช่ไหมคะ”“…” เขาไม่ตอบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป ร่างเล็กที่เห็นว่าเขาไม่ตอบจึงก้าวตามร่างสูงลงไปข้างล่างคีรินเดินไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่ โดยมีร่างสวยเดินตามเขาไปติดๆ คนตัวสูงเปิดประตูเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างเล็กของริสาจะเข้าไปนั่งเบาะข้างด้วยรอยยิ้มดีใจที่ได้นั่งรถไปกับเขาร้านอาหารเมื่อทั้งสองเข้ามาในร้านอาหาร คีรินก็หย่อนกายนั่งลง จากนั้นริสาจึงหย่อนสะโพกนั่งข้างเขา ก่อนเสียงทุ้มเข้มของร่างสูงจะเอ่ยขึ้น“ไปนั่งฝั่งโน้น อย่ามานั่งข้างฉัน”“ขอริสานั่งข้างคุณนะคะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะดูขัดใจเป็นอย่างมากก็ตาม“เธออย่าพยายามเอาชนะใจฉันเลยนะ เพราะมันไม่ได้ผลหรอก”“เดี๋ยวพอนานไปคุณคีรินอาจจะชอบริสาขึ้นมาก็ได้นะคะ”“ไม่มีวันหรอก เลิกฝันซะเถอะ”“ริสาจะฝันจนกว่าคุณคีรินจะชอบริสาค่ะ”“งั้นเธอคงต้องฝันไปตลอดชีวิตนั่นแหละ”“คุณคีรินช่วยพูดดีๆกับริสาไม่ได้เหรอคะ”“ฉันรู้สึกร
Baca selengkapnya
6 ตัดปัญหา
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่คีรินอยู่แต่คอนโด เขาไม่คิดที่จะกลับบ้านที่เป็นเรือนหอ ส่วนริสาก็ไม่ไปหาเขาอีกเลย ก็ตั้งแต่วันที่เธอไปเห็นเขากับยี่หวาอยู่ในห้องทำงานด้วยกันจนกระทั่งวันนี้เมื่อริสาออกจากที่ทำงานเธอก็ขึ้นรถแท็กซี่แล้วมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เธอชอบเขา เพราะฉะนั้นเธอจะต้องใช้ความพยายามให้มากเพื่อจะเอาชนะใจของเขาให้ได้บริษัทเมื่อลงจากรถ ริสาก็รีบสาวเท้าเข้ามาในบริษัทของเขาที่เธอเข้ามาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินไปที่รถพอดี เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กจึงสาวเท้าก้าวเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของเขาแล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับพร้อมกับเข้าไปนั่ง“นี่เธอ! ลงไปเลยนะ ฉันจะกลับคอนโด” เขาหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“วันนี้ริสาจะไปกับคุณด้วยค่ะ คุณไปไหน ริสาก็จะไปด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจได้อีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเป็นฝ่ายรุกเขาเอง“ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงอย่างเธอมาก่อน”“ผู้หญิงอย่างริสามันทำไมเหรอคะ”“ผู้ชายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป”“ก็ริสาชอบคุณคีรินนี่คะ เพราะฉะนั้นริสาก็ต้องเป็นฝ่ายรุกแบบน
Baca selengkapnya
7 เป็นได้แค่เจ้าสาวตัวแทน
คีรินก้าวมายืนตรงหน้าเธอพร้อมกับพูดออกไปด้วยสีหน้าขึงขัง น้ำเสียงเข้มดุ“เอากุญแจรถมา”“ถ้าริสาให้กุญแจรถคุณ คุณก็จะกลับไปหาคู่นอนของคุณอีกใช่ไหม”“ใช่”คนตัวเล็กถึงกับสะอึกก้อนน้ำลายเมื่อเขายอมรับออกมาว่าจะไปหายี่หวาเด็กเลี้ยงที่อยู่ในสเปคของเขา ก่อนจะกลืนก้อนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนแล้วปั้นหน้ายิ้มพูดออกไป“ริสาอยากให้คุณนอนที่นี่ค่ะ อย่าไปเลยนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน สายตาอ้อนวอน“ฉันไม่อยากนอนกับเธอ แต่ฉันอยากไปนอนกับยี่หวา เข้าใจไหม” ตั้งแต่ให้ยี่หวามาเป็นเด็กเลี้ยง เขาก็ไม่เคยไปนอนกับใครเลย“…” เธอถึงกับนิ่งและรู้สึกจุกไปอีกครั้งกับการที่เขาพูดย้ำว่าอยากอยู่กับยี่หวา“เธอเป็นได้แค่เจ้าสาวตัวแทนเท่านั้นแหละ ไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก”ร่างบางลุกจากโซฟาแล้วเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาคมแข็งกร้าวด้วยแววตาตัดพ้ออยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะใช้ความใจกล้าสวมกอดเอวสอบเอาไว้แน่นหมับ“นี่เธอ! ปล่อยฉันนะ!” เขาถึงกับอึ้งและตกใจเมื่อเธอกอด มือหนาแกะแขนเรียวออกอย่างกับโดนของร้อน ในระยะเวลาที่ยี่หวาเป็นเด็กเลี้ยงของเขา ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมากอดเขานอกจากยี่หวาคนเดียวยิ่งเขาห้ามและพย
Baca selengkapnya
8 เบื่อหน่าย
เวลาต่อมาเมื่อริสาทำอาหารเสร็จก็ยกออกมาวางบนโต๊ะแล้วเรียกเขาที่นั่งอยู่ในห้องโถง“คุณคีรินคะ มากินข้าวเลยค่ะ” สิ้นเสียงหวานเรียก เจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินมาหย่อนตัวนั่งที่โต๊ะอาหาร ร่างเล็กหย่อนตัวนั่งข้างเขา ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะเอ่ยออกไปด้วยความไม่พอใจ“ทำไมต้องนั่งข้างฉันด้วย เก้าอี้ฝั่งโน้นก็ว่าง”“ริสาอยากนั่งข้างคุณค่ะ เรารักใครก็อยากอยู่ใกล้คนนั้นค่ะ” เรียวปากสีหวานเอ่ยด้วยรอยยิ้มตามประสา คีรินที่เห็นก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมระอาที่อีกคนทำตัวติดเขาจนรู้สึกรำคาญ“ทียี่หวายังนั่งข้างคุณได้เลย ริสาเป็นภรรยาของคุณ ทำไมจะนั่งข้างคุณไม่ได้ล่ะคะ” เธอพูดด้วยรอยยิ้มเย้า ชายหนุ่มที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับส่ายหัวกับความพยายามของเธอแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม“เธอไม่ได้เป็นภรรยาของฉัน อย่าพูดแบบนั้นอีก”“ตอนนี้คุณยังไม่ยอมรับริสาเป็นภรรยา แต่คงอีกไม่นานคุณต้องยอมรับริสาเป็นภรรยาของคุณได้แน่ค่ะ”“เลิกพูดแล้วกินข้าวเถอะ เพราะฉันรำคาญเสียงของเธอ”“…” เธอถึงกับหน้าเจื่อนเมื่อเขาบอกออกมาตรงๆว่ารำคาญ กับยี่หวาเขาคงจะไม่รำคาญสินะริสาปรับสีหน้าและปรับความรู้สึกของ
Baca selengkapnya
9 เอือมระอา
เมื่อคีรินปิดหน้าจอแม็คบุ๊ค ริสาก็ลุกจากโซฟาทันทีแล้วเดินไปหาเขาพร้อมกับพูดออกไปด้วยรอยยิ้ม“เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ”“ฉันจะกลับคอนโด” ว่าจบ ร่างสูงก็เดินนำหน้าคนตัวเล็กแล้วทั้งสองก็พากันลงลิฟต์ไปชายหนุ่มสาวเท้าไปยังรถหรูของตัวเองโดยมีร่างสวยสมส่วนเดินตามไป ทันทีที่ชายหนุ่มกดปลดล็อกประตูรถ ริสาก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งทันที ร่างสูงที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเข้าไปนั่งในรถ“จะให้ฉันไปส่งให้ได้เลยใช่ไหม” เขาถามด้วยสีหน้าเอือมระอา“ก็ริสาบอกคุณตั้งแต่ตอนเช้าแล้วนี่คะ ว่าริสาจะมาหาคุณตอนเย็น แล้วก็ให้คุณไปส่งที่บ้าน ริสาก็ต้องทำตามที่พูดค่ะ”“เมื่อไหร่เธอจะเลิกตามวอแวฉันสักที”“ก็คุณคือคนที่ริสารักนี่คะ จะไม่ให้มาวอแวคนที่ตัวเองรักได้ยังไงล่ะ” ว่าแล้วร่างสูงก็ออกรถแล้วมุ่งหน้าไปส่งเธอที่บ้านเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ริสาก็หันไปพูดกับร่างสูงทันที“คุณจะไม่ลงเหรอคะ” ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว“ไม่” เขาตอบเสียงแข็ง ไม่ได้หันมองเธอ“ริสาขอบคุณนะคะที่มาส่ง”“ฉันไม่ได้เต็มใจจะมาส่ง”“ริสารู้ค่ะว่าคุณฝืนใจมากแค่ไหน แต่ก็ขอบคุณมากค่ะ ริสาเข้าบ้านก่อนนะ
Baca selengkapnya
10 ตัดความรำคาญ
เมื่อรถของคีรินขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ ริสาก็เอ่ยขึ้นทันที“คุณคีรินลงด้วยสิคะ”“ไม่”“เถอะนะ นี่มันบ้านของเราสองคนนะคะ”“บ้านหลังนี้ฉันยกให้เธอแล้วกัน”“ริสาไม่อยากได้บ้าน แต่ริสาอยากให้คุณอยู่กับริสาค่ะ”“เมื่อไหร่เธอจะเลิกตามตอแยฉันสักทีฮะ!” เขาพูดออกมาด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่เธอยังไม่เลิกมาวุ่นวายกับเขา หนึ่งอาทิตย์ที่เธอไม่เข้ามาวุ่นวาย เขาก็มีความสุขดี“ริสารักคุณนะ” เธอบอกออกไปตามความรู้สึกจริง“แต่ฉันเกลียดเธอ แล้วก็กลียดมากด้วย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“…” จนทำเอาริสาถึงกับนิ่งงันพลางรู้สึกจุกอยู่ในอก ก่อนจะปรับอารมณ์ให้เป็นปกติแล้วพูดออกไปด้วยใบหน้าที่ยังยิ้มแย้ม“ถึงคุณจะเกลียดริสามากแค่ไหน แต่ริสาก็รักคุณค่ะ”“เธอจะคลั่งรักอะไรฉันนักหนา”“ก็คนมันรักนี่คะ ถ้าคุณได้รักใครสักคน คุณก็รู้เองแหละค่ะว่าการคลั่งรักมันเป็นยังไง”“ลงไปได้แล้ว ฉันไม่อยากได้ยินเสียงของเธอ”เธอสะอึกก้อนน้ำลายที่เขาชอบพูดซ้ำๆว่าไม่อยากได้ยินเสียงของเธอ ก่อนจะปั้นหน้าฝืนยิ้มพูดออกไป“คุณเข้าบ้านไปกับริสาด้วยสิคะ”“ไม่” เสียงแข็ง“ถ้าคุณไม่ลง ริสาก็ไม่ลงค่ะ”“เธอนี่มันตัวน่ารำคาญจริงๆ” เขาบ่นอุบอย่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status