All Chapters of กลิ่นรักของต้นหอม: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 แฟนวันแรกเช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยความสดใส ลมเย็นเอื่อย ๆ พัดพาเอาลูกไม้และกลิ่นดอกมะลิหน้าบ้านลอยมาแตะจมูก ทว่าหัวใจของต้นหอมกลับเต้นระรัวยิ่งกว่าจังหวะกลองรัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลจากการนอนน้อยเมื่อคืน หรือเพราะความรู้สึกประหลาดที่จู่ ๆ คำว่า ‘แฟน’ ก็ถูกขีดเขียนให้ผูกติดอยู่กับชื่อของเขาอย่างเป็นทางการทันทีที่ก้าวพ้นรั้วบ้าน ร่างสูงของเตอร์ที่ยืนพิงรั้วรออยู่ก็ปรากฏสู่สายตา ในมือข้างหนึ่งมีกล่องนมสตรอว์เบอร์รี ส่วนอีกข้างถือแซนด์วิชอุ่น ๆ พร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ดูเหมือนตั้งใจซ้อมมาเพื่อทำให้คนมองใจสั่นโดยเฉพาะ“ของมึง...” เตอร์ยื่นกล่องนมมาให้ดื้อ ๆต้นหอมขมวดคิ้วมองเสบียงในมือ “วันนี้ก็เอามาให้อีกเหรอ?”“ก็มึงเป็นแฟนกูนี่หว่า...” เตอร์เกาคอแก้เขิน แววตาที่เคยดุดันกลับดูอ่อนโยนจนน่าใจหาย “หน้าที่แฟนเขาก็ต้องทำแบบนี้ไม่ใช่หรือไง”ต้นหอมรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา “ชู่ว... อย่าพูดดังสิ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก”“ทำไม... กลัวใครรู้เหรอ?” เตอร์หัวเราะเสียงต่ำพลางก้าวเข้ามาประชิดตัว“ไม่ได้กลัว แค่ยังไม่ชิน...” ต้นหอมรีบตัดบทพลางเดินนำออกไป “ป่ะ ไปโร

บทที่ 12 วันหยุดริมทะเลเช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะเงียบสงบ แสงแดดอ่อนยามเช้าสอดประสานผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีครีม ตกกระทบลงบนเปลือกตาของร่างโปร่งที่ยังคงนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ต้นหอมขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเสียงสั่นของโทรศัพท์ข้างหมอนแผดเสียงประท้วงความเงียบ“ครืดดดดด... ครืดดดดด!”“อือ...” มือเรียวควานหาต้นเสียงอย่างงัวเงีย ก่อนจะกดรับสายทั้งที่ตายังปิดสนิท “ฮัลโหล...”น้ำเสียงแหบพร่าปนง่วงงุนถูกส่งผ่านปลายสายไปพร้อมกับลมหายใจอุ่น ทันใดนั้น เสียงสดใสที่คุ้นเคยก็ดังสวนกลับมาจนคนฟังเริ่มสติเข้าที่“ตื่นได้แล้วคุณแฟน! วันนี้เรามีนัดกันนะ” เตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่นปนกวนประสาท“นัดอะไร...” ต้นหอมขมวดคิ้ว ขยี้ตาเบา ๆ พยายามประมวลผล“ก็ไปทะเลไง! มึงลืมแล้วเหรอ กูบอกตั้งแต่วันติวเมื่อวานแล้ว”“ทะเล... วันนี้เนี่ยนะ?”“เออ วันนี้! รีบอาบน้ำแต่งตัวเลย เดี๋ยวกูขับมอเตอร์ไซค์ไปรับถึงหน้าบ้าน ภายในสามสิบนาทีต้องเสร็จนะ!” ปลายสายแฝงรอยยิ้มจนคนฟังรู้สึกได้ ต้นหอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แต่กลับลอบยิ้มมุมปากเพียงลำพัง ก่อนจะยอมสลัดความง่วงลุกจากเตียงอย่างจำยอมไม่ถึงครึ่งชั่วโมงตามที่ลั่นวาจาไว้ เสียงเคร

บทที่ 14 ความรู้สึกที่ไม่กล้าพูดช่วงพักเที่ยง ณ โรงอาหารแสงแดดยามเที่ยงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกเข้ามาปะทะกับไอร้อนของกลุ่มคนที่เบียดเสียด แม้เสียงจานชามและเสียงพูดคุยจะดังระงม แต่บรรยากาศที่โต๊ะมุมหนึ่งกลับเริ่มเย็นเยียบลงอย่างกะทันหันต้นหอมนั่งเขี่ยเม็ดข้าวในจานไปมาอย่างเลื่อนลอย พลางลอบสังเกตคนข้างกายผ่านหางตา เตอร์ที่เพิ่งจัดการมื้อเที่ยงเสร็จกำลังนั่งเหยียดขาพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ตามนิสัย ท่ามกลางเสียงจอแจในโรงอาหารที่ดูเหมือนจะเป็นปรกติทว่าความสงบสุขเพียงชั่วครู่ก็ถูกพังทลายลง เมื่อกลุ่มรุ่นน้องผู้หญิงห้าหกคนเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดอยู่ที่โต๊ะของพวกเขา ดวงตาของพวกเธอเป็นประกายระยิบระยับยามจ้องมองมาที่ร่างสูง ในมือแต่ละคนต่างหอบหิ้วทั้งขวดน้ำที่มีหยดน้ำเกาะพราวเย็นฉ่ำ และกล่องขนมผูกโบว์สีหวานดูประณีต“พี่เตอร์คะ... คือหนูชอบพี่มาก ๆ เลยค่ะ!” รุ่นน้องคนหนึ่งรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามอง“พี่เตอร์เท่มากเลยนะคะ เป็นนักเลงที่ใจดีสุด ๆ ไปเลย” อีกคนเสริมพร้อมบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย “หนูอยากได้พี่เป็นแฟนจังเลยค่ะ รับน้ำหนูไว้หน่อยนะคะ”เสียงเจ

บทที่ 16 วันเสาร์ ติวพิเศษเช้าวันเสาร์ ณ บ้านของต้นหอมแสงแดดอุ่นจัดยามสายลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีครีมเข้ามาทาบทับบนเตียงนอน ต้นหอมยันตัวลุกขึ้นพิงพนักเตียงพลางคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูมากดต่อสายหาใครบางคนที่คาดว่าน่าจะยังจมกองผ้าห่มอยู่"เตอร์ วันนี้ว่างหรือเปล่า? มาติวหนังสือที่บ้านเราหน่อยสิ อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วนะ"ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียจัดติดจะแหบพร่า"โอย... ตื่นมาก็วิชาการเลยนะมึง ไม่คิดจะชวนแฟนไปเที่ยวบ้างหรือไง ชวนแต่ติว ติว ติว... สมองกูจะบวมเป็นดิกชันนารีแล้วเนี่ย"ต้นหอมหลุดขำแต่ก็รีบทำเสียงเข้มกลบเกลื่อน "ก็มันใกล้สอบแล้วไง ถ้าไม่มาวันนี้ก็ไม่ต้องมาแล้วนะ จะมามั้ย?""โอเคค้าบบบ... ไปเดี๋ยวนี้แหละ ยอมแล้วครับคุณหนู รอเปิดประตูให้ด้วยนะ" เตอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางสายไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ที่คุ้นหูก็ดังสนั่นอยู่หน้าบ้าน แม่ของต้นหอมที่กำลังรดน้ำต้นไม้เดินออกมาเปิดประตูต้อนรับด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเป็นพิเศษ เพราะพักหลังมานี้ 'เจ้าเด็กแสบ' คนนี้ดูจะขยันผิดหูผิดตา"สวัสดีครับแม่" เตอร์ยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เอาไว้ใช้มัดใจผู้ใหญ

บทที่ 18 คืนที่เงียบงัน (ละมุนใจ)ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดกำลังดีของเตอร์ แสงสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาอ่อนโยนไปทั่วบริเวณ เสียงพัดลมไอเย็นครางแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงเรไรจากพุ่มไม้ด้านนอกที่แว่วเข้ามาเป็นระยะ แม้จะเป็นค่ำคืนที่แสนธรรมดาในความรู้สึกของคนทั่วไป แต่สำหรับคนสองคนที่นั่งอยู่บนเตียงผ้าใบสีเทาอ่อนในขณะนี้ ทุกวินาทีกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกมหาศาลที่ก้าวข้ามคำว่าเพื่อนไปไกลแสนไกลเตอร์รวบร่างโปร่งของต้นหอมเข้ามาไว้ในอ้อมกอดกว้าง แผ่นหลังบางพิงเข้ากับอกแกร่งที่อบอุ่นจนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงประสานกันเป็นจังหวะเดียว มือใหญ่ของเขาลูบไล้แผ่นหลังของต้นหอมอย่างแผ่วเบาปลายนิ้วกรีดกรายวนเวียนอยู่บนผิวเนียนละเอียดราวกับกำลังทะนุถนอมอัญมณีล้ำค่า เพราะเขากลัวเหลือเกินว่าหากพลั้งมือออกแรงมากกว่านี้เพียงนิด สัมผัสอันแสนเปราะบางและงดงามนี้จะสลายหายไปราวกับความฝันต้นหอมหลับตาพริ้ม ปล่อยให้เปลือกตาที่หนักอึ้งปิดลงอย่างสมบูรณ์ ผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ และความวุ่นวายใจทั้งหลายมลายหายไปสิ้นเมื่อได้รับไออุ่นจากอ้อมแขนที่แสนมั่นคงนี