กลิ่นรักของต้นหอม

กลิ่นรักของต้นหอม

last updateLast Updated : 2026-03-16
By:  Tawan mikiOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
20Chapters
155views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ต้นหอมกับเตอร์ ความรักที่เริ่มจากความไม่ลงรอย กลายเป็นผูกพันลึกซึ้ง ทั้งหัวใจและความรู้สึกที่ ค่อย ๆ เบ่งบานในโลกแห่งสีสันของความหวานและความจริงใจ

View More

Chapter 1

แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ

江崎愛乃(えざき あいの)は人混みの中に立ち、手には二つの書類を握りしめていた。

一つはアレキシサイミアの診断書、もう一つは戸籍謄本だった。

三時間前、病院のシステムに登録された婚姻状況が「離婚」と表示されていることを不審に思い、わざわざ市役所まで足を運んだのだった。

職員が顔を上げた。

「江崎さん、確かに相川さんとは三年前に離婚されています」

愛乃の表情が一瞬固まった。

「そんなはずはありません。三年前、私たちはちょうど結婚したばかりです」

職員はもう一度確認し、少し困惑した様子で言った。

「申し訳ありませんが、システム上、確かに離婚の記録は三年前となっており……ご結婚から七秒後に登録されています」

そしてさらに続けた。

「また、相川さんはその後一年で再婚されており、配偶者欄には麻生楓(あそう かえで)さんの名前が登録されています」

愛乃は、魂が抜け落ちたようにその場で呆然と立ち尽くした。

瞳は虚ろで、ただ腕だけがわずかに震えていた。

誰もが知っていた。

愛乃と相川諒(あいかわ りょう)は幼い頃からの知り合いで、互いに成長していく姿をずっと見守ってきたことを。

諒はいつも彼女を守り、特別扱いし、誰もが羨む「お姫様」にしてくれた。

そして麻生楓は、彼のビジネスライバルの家に残された孤児だった。

「大丈夫ですか?」

職員の声に、愛乃はなんとか立ち上がり、手を振って応えた。

心ここにあらずのまま街をさまよい、やがて中央広場の大型ビジョンに映る諒のインタビューに足を止めた。

男はベージュのスーツに身を包み、長い脚を組んで座っていた。

インタビューが不意に途切れ、彼は腕時計をちらりと見た。

「すみません、今日はここまでにしましょう。これから家に帰って妻と夕食をとる時間です」

カメラに向かって笑みを浮かべると、生中継はそのまま終了した。

人混みからは羨望のため息が漏れ、「妻を大切にしている」「一途だ」といった称賛の声が上がった。

愛乃は薬指の指輪を撫でながら、その言葉を皮肉に感じていた。

彼が言う「妻」とは、一体どちらのことなのだろうか。

思考は遠くへ漂い、あの頃の光景がよみがえった。

毎朝一時間早く起き、遠回りしてでも彼女を迎えに来てくれた「王子様」。

学校行事でも必ず隣に立ち、「自分は彼のものだ」と世界に示していた。

だからこそ、卒業と同時に諒はプロポーズをした。

「他の誰かが君を見るだけで、俺は嫉妬で狂いそうになる」

その年、愛乃は両親と共に実家へ帰省し、大雪で道が塞がれた夜、彼は数キロを徒歩で進み、零時ちょうどに玄関先に現れた。

花火が夜空に咲き誇る中、「ずっと一緒にいよう」と言った。

翌年、春の花が咲く頃、二人は結婚式を挙げた。

「本当に覚悟はできてる?私が求めているのは、あなたが一生私を愛し続けることよ」

「じゃあ、俺はもっと欲張りだ。来世も、再来世も、ずっと君だけを求めるよ」

結婚後も甘い日々は続いた。

——あの日までは。

彼のビジネスライバル一家が事故で亡くなり、諒は突然弔問に行くと言い出した。

その日、出張帰りの愛乃は急ぎ会場へ向かった。

そして扉を開けた瞬間、黒いドレス姿の楓が彼の胸に身を寄せ、彼はその額に口づけを落としていた。

愛乃の手から荷物が「ガタン」と落ちた。

諒は慌てて追いかけ、必死に説明した。

「麻生家はもう彼女一人だけだ。あのキスは慰めで……兄のような気持ちで」

タクシーに乗る愛乃を、彼は走って追いかけた。

その時、一台の車が彼の脇をかすめ、転倒した彼は、それでも這うように追おうとしていた。

——彼女は心を許してしまった。

葬儀後、楓は忽然と姿を消し、留学したとの噂が流れた。

ある日、愛乃は会社からの命令を受け、ネアシアへ出張することになった。

白い鳩が飛び交う木陰の下で、彼女は諒と楓がアイスクリームを食べさせ合っている姿を見つけた。

そういえば、彼は最近海外で不動産を購入し、国外での予定も増えていた。

愛乃は歩み寄り、その足音で白い鳩が一斉に飛び立った。

帰りの飛行機で、諒は席を隣に替えた。

「最初は本当に偶然だったんだ。仕事がメインで、そのついでに彼女を気にかけただけだ。

彼女は麻生グループの無条件での買収に同意してくれたからな。

愛乃、俺はただ彼女が可哀想だと思っただけなんだ」

愛乃は窓の外をじっと見つめ、もう一度信じることを選んだ。

ただし、今回はこう言った。

「じゃあ、これからは彼女のことは私が面倒を見る」

諒はすぐに頷いたが、それでも不安は消えなかった。

その後、医者から告げられた。

「長期的な不安と緊張が原因で、アレキシサイミアを発症しています。徐々に、普通の人のような感情を感じられなくなるでしょう」

——それでも、心に突き刺さるような痛みは、鈍くなっても消えなかった。

「愛乃!」

諒の車が止まり、彼女が近づくと、楓はわざわざ後部座席に移った。

諒が言った。

「楓が卒業して帰国したんだ。みんなで歓迎会を開いたから、一緒に行こう」

愛乃は真っ直ぐに彼を見つめた。

「他に、私に話すべきことはないの?」

彼は一瞬言葉に詰まり、少し困ったように言った。

「彼女が会社に入ったことは、本当に知らなかったんだ。

彼女は身分を隠して面接を受けたんだ。すごく優秀で、知ったときには人事部がすでに決めていた。

愛乃、誤解しないで」

愛乃は拳を握り、心の波を必死に抑え込んだ。

突然、数え切れないほどの問いや怒りが、すべて消え去った。

もう、この果てしない嘘を暴く気力もなくなった。

諒の後ろ盾がある楓は、かつてのお嬢様としての輝きを失うことなく、パーティでは人々に囲まれて楽しんでいた。

人の多さに息苦しさを感じた愛乃は席を立ち、洗面所へ向かった。

戻ると、諒が廊下で煙草を差し出されていたが、彼は眉をひそめてそれを断っていた。

「今は妊活中なんだ。煙草も酒もやめた。愛乃のために」

「さすがだな」男が親指を立てた。

「でも、この子が生まれて戸籍に入れるとき、お前の婚姻状況がバレちまうぞ。江崎さんの性格なら、一生許してもらえないだろうな」

諒の目が一瞬だけ揺れたが、すぐに元の表情に戻った。

「なら、彼女には知られないようにする。俺が全部手配する」

男は視線を賑やかな部屋の中に向け、楓が人に囲まれているのを見て言った。

「数年ぶりに会ったら、ずいぶん気が強くなったな。江崎さんの前で騒がなければいいけど」

諒は口元を緩めた。

「それが愛乃と違うところだ。俺は彼女のそういうところが好きなんだ。

何があっても、愛乃はずっと俺のそばにいる。たとえ実際に結婚していなくても。でも楓は違う。そうしなければ、彼女は素直に俺のそばにいられない」

ドアの影でそれを聞いた愛乃は、その縁を強く握りしめた。

爪が割れても気づかず、血が滴り落ち、床の水滴と混ざり合いながら広がっていった。

予想していた痛みは訪れず、ただ底なしの苦しさだけが心に残った。

場所を移して、彼女は酩酊するまで酒を飲んだ。

朦朧とした中で、誰かが「どこへ行くのか」と尋ねた。

彼女は答えた。

「……飛行機でも何でもいいから、誰にも見つからない場所に行きたい」

その人は少し考えた後、言った。

「飛行機はないけど、船ならありますよ」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

พริ๊ปอจ๋าา ซิกาแด้ววว
พริ๊ปอจ๋าา ซิกาแด้ววว
...️love...️...️...️
2026-03-16 20:30:27
1
0
20 Chapters
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ
แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับมาล้อมวงกันเข้ามาจ้า! วันนี้กระผมจะพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเหล่าตัวละครที่จะมาสร้างความละมุน ชวนให้ใจสั่น ในบรรยากาศของโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความแตกต่างระหว่าง ‘เด็กเรียน’ กับ ‘เด็กหลังห้อง’ แห่งนี้กันครับภาษาในเรื่องในนิยายเรื่องนี้ ไรต์มีการใช้ภาษาที่เรียบง่าย เป็นกันเอง และสมจริงครับ มีการสอดแทรกคำหยาบคายตามวิถีวัยรุ่นชายล้วนบ้างเพื่อให้ได้อรรถรส รวมถึงบรรยากาศความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พัฒนาจากคนแปลกหน้าสู่คนรู้ใจ สถานที่ในเรื่องสำหรับสถานที่หลักในนิยายเรื่องนี้คือ โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง โดยเฉพาะในพื้นที่ของ "ห้องบ๊วย" ซึ่งมีกลิ่นอายของความวุ่นวายแต่ก็ซ่อนความจริงใจเอาไว้ แต่บอกไว้ก่อนนะจ๊ะว่า เหตุการณ์ ชื่อบุคคล และรายละเอียดต่างๆ ภายในเรื่อง เป็นเพียงจินตนาการที่ไรต์แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นเด้อ ไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือเหตุการณ์จริง 100% อ่านเอาความฟินความนัวกันนะจ๊ะ!นายเอก: ต้นหอม (นักเรียนห้องเพชร)นิสัยของนายเอก : เด็กหนุ่มห้องหัวกะทิเป็นเด็กเรียนที่เก่งระดับท็อป ผิวขาวใส หน้าตานิ่งเฉยจนคนมองว่าเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเป็นคนใจอ่อนและเก็บความรู้
Read more
บทที่ 1 ย้ายห้อง
บทที่ 1 ย้ายห้องเช้าวันจันทร์ที่ดวงอาทิตย์ทำงานหนักเกินหน้าที่ แสงแดดแผดเผาจนไอร้อนระเหยขึ้นจากพื้นคอนกรีต ภายในห้องพักครูที่ควรจะเย็นสบาย กลับมีเพียงสายลมเอื่อยเฉื่อยจากพัดลมเพดานที่หมุนวนอย่างเหนื่อยหน่าย ‘ต้นหอม’ ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูไม้บานเก่า ใบหน้าขาวใสเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาเรียวรีทอดมองไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมายเขามักถูกตราหน้าว่าเป็นพวก ‘เย็นชา’ หรือไม่ก็ ‘หุ่นยนต์’ เพียงเพราะเขาไม่สันทัดในการปั้นแต่งรอยยิ้ม แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีนิ่งสงบนั้น คือกลไกการป้องกันตัวเองของคนที่เก็บความรู้สึกเก่งจนกลายเป็นนิสัย“ต้นหอม ครูมีเรื่องอยากจะวานเราหน่อย”เสียงของครูประจำชั้นห้องเพชร ห้องที่รวมเหล่าหัวกะทิของโรงเรียน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเกรงใจ ทว่าแววตากลับจริงจังจนคนฟังรู้สึกได้“ครับ?” ต้นหอมเลิกคิ้วเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาตอบรับเพียงอย่างเดียวที่แสดงออก“ครูอยากให้เธอย้ายไปอยู่ห้องบ๊วย... ไปช่วยดึงเกรดเฉลี่ยเพื่อนๆ ที่นั่นให้ดีขึ้นหน่อยได้ไหม”คำว่า ‘ห้องบ๊วย’ เปรียบเสมือนระเบิดลูกย่อมที่โยนลงมากลางวงสนทนา ภาพจำของห้องนั้นฉายชัดขึ้นในหัวทันที ห้องที่ถูกขนานน
Read more
บทที่ 2 ติวหนังสือ
บทที่ 2 ติวหนังสือ บรรยากาศช่วงบ่ายในห้องเรียนเต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่ชวนให้ง่วงงุน แสงแดดรำไรทอดผ่านบานหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นลำแสง ละอองฝุ่นเล็กๆ เต้นระบำอยู่ในอากาศ ต้นหอมยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม มือเรียวบรรจงจัดวางสมุดเล่มหนาและเปิดตำราเรียนค้างไว้เขาลอบเหลือบมองร่างสูงข้างกายที่ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา เตอร์ในยามหลับดูไร้พิษสงกว่าตอนตื่นอยู่มาก แผ่นหลังกว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจสม่ำเสมอ เส้นผมทรงสกินเฮดรับกับโครงหน้าคมสัน แม้ในยามหลับคิ้วเข้มก็ยังขมวดเข้าหากันน้อยๆ ราวกับมีความคิดบางอย่างตีกันอยู่ในหัวตลอดเวลาต้นหอมลอบถอนหายใจ 'ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เขาก็คงจะเป็นแค่เงาที่เดินผ่านไปมาในห้องนี้ตลอดไป'คิดได้ดังนั้น ปลายนิ้วเรียวก็ยื่นไปสะกิดไหล่กว้างเบาๆ“เตอร์... ตื่นก่อนได้ไหมครับ?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกอย่างใจดี พร้อมกับปลายนิ้วที่สะกิดลงบนท่อนแขนแกร่งเบาๆ แววตาของต้นหอมฉายแววเกรงใจแต่ก็มีความมุ่งมั่นอยู่ในนั้น“เตอร์ครับ มาติวหนังสือกันหน่อย ผมจะติวให้” ต้นหอมยังไม่ลดละความพยายาม เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมคนตรงหน้า“อย่ามายุ่ง... กูจะนอน”
Read more
บทที่ 3 เรื่องวุ่นหลังเลิกเรียน
บทที่ 3 เรื่องวุ่นหลังเลิกเรียนเสียงออดเลิกเรียนดังยาวกังวานไปทั่วอาคารเรียนไม้เก่าๆ นักเรียนพากันทยอยเก็บกระเป๋า บ้างก็รีบร้อนไปเรียนกวดวิชา บ้างก็เดินทอดน่องคุยกันตามประสาวัยรุ่นที่เพิ่งหลุดพ้นจากชั่วโมงเรียนอันแสนน่าเบื่อ‘เตอร์’ เดินนำพรรคพวกกลุ่มใหญ่ออกมาทางหน้าโรงเรียน ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายหลุดลุ่ยตามสไตล์กางเกงนักเรียนที่ดึงรั้งจนสั้นผิดระเบียบ แผ่นหลังกว้างและจังหวะการเดินที่ดูนักเลงโตทำให้คนรอบข้างต่างพากันแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ“เออ วันนี้ไปร้านเดิมป่ะวะ หิวโซเลยเนี่ย” เพื่อนในกลุ่มเอ่ยชวนพร้อมเสียงหัวเราะ“ไปดิ กูก็หิวเหมือนกัน” เตอร์พยักหน้าตอบรับ พลางขยับข้อมือวอร์มร่างกายราวกับมีพลังงานล้นเหลือที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยทว่า... ความสงบสุขของพวกเขามักจะสั้นเสมอ เมื่อมาถึงมุมถนนเปลี่ยวท้ายซอย กลุ่มอริต่างสถาบันที่เคยมีเรื่องบาดหมางกันก็ยืนขวางทางอยู่ แววตาแต่ละคนฉายชัดถึงความอาฆาต บรรยากาศรอบข้างพลันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการปะทะ“วันนี้มึงไม่รอดแน่ไอ้เตอร์! กูจะจัดหนักให้หายซ่าเลย”สิ้นคำท้าทายเพียงเสี้ยววินาที หมัดแรกก็พุ่งเข้าใส่กันทันที เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง
Read more
บทที่ 4 นมรสสตอเบอรี่
บทที่ 4 นมรสสตอเบอรี่แสงจันทร์นวลตาลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนในห้องนอนที่เงียบสงบ ต้นหอมทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างหลังจากจัดการกิจวัตรประจำวันจนเสร็จสิ้น กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากการอาบน้ำช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขากลิ้งตัวไปมาบนฟูกนุ่มพลางถอนหายใจยาวทิ้งความเหนื่อยล้าของวัน มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันยอดฮิต เลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับโพสต์โฆษณาชิ้นหนึ่ง‘นมรสสตรอเบอร์รี่รสใหม่นำเข้า กลิ่นหอมหวานละมุน มีจำหน่ายเฉพาะบางสาขาเท่านั้น!’ภาพนมกล่องสีชมพูหวานแหววดูน่าลิ้มลองจนต้นหอมอดไม่ได้ที่จะตาโต ประกายในดวงตาเรียวใสกลับมาสดใสอีกครั้ง เขาเป็นพวกแพ้อะไรที่เป็นรสสตรอเบอร์รี่อยู่แล้ว ยิ่งหาซื้อยากเขายิ่งอยากลอง ปลายนิ้วรีบกดแชร์โพสต์ลงในสตอรี่ส่วนตัวทันที พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ว่า“นมรสนี้น่าลองจัง แต่ท่าทางจะหายากสุดๆ เลยแฮะ” พ่วงด้วยอีโมจิรูปหน้าแมวร้องไห้หนึ่งตัวเขาไม่ได้คาดหวังให้ใครมาตอบ แค่โพสต์บ่นไปตามประสา ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอนแล้วจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ยังค้างอยู่บนใบหน้าขณะเข้าสู่ห้วงฝันโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังจ
Read more
บทที่ 5 วันที่ฝนตก
บทที่ 5 วันที่ฝนตกเช้าวันนี้ท้องฟ้าเบื้องบนถูกปกคลุมด้วยม่านเมฆสีตะกั่วครึ้มมาตั้งแต่รุ่งสาง เสียงฟ้าร้องครืนแว่วดังมาจากเส้นขอบฟ้า ลมเย็นที่หอบเอาความชื้นแฉะพัดผ่านเข้าทางหน้าต่าง ชวนให้รู้สึกขี้เกียจจนอยากจะซุกตัวอยู่ในผ้าห่มให้นานกว่านี้ ‘ต้นหอม’ เดินลากเท้าเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางอิดโรย ดวงตาเรียวใสดูปรือปรอยพลางบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ“โอ๊ย... ง่วงชะมัดเลย”เขากระชับสายกระเป๋านักเรียนแน่น ในหัวนึกตำหนิตัวเองที่เมื่อคืนเผลอไผลนั่งดูซีรีส์ยาวจนดึกดื่น พอต้องมาเจออากาศขมุกขมัวแบบนี้ สติของเขาแทบจะหลุดลอยไปตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวเข้าโรงเรียนที่มุมหน้าต่างที่ประจำ เตอร์นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเสียบหูฟังฟังเพลงอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมจ้องมองออกไปข้างนอกที่มีแต่เงาเมฆหม่นเศร้าพาดผ่านท้องฟ้า เขาดูตัดขาดจากเสียงเอะอะของเพื่อนในกลุ่มที่กำลังถกเถียงเรื่องเกมกันอย่างออกรส ทว่าพอหันมาเห็นร่างโปร่งที่เดินหน้ายุ่งเข้ามาในคลองสายตา เขาก็เอ่ยทักขึ้นทันทีโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ“เดี๋ยวฝนตกแน่” น้ำเสียงทุ้มเรียบนั้นดึงความสนใจของต้นหอมไปได้ทันทีต้นหอมหยุดกึกพลางเลิกคิ้วมองอ
Read more
บทที่ 6 บอลเดือด
บทที่ 6 บอลเดือดบรรยากาศที่สนามฟุตบอลหลังตึกเรียนยามบ่าย อบอวลไปด้วยไอแดดที่ร้อนระอุจนผิวแทบไหม้ แต่ความร้อนแรงของอากาศยังสู้ความดุเดือดในสนามไม่ได้ เสียงโห่ร้องและเสียงเชียร์จากนักเรียนหลายสิบชีวิตดังระงม บ่งบอกว่าการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างห้องกำลังเข้มข้นถึงขีดสุดท่ามกลางผู้เล่นนับสิบคน ‘เตอร์’ โดดเด่นขึ้นมาในชุดเสื้อยืดสีกรมท่าที่บัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง เขาเคลื่อนไหวอย่างทรงพลัง วิ่งไล่บอลด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง นัยน์ตาคมกริบจดจ่ออยู่กับเกมจนดูเหมือนโลกทั้งใบของเขามีเพียงลูกฟุตบอลกลมๆ ลูกเดียว โดยไม่สนเสียงกรี๊ดของสาวๆ ข้างสนามที่ดังขึ้นทุกครั้งยามที่เขาเลี้ยงหลบคู่แข่งอย่างเหนือชั้นที่ขอบรั้วฝั่งตรงข้าม ‘ต้นหอม’ ยืนกำรั้วเหล็กแน่นจนมือชื้นเหงื่อ แม้เขาจะพยายามบอกเพื่อนที่ยืนข้างๆ ว่า “แค่ออกมาเดินเล่นแก้เบื่อ” แต่สายตาเรียวกลับไม่เคยละไปจากร่างสูงในสนามได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกจังหวะที่เตอร์ขยับกาย หัวใจของเขาก็ดูเหมือนจะเต้นตามจังหวะนั้นไปด้วย“เตอร์เวลาเล่นบอลดูดีชะมัดเลยว่าไหมมึง... เท่อย่างกับคนละคนกับตอนนั่งหลังห้องเลย”เสียงเพื่อนสนิทที่
Read more
บทที่ 7 ความรู้สึกที่เริ่มสั่นไหว
บทที่ 7 ความรู้สึกที่เริ่มสั่นไหวเช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนละมุนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องนอนของต้นหอม เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วสอดประสานกับเสียงใบไม้ไหวตามแรงลมพัดเอื่อย บรรยากาศภายนอกดูสงบและสดชื่นผิดกับภายในใจของต้นหอมที่ยังคงว้าวุ่นไม่หยุดเขานั่งเหม่ออยู่บนเตียง สายตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อวานวนเวียนอยู่ซ้ำ ๆ ทั้งตอนที่เตอร์พาไปกินไอศกรีม และจังหวะที่นิ้วหนาบรรจงเช็ดมุมปากให้เขาอย่างแผ่วเบา ท่าทางกวนประสาทที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน ทำให้หัวใจของต้นหอมเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด“นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย...” เขาพึมพำกับตัวเองพลางใช้หมอนปิดหน้า พยายามผลักไสความรู้สึกซับซ้อนนี้ออกไป แต่มันกลับยิ่งชัดเจนและหนักแน่นขึ้นทุกทีเมื่อก้าวเท้าออกจากรั้วบ้าน ต้นหอมก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นตาในชุดนักเรียนยืนพิงกำแพงรออยู่ รอยยิ้มบาง ๆ ที่หาดูได้ยากแต้มอยู่บนใบหน้าคมคายของเตอร์“เฮ้ย! มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?” ต้นหอมถามด้วยความตกใจผสมปนเปกับความสงสัย เขามองร่างสูงที่ยืนอยู่ แสงแดดยามเช้าที่ตกกระทบใบหน้าคมทำให
Read more
บทที่ 8 มีเรื่อง... แต่ก็มีความหวัง
บทที่ 8 มีเรื่อง... แต่ก็มีความหวังหลังจากลิ้มรสความหวานละมุนของเค้กช็อกโกแลตจนหมดจาน ต้นหอมก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินกลับบ้านตามลำพังเหมือนทุกวัน ทว่าร่างสูงของเตอร์กลับก้าวมาดักหน้าไว้ด้วยสีหน้านิ่งสนิท แววตาคมกริบคู่นั้นดูจริงจังจนน่าประหลาด“กูไปส่งมึงดีกว่า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น เป็นน้ำเสียงเชิงคำสั่งที่ไม่ได้เปิดช่องว่างให้ปฏิเสธ“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเดินกลับเองได้ ใกล้นิดเดียว” ต้นหอมท้วง“ไม่เอา... กูจะไปส่ง” เตอร์ย้ำคำเดิมพลางคว้ากระเป๋าของต้นหอมไปถือไว้เองเสียดื้อๆ สุดท้ายคนตัวเล็กก็ได้แต่เดินตามแรงดึงดูดของอีกฝ่ายไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปบนถนนที่เริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืด แสงไฟถนนสีส้มสลัววาววับสะท้อนหยดน้ำค้างบนพื้น ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีหมึกตัดกับเสียงเครื่องยนต์และฝีเท้าของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา บรรยากาศรอบตัวดูนิ่งสงบจนกระทั่งถึงหัวมุมแยกใกล้บ้านต้นหอม...เงาทมิฬของชายสามคนในชุดมอซอที่ยืนสูบบุหรี่ขวางทางเดินอยู่ทำให้ต้นหอมรู้สึกใจคอไม่ดี หนึ่งในนั้นพ่นควันบุหรี่ออกมาพลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“เฮ้ย
Read more
บทที่ 9 เป็นแฟนกันนะ
บทที่ 9 เป็นแฟนกันนะหลังจากก้าวพ้นความพลุกพล่านของห้างสรรพสินค้า ทั้งคู่จูงมือกันเดินลัดเลาะมาจนถึงสวนสาธารณะที่เงียบสงบ แสงไฟสีนวลตาตามทางเดินสาดกระทบใบไม้เกิดเป็นเงาวูบวาบ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความสลัวที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเตอร์หยุดเดินกะทันหัน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่สั่นเครือ“กู... มีเรื่องอยากจะคุยกับมึงหน่อย”ต้นหอมหยุดฝีเท้าตามพลางเลิกคิ้วมองอย่างสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไป “มีเรื่องอะไรจะคุยกับเราเหรอ? ทำไมหน้าเครียดจัง”ร่างสูงไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับก้าวเข้ามาหาจนระยะห่างลดน้อยลง ดวงตาคมกริบที่มักจะดูดุดัน บัดนี้กลับสั่นไหวและฉายแววจริงจังจนต้นหอมรู้สึกหายใจติดขัด“กูไม่รู้จะพูดยังไงให้มึงเข้าใจหมด แต่วันนี้กูแน่ใจแล้ว...” เตอร์เว้นวรรคไปอึดใจหนึ่งเพื่อรวบรวมความกล้า“กูชอบมึงว่ะต้นหอม ชอบ... มากกว่าที่เพื่อนเขาชอบกัน”คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและไม่มีการอ้อมค้อมทำเอาต้นหอมนิ่งงันไปเหมือนถูกสาป ความร้อนวูบวาบพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าจนห้ามไม่อยู่ เขาทำอะไรไม่ถูกจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status