BAD GUY ex-husband แหวนของดิน のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

“ทำไมคุงแม่เปิดช้าจ๊ะ” เจอคำถามทันทีที่เปิดประตู ก็คือครุ่นคิดหาวิธีกันอยู่นาน แล้วในที่สุดก็ได้คำตอบว่าควรทำยังไง“คุณแม่เผลอหลับไงคะ” แก้ตัวได้ห่วยมาก“หลับได้ไงคุงแม่เพิ่งตื่น” ลูกครับเอียงหน้าสงสัย“ก็คุงแม่โดนปี๋อำไง ปี๋อำทำให้คุงแม่นอนไม่พอ ใช่มะจ๊ะ”“ค่ะ ใช่เลยค่ะ” ฉันได้แต่กลอกตามองบนกันเลยทีเดียว“งั้นคุงแม่ไปอาบน้ำนะฮะ เดี๋ยวเยารอในห้อง” พูดพร้อมแทรกตัวเข้ามาพร้อมกันทั้งสองคน ครั้นจะไม่ให้ลูกเข้าห้องก็จะผิดแผก เพราะที่ผ่านมาให้ลูกเข้าได้ตลอด“ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวแม่รีบอาบเลย” ฉันยิ้มให้ลูกแล้วรีบหอบชุดที่เตรียมไว้เข้าห้องน้ำตู้เสื้อผ้าก็ใหญ่อยู่ อดทนหน่อยนะพ่อ เดี๋ยวแม่จะรีบอาบรีบพาลูกออกไปก็ได้แต่คิดในใจแล้วรีบอาบน้ำค่ะ ใช่เลยค่ะ พ่อของลูกแอบอยู่ในตู้เสื้อผ้า เพราะถ้าเกิดเห็นอยู่ด้วยคงไม่พ้นตั้งคำถามชวนปวดหัว ก็เลยเข้าไปแอบ ก็จะให้ความรู้สึกเหมือนซุกกิ๊กเอาไว้ประมาณนั้นอ่าเนอะห้านาทีต่อมาฉันกำลังทาครีมหวีผม ระหว่างนั้นลูก ๆ ก็นอนกลิ้งอยู่บนที่นอน แล้วคำถามก็เกิดขึ้นอีกครั้ง “คุงแม่เอาผ้าออกทำไมจ๊ะ” น่าจะถามถึงผ้าปูที่นอนค่ะ“มันเลอะค่ะ แม่ก็เลยจะเอาไปซัก” ผ้าปูที่นอนถูกดึง

ตริ๊ง ตริ๊ง(นาฟ: อย่าลืมนัดคืนนี้) เวลา 6 โมงเย็นเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของฉันดัง(แหวน: นัด?)(นาฟ: แก่แล้วไงถึงได้ลืม)(แหวน: เอ้า ลืมจริง นัดไรว่ามา)(นาฟ: นัดกินดื่มกับเพื่อนกับฝูง แล้ววันนั้นแหวนก็ตกลงแล้วด้วย)(นาฟ: ถ้าไม่มาคือเคือง) อะไรอะ นัดเมื่อไหร่ ไม่เห็นจำได้เลย ฉันเลื่อนแชตที่เคยคุยกับนาฟดู แล้วก็เจอว่ามีนัดไว้จริง ๆ ซึ่งฉันตอบว่า ‘เค’น่าจะตอบตอนเบลอ ๆ แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นฉันต้องจำได้แล้ว(แหวน: อ่อ เห็นละ)(นาฟ: ใช้คำว่าเห็นแสดงว่าจำไม่ได้)(แหวน: โอ๊ย จะมาน้อยใจอะไรคะ ว่าแต่นัดที่ไหน)(นาฟ: ร้าน)(แหวน: คลับนาฟอะเหรอ)(นาฟ: ใช่ครับ)(แหวน: เค ๆ เจอกัน) วางมือถือแล้วฉันก็นั่งอ่านเอกสารต่อ หลังจากให้แม่บ้านเอาขนมของว่างไปให้ลูก ฉันก็ชิ่งหนีมาขลุกอยู่ในห้อง นั่งทำงานที่ถูกส่งเข้ามาในเมล อายจะอยู่ตรงนั้น กลัวจะเจอคำถามที่ไม่กล้าตอบตั้งแต่ขึ้นมาบนห้องฉันก็ยังไม่ได้พูดคุยกับดินอีก เพราะเขากำลังทำความคุ้นเคยกับลูก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะคุ้นกันได้เท่าไหร่ ก็หวังว่าจะผ่านไปด้วยดี ทุกคนจะได้มีความสุขจริง ๆ กันสักทีเวลาสองทุ่มครึ่งฉันเดินมาที่รถเพื่อที่จะไปหานาฟตามที่นัดกั

“มึงลองถอดเสื้อดิ๊ไอ้นาฟ” เรซยุ“หยุดเลยพวกมึง” ดินรีบร้องท้วง “นี่ก็ค่อยกลับไปหื่นที่บ้าน” แนะ หันมาเอ็ดฉันอีก มันเป็นเองไหม ฉันก็ไม่ได้อยากจะเป็นสักหน่อย ใครบอกให้เขารักษาหุ่นได้ดีขนาดนี้กันอะ“มึงอะไปเอาเสื้อกูมาใส่ แขวนอยู่นู่น” นาฟชี้ไปที่สูท ดินลุกไปเอามาใส่อ่า ใส่สูทไม่ติดกระดุม ดูเท่ไปอีกแบบ เดี๋ยวนะนังแหวน นี่แกอยู่ในกรณีหลงรักผัวตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าใช่ไหม“นี่ถ้าแม่แก้วไม่งัดไม้เด็ด มึงจะกลับบ้านไหมวะ” การสนทนาเรื่องนี้เริ่มต้นอีกครั้ง หลังจากที่ชวนกันพูดคุยเรื่องอื่นไปหลายนาที“มึงก็หาว่าเพื่อนไอ้เรซ เพื่อนแค่อยากรู้ว่าเมียแอบคบใครหรือเปล่า ก็เลยทำตัวเป็นโรคจิตตามเมียไง” นาฟพูด“รู้งี้กูยุให้แหวนเอาผัวใหม่ซะก็ดี” ชิ ทำพูดไปเรซ เวลามีลูกค้ามาพูดกับฉันคล้ายจะจีบ พวกนี้ชอบขยายสรรพคุณว่าฉันมีลูกมีสามีแล้ว“พวกมึงเรียกกูมาเผาแค่นี้?” ดินถามเพื่อนในท่าไขว่ห้างมือโอบด้านหลังฉัน ทุกการกระทำทำฉันใจสั่น“เรียกมาเผาอะไร เรียกมารวมตัวไง คิดถึง ไม่ได้อยู่กันครบแบบนี้หลายปีแล้วไหมวะ” นาฟตอบ“ทำมาพูด เมียไม่ปล่อยไปไหนไกลมากกว่าถึงได้นัดที่คลับตัวเอง นาฟฟี่กลัวเมีย” เรซหันไปแขวะนาฟ“มึงนี

“สินค้ารอบนี้เกรดพรีเมียมครับเฮีย” หนึ่งในคนสนิทที่ขุนแผนไว้เนื้อเชื่อใจรายงานถึงความคืบหน้าของงานวันนี้ให้ขุนแผนได้รู้“มึงคิดว่าสมควรส่งไปที่ไหน” ขุนแผนเอ่ยถามลูกน้องอย่างไม่ใส่ใจนัก บางคราเขาก็นึกเบื่อกับความซ้ำซากจำเจในแวดสังคมโสมมที่เขาเลือกเดินมาตลอดชีวิต“ซ่องเสี่ยอ๋าครับเฮีย” ลูกน้องคนสนิทพูดถึงซ่องที่ผู้หญิงเกรดพรีเมียมถูกจัดส่งไปขายเป็นประจำ ของดีมักถูกจัดไปที่นั่นเป็นอันดับแรก เมื่อหมดคุณภาพ เกรดต่ำลงจึงจะถูกส่งต่อไปที่ซ่องอื่น ๆ ซ่องเสี่ยอ๋าเน้นของพรีเมียมเท่านั้น“ตามนั้น ตกลงราคาให้เรียบร้อย เอาให้สมน้ำสมเนื้อ อย่าให้เราเป็นฝ่ายเท่าทุน” ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจจึงยกให้คนสนิทนั้นจัดการดูแล เพราะวันนี้เขาเบื่อกับชีวิตแบบนี้ แต่ถึงจะเบื่อการใช้ชีวิตแบบนี้ คนอย่างขุนแผนก็จะไม่มีคำว่า ‘ขาดทุน’ เด็ดขาด คนอย่างเขามีเพียงคำว่า ‘เท่าทุน’ และ ‘กำไร’“ครับ แล้วเฮียจะไปรับน้องธาราเลยไหมครับ” คนสนิทถาม เนื่องจากมองดูอาการของเจ้านายแล้ว มีเพียงหนูน้อยธาราเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาอารมณ์ของเจ้านายได้“ไป ถึงเวลาแล้วใช่ไหม” ขุนแผนที่นิ่งเฉยไร้ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนปฏิกิริยาที่ดีขึ้น เมื่อค

หลังจากที่พาลูกสาวตัวน้อยไปทำบุญที่วัดและกลับมาแวะซื้อปลาเผาให้ลูกสาวได้กินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ถึงช่วงเข้านอนของหนูน้อยธาราขุนแผนกล่อมลูกสาวนอนด้วยตัวเองทุกคืน ช่วงกล่อมลูกนอนไม่ว่าจะยุ่งมากแค่ไหนเขาก็จะปลีกตัวเข้ามาหาลูกสาว ชายหนุ่มพยายามเติมเต็มความรู้สึกทุกอย่างให้ลูกสาวและเขารู้ดีว่าลูกสาวต้องการสิ่งใดมากที่สุด ซึ่งสิ่งนั้นคือสิ่งที่ตัวเขายังหาให้หนูน้อยธาราไม่ได้“คูมป๊าขา” หนูน้อยธาราเรียกพ่อของเธอ แทนที่นิทานที่พ่อเล่าจบแล้วจะทำให้เธอหลับเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้กลับไม่ใช่ และขุนแผนรู้ดีว่าลูกสาวต้องการจะพูดสิ่งใด“ขาลูก” มือใหญ่ลูบที่ศีรษะของหนูน้อยอย่างเอ็นดู หนูน้อยธาราขยับตัวเข้ามากอดขุนแผน“หนูอยากได้อ้อมกอดของแม่จังเลยค่ะ เพื่อน ๆ เล่าว่ากอดแม่อุ่นมาก” หนูน้อยมองหน้าพ่อของเธอขุนแผนรู้อยู่แล้วว่านี่คือสิ่งที่ลูกต้องการ ซึ่งเขาหาให้ลูกสาวไม่ได้“กอดป๊าก่อนได้ไหมครับ หรือว่ากอดของป๊าไม่อุ่นแล้ว” การเบี่ยงเบนความสนใจที่ขุนแผนใช้มักจะได้ผลเสมอเวลาที่พูดออกไปแบบนี้“อย่าน้อยใจค่าคูมป๊า กอดคูมป๊าอุ่นที่สุด หนูแค่อยากลองกอดแม่แบบเพื่อนบ้าง แต่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่า กอดคูมป๊าคนเดียว