BAD GUY ex-husband แหวนของดิน のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

“เจ้!” ระหว่างทางพนักงานที่คุ้นหน้าเรียกฉันด้วยสีหน้าตกใจ“เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนกับดินมันเอาผู้หญิงมานอนงั้นแหละ” ฉันเลิกคิ้วถาม ก็เล่นทำหน้าตกใจอย่างกะพวกมีความลับ“เอ่อ…” หน้าอ้ำอึ้งแบบนี้ฉันที่พูดแหย่เล่น ๆ ถึงกับใจกระตุกวูบ“จริงเหรอ” ถามเสียงเรียบพร้อมใบหน้านิ่ง “ใครอะ”เพราะเป็นพนักงานแต่ดั้งแต่เดิมเขาก็เลยค่อนข้างเป็นกันเองกับฉัน อยู่มาตั้งแต่ดินเริ่มเปิดร้านแรก ๆ เลยมั้งคนนี้“เจ้อย่าบอกเฮียดินนะว่าผมพูด” พูดมาแบบนี้ใจฉันเต้นตึก ๆ แล้วนะ“อืม บอกมาเร็ว ๆ”“มากับคุณหมอก้อย”“แฟนเก่าเขาน่ะเหรอ?” รู้คร่าว ๆ ว่าชื่อก้อย แต่ไม่รู้หรอกว่าเป็นหมอ“อ่า ใช่ฮะ”“นานยังอะ” ถามเหมือนไม่คิดอะไร ในใจนี่คิดไปไกลแล้วนะ“ตั้งแต่ห้าโมงได้ครับ”“อ่อ ไม่ต้องบอกนะว่ามา” ฉันยักคิ้วให้พนักงานเก่าแก่ เขาชื่อทึ่ม จากนั้นทึ่มเจื่อนยิ้ม แล้วขอตัวไปทำงานฉันเดินขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ ในใจก็อยากจะหนีนะ ไม่ต้องเจอ ไม่ต้องสู้หน้า ยิ่งคิดถึงประโยคที่ว่าก้อยดีกว่าฉัน และถ้อยคำที่บอกเหมือนจะเต็มแต่ไม่เต็มอะไรนั่น มันก็ทำให้ฉันรู้ว่าเขาคงไม่พอใจกับเรื่องบนเตียงที่มันอ่อนหัดของฉัน ก็เลยเรียกกันมาเติมให้เต็มงี้เหรอ

ฉันนอนกอดตัวเอง มองแผ่นหลังของดินจนถึงเช้าเพราะนอนไม่หลับ หกโมงจึงลุกเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาแล้วออกมาทำข้าวต้มรอดิน ฉันอยากจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง อยากรู้ว่าเขาจะเอายังไง จะทำตามที่ผู้หญิงคนนั้นบอกไหมเรื่องของเราจะลงเอยแบบไหน สองชีวิตในท้องกำลังเติบโต เรื่องบ้า ๆ นี้ควรจบซะ ฉันจะได้สบายใจ ผลจะออกมาแบบไหนก็คงต้องยอมรับมัน แต่ก็หวังนะว่าเราจะคุยกันด้วยดีและค่อย ๆ ปรับตัวเข้าหากันเจ็ดโมงครึ่งดินเดินออกมาจากห้อง เขาผูกไทด์ใส่สูทพร้อมไปทำงาน“กินข้าวก่อน” ฉันตักข้าวต้มใส่ถ้วยแล้วเอามาวางที่โต๊ะ“ไม่หิว แหวนกินเถอะ” อุตส่าห์ลุกมาทำให้ กินพอเป็นน้ำใจคนทำก็ได้ไหมฉันนั่งคนข้าวในถ้วยข้าวต้มของตัวเอง ดินกำลังใส่รองเท้า เขากำลังจะไป ซึ่งฉันที่อยู่ในช่วงฮอร์โมนว้าวุ่นหาที่ลงไม่ได้แบบนี้ ก็ไม่ชอบที่จะมาเล่นสงครามประสาทจึงบอกกับเขาว่า “คุยกันหน่อยไหม”“ดินรีบไปทำงาน” พูดโดยไม่หันมามองหน้าฉัน ไม่ใช่แบบนั้นสิ ต้องบอกว่าเขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะไปทำงานไหม ตั้งแต่ออกมาเขายังไม่มองหน้าฉันเลย“คุยกันก่อน” ฉันพูดอีกครั้ง คือวันนี้มันต้องเคลียร์ ไม่งั้นฉันจะเป็นบ้า“…” ดินใส่รองเท้าอีกข้างต่อ และเขากำ

สายลมพัดผ่านจนร่างของฉันแทบจะปลิวไปตามแรงลม ตึกสูง 40 ชั้น และฉันกำลังยืนโต้ลมบนชั้นที่สูงที่สุดชะโงกหน้าลงไปมองพื้นด้านล่าง เห็นผู้คนตัวเล็กแค่นิดเดียว ผู้คนที่กำลังวุ่นวายกับการใช้ชีวิตให้ผ่านพ้นไปในหนึ่งวันอย่างสุดความสามารถ บางคนกำลังหยอกล้อกับลูก บางคนกำลังลวกเส้นทำก๋วยเตี๋ยวให้ลูกค้า ลุงขายตามสั่งกำลังผัดของในกระทะ มองไปอีกด้านหนึ่งเห็นผู้หญิงกำลังจูงสุนัข เด็กน้อยกำลังกินไอศกรีม ป้าอีกคนกำลังด่าลูก มองไปอีกด้านเห็นคนกำลังทะเลาะกันริมถนน รถวิ่งสวนกันไปมา ทุกอย่างดูวุ่นวายจริง ๆ สำหรับหนึ่งวันกับการใช้ชีวิต ในหนึ่งวันที่มีทั้งคนที่เจอเรื่องดี เรื่องแย่ และเรื่องแย่ที่สุด ส่วนบางคนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับวันเวลาที่หมุนผ่านอยู่ตลอดเวลาแล้วถ้าฉัน… ทิ้งตัวลงไปละ ดิ่งจากชั้นดาดฟ้าของตึก 40 ชั้น ระหว่างที่ได้อ้าแขนโต้ลมเพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีมันคงจะเป็นความรู้สึกที่ดีมาก ๆ ที่ได้โบยบินเหมือนนกก่อนที่จะไม่ต้องรับรู้อะไรอีกตลอดกาล“เฮ้ย เฮ้ยคุณเธออย่าคิดดิ่งนะเว้ย ถ้าอยากลงชั้นล่างลิฟต์มีบันไดมี ที่ส่วนบุคคลขึ้นมาแล้วดิ่งลงไป จะไปจับผัวมาทุ่มตามลงไปด้วย ให้ตายตามกันไปเลย” ระหว่างที่ฉันกำล

“แต่เมื่อคืนนี่แทบไม่ได้นอนเลย เพราะผัวคุณเธอน่ะมันมานั่งโง่ ๆ ตั้งแต่ห้าทุ่มจนถึงตีห้า นี่ก็กลัวมันจะบ้าโดดตึกเลยต้องนั่งเฝ้า พอ 10 โมงก็เป็นคุณเธอ แถมมาแย่งที่นอนอีก เป็นแบบนี้หลาย ๆ วันหน้าสวย ๆ ของนี่คงโทรมหมด” จริง ๆ ก็มีที่นอนอีกนะ ไม่ได้มีแค่ตรงนี้แต่คุณอู๋คงแค่อยากพูดเฉย ๆ อะที่ดินกลับมาตีห้าคืออยู่ดาดฟ้าของคอนโดหรอกเหรอ ฉันก็นึกว่าเขาอยู่กับแฟนเก่าซะอีก“อ่า คุณอู๋รู้ไหมว่าบ่นคนท้องมันบาปมาก” ฉันลุกขึ้นมานั่งแล้วมองไปเห็นของกินบนโต๊ะ “หืม หิวน้ำย่อยทำงานเลยอะเรซ น่ากินทั้งนั้นเลย”“หิวก็กินเยอะ ๆ หลานในท้องหิวจนร้องไห้แล้วมั้งป่านนี้” เรซขยับหลบให้ฉันไปนั่งทานข้าว“คุณอู๋ไม่กินเหรอ”“เชิญตามสบายครับ กะเพราที่สั่งเผื่อคุณเธอแล้วคุณเธอไม่ตื่น นี่เลยได้จัดการกินเอง ตอนนี้ยังย่อยไม่หมดเลย” จริงสิเหมือนฉันจะให้คุณอู๋ซื้อข้าวให้นี่นา ฉันเจื่อนยิ้มแล้วตั้งหน้าตั้งตาทานข้าว“แล้วคราวนี้จะเอาไง” เรซถาม“คงรอให้เขาพร้อมคุยในสภาพที่ปกติมั้ง” ฉันนั่งตักข้าวกิน“พร้อมคุยหมายถึง?” เรซถาม“ยอมรับการตัดสินใจของแหวนไง”“จะเลิกว่างั้น”“อืม”“แล้วลูกในท้อง?”“เรซได้เข้าไปดูในห้องแหวนยังอะ”“อ

“แนะนำไม่เข้าท่า กูไม่ได้บ้าขนาดฆ่าคนได้แบบเฮียนอส เมียกูท้องอยู่ จะให้กูทิ้งเมียไปรักษาโรคบ้า ถามจริงมึงใช้สมองคิดแล้วใช่ไหม”“ไอ้เหี้ยนี่ชักเริ่มบ้าอีกแล้วไง เดี๋ยวกูก็ถีบให้” ไอ้เรซยกเท้ามาถีบขาผม“กูเป็นห่วงแหวนกับลูกว่ะ กูควรไปหาที่ไหนดี พวกมึงช่วยกูคิดหน่อย กูคิดกูหาจนหัวจะระเบิดก็ไม่เจอสักที่ หรือจะหนีกูไปเมืองนอกเหรอ หรือต่างจังหวัดวะ แล้วมันจังหวัดอะไรวะ” ผมนั่งเอามือทุบหัวตัวเอง เพราะไอ้ความคิดต่าง ๆ มันวิ่งเข้ามาในหัวไม่หยุด จนตอนนี้ผมเริ่มจะปวดประสาท“มึงทำอะไรไอ้ดิน” ไอ้เรซถาม ผมจึงเงยหน้ามองมัน“กูคิดว่าแหวนไปอยู่ที่ไหนจนปวดหัวก็เลยทุบหัวแม่งเลย”“แล้วมึงไม่ปวดแผลหรือไง แผลที่มือมึงเลือดไหลอีกแล้ว”ผมยกมือสองข้างขึ้นมามอง แผลพวกนี้ได้จากเศษจานและมีดที่ผมปัดไปโดน “แม่กูทำแผลให้ ทำไปก็ด่ากูไป แม่หยาดก็ร้องไห้เป็นห่วงลูกสาว กูนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ รับปากแม่กับน้องชายเขาอย่างดีว่าจะดูแลให้ดี แม่ง ดีแบบไหนวะเขาถึงได้หนีกูไปแบบนี้ หนีคนเดียวไม่พอ ยังหอบลูกในท้องหนีไปด้วยอีก”ผมล้วงกระเป๋ากางเกงเอาที่ตรวจครรภ์สามอันที่แหวนปาใส่หน้าผมขึ้นมานั่งดู จากนั้นก็นั่งพูดกับเพื่อนไปด้