BAD GUY ex-husband แหวนของดิน のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

“แหวนรู้ได้ไงว่ามันจะเกิดอีก มันอาจจะไม่เกิดขึ้น เราอาจจะอยู่กันอย่างมีความสุข ทำไมแหวนไม่ให้โอกาสดิน” เขากำลังจะยื่นขามาถีบโต๊ะอีกรอบหลังจากที่พยายามดิ้นให้หลุดจากการล็อคของเพื่อนทั้งสองแต่ไม่เป็นผลขนาดพูดอยู่รอมร่อเขาก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้เลย“พูดมาได้ให้เราเลิกกัน เราเลิกกันใครจะดูแลแหวนกับลูก ไม่เอานะไม่เลิก ดินไม่เลิกเว้ย!” เขาแหวกปากใส่ฉันฉันพยายามใจเย็น และบอกเขาว่า “ดินบอกเองว่าถ้าหากดินทำให้แหวนเสียใจ ดินจะปล่อยแหวนไป ตอนนี้แหวนเสียใจมากเลยดิน เสียใจมาก ๆ ดินช่วยปล่อยแหวนไปได้ไหม อย่างน้อยก็เห็นแก่ลูกในท้อง เห็นแก่สุขภาพของลูกเถอะนะ แหวนไม่อยากเครียดแบบนี้ ดินช่วยเข้าใจแหวนได้ไหม ถือว่าแหวนขอร้องก็ได้ เราเลิกกันนะ”“ทำไมถึงเอาลูกมาอ้าง ทำไมไม่ให้โอกาสดินบ้าง ขอโอกาสอีกสักครั้งนะแหวน ครั้งสุดท้ายแล้ว”“เราพอเถอะดิน พอกันแค่นี้สำหรับคำว่า ‘คู่ชีวิต’ บางทีเราสองคงเกิดมาเพื่อเป็น ‘เพื่อน’ กันมากกว่า” มันผิดที่ฉัน ผิดตั้งแต่ที่ฉันเริ่มรักดิน อยากได้ดินจนเกินไป ทุกวันนี้มันก็เลยบานปลาย“เพื่อนอะไรแหวน ดินไม่เป็นเพื่อนกับแหวนหรอกนะอย่ามาบ้า คนเป็นผัวเมียกัน จะให้มาเป็นเพื่อนได้ไง

สี่ปีต่อมา…“สรุปผลการประชุมเมื่อวานครับบอส” คุณนทีวางแฟ้มลงที่โต๊ะขณะที่ฉันนั่งเหม่อมองวิวด้านนอก“คุณนทีว่าเขาจะกลับมาไหมคะ” ฉันถามถึงใครบางคน วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนเร่งให้คนรีบใช้ชีวิตช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง หนึ่งในนั้นคือการเติบโต หมายถึงพัฒนาการของเจ้าแฝดตั้งแต่อยู่ในท้องกระทั่งปัจจุบันนี้ และฉันก็ได้เรียนรู้การสูญเสียที่ไม่อาจทำใจรับมันได้ แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าและภาระหน้าที่บังคับให้ยอมรับมันซะอยากอ่อนแอแค่ไหนก็อ่อนแอไป ทว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องกลับมาเข้มแข็งให้ได้“บอสควรทานข้าวบ้างนะครับ แล้วก็ควรกลับบ้านไปหาตัวเล็กทั้งสองได้แล้ว” คุณนทีไม่ตอบเรื่องที่ฉันถาม แล้วยังมาบอกเชิงบังคับอีก“แหวนจะกลับวันนี้แหละค่ะ ไม่เห็นต้องไล่กันเลย” ฉันทำหน้ามุ่ยใส่เลขาส่วนตัว“ผมไม่ได้ไล่ครับ ผมแค่อยากให้บอสพักผ่อนบ้าง ไม่ใช่มานอนค้างที่บริษัทเป็นอาทิตย์แบบนี้ ไม่คิดถึงตัวเล็กเหรอครับ”“หืม หมดประโยชน์แล้วพูดเหมือนแหวนผิดเลยนะคะ ถ้างานไม่มีปัญหาจนต้องลากประชุมยาวแบบนี้แหวนจะอยู่ตรงนี้เหรอ คุณนทีนี่ยังไงกัน แหวนเปลี่ยนเลขาใหม่ดีไหมนะ” คิดถึงลูกแทบใจจะขาดเถอะ แต่

แต่ก่อนไปแม่แก้วบอกให้ดินเคลียร์เรื่องหย่าให้เสร็จเรียบร้อยก่อนไป ฉันจะได้เป็นอิสระ ดินก็รับปาก ทว่าสุดท้ายเราก็ยังไม่ได้หย่ากัน เพราะเช้ามาเขาก็หายตัวไป แม่แก้วก็บ่นลูกชายยกใหญ่ ส่วนแม่หยาดก็ยิ้ม ๆดินเข้ารับการรักษา โดยที่ไม่ให้ใครบอกฉันว่าเขารักษาอยู่ที่ไหน เขาบอกว่าเขาไม่อยากเจอฉัน เอาไว้หายดีเราค่อยมาเจอกัน เมื่อเขายืนยันแบบนั้น ฉันก็ไม่คะยั้นคะยอคิดแค่ว่ามันคงเป็นทางที่ดีของเราทั้งคู่ เขาไม่พร้อมเจอ ฉันก็พร้อมจะเข้าใจ เอาไว้เราต่างโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ค่อยมาเจอกัน กรณีที่เขาอยากเจอฉันอะนะ หมายถึงเขาพร้อมที่จะเป็นเพื่อนกับฉัน และทำหน้าที่พ่อฉันอุ้มท้อง และคลอดโดยที่มีแม่กับเพื่อนเป็นกำลังใจให้ กว่าจะผ่านช่วงเวลาเจ็บปวดมาได้มันไม่ง่ายเลย ที่สองแม่บอกว่าเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ฉันคิดว่ามันคือเรื่องจริง เจ็บเจียนจะขาดใจตาย แต่พอได้เห็นหน้าลูก ความเจ็บปวดก็หายไป กลายเป็นการหลงรักเด็กตัวเล็กที่ร้องงอแง ได้เรียนรู้ ได้เฝ้าดูเขามีพัฒนาการไปด้วยกัน มันคือหนึ่งความสุขที่ฉันค้นพบบางคนอาจจะเศร้าที่ไม่มีสามีคอยอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะตอนไปฝากครรภ์หรือทำคลอด ซึ่งสำหรับฉันนั้นเศร้าแค่ช่วงแรกเพร

“มีสิ ผมกลัวที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์จากเพื่อนมาเป็นแฟน กลัวถ้าเกิดว่ามีเรื่องที่เราต้องเลิกกัน เราจะมองหน้ากันไม่ติด แล้วเธอที่มีผมเป็นเพื่อนแค่คนเดียวจะไร้ที่พึ่ง ผมไม่อยากให้เธอโดดเดี่ยว ผมก็เลยไม่คิดสานต่อความรู้สึกที่มี ทั้งที่รู้ว่าเราใจตรงกัน แต่ผมทำเป็นไม่รู้ความรู้สึกของเธอและไม่ให้เธอรู้ความรู้สึกจริง ๆ ของผมด้วย มาถึงตอนนี้ผมก็เสียดาย แต่ไม่เสียใจเท่าไหร่ เพราะทุกวันนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เธอก็มีครอบครัวของเธอ ครอบครัวที่มีความสุข มีผู้ชายที่ปกป้องเธอได้แน่ ๆ ไม่ว่าปัญหาที่เธอเจอจะใหญ่แค่ไหน เขาคนนั้นไม่มีทางให้เธอเจออันตราย”“ผู้หญิงคนนั้น…น้องคนดีเหรอ” ฉันแค่เดาน่ะ เพราะน้องคนดีเป็นเพื่อนกับดิสมาตั้งแต่เด็ก และน้องคนดีก็ไม่ค่อยมีเพื่อน แล้วเมื่อก่อนเธอก็ค่อนข้างมีปัญหาด้านการพบเจอรับมือกับสังคม“อืม ใช่ครับ คนดีนั่นแหละ อย่างน้อย ๆ เธอก็ทำให้ผมได้รู้จักกับรักที่ไม่ต้องครอบครอง แค่ได้รู้ว่าเธอมีความสุขกับชีวิตคู่ของเธอ ผมก็มีความสุขแล้ว อย่างน้อยก็ได้รัก และไม่ต้องเสียเพื่อน” ใบหน้าหล่อยิ้มอย่างมีความสุขแม้ว่านัยน์ตาจะมีความเศร้าแฝงอยู่บ้าง แต่ฉันก็ยังรู้สึกได้ว่า

จากที่ลูกจ๋ากำลังจะเดินมาถึงแล้วแท้ ๆ แต่พอได้ยินลูกครับพูดแบบนั้นลูกจ๋าหมุนตัวเดินกลับไปหาแฝดพี่ที่นั่งบนตักดิส ลูกจ๋านั่งยอง ๆ ตรงหน้าลูกครับ เธอทำหน้าสงสัยและพูดว่า “ปี้ดินเหยอ ปี้ดินหนาย”คุยกันตามปะสาพี่น้องจริง ๆ เรื่องภาษาก็คงต้องทำใจค่ะ บางคำก็รู้เรื่องบางคำก็ไม่“ปี้ดินของป่าป๊างาย” แฝดพี่ก็ชี้ที่ตัวดิส สายตาตัวเล็กพลันมองไปที่รูปหนึ่งและพูดต่ออีกว่า “น่ะ ๆ ปี้ดินยืนคู่คุงแม่”นั่นคือรูปฉันเองค่ะ รูปของฉันกับดินที่เราใส่ชุดแต่งงานลูกจ๋ามองตามมือของพี่ชาย เธอทำหน้าสงสัยครู่หนึ่งแล้วฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ หันมาชี้นิ้วใส่คนเป็นพ่อแล้วพูดว่า “จุงดิน จุงดินของพวกเยา จุงดิงกลับมาแย้ว”อ่า คนหนึ่งพี่ดิน อีกคนลุงดิน สาบานเลยว่าฉันไม่ได้สอนอะไรพวกนี้ให้ลูกทั้งสองเลย คนที่มีเวลาอยู่กับเด็ก ๆ และเด็ก ๆ ก็เชื่อฟังที่สุดเห็นทีจะเป็นอาดิส หรือป่าป๊าที่เด็กทั้งคู่พากันเรียกนั่นแหละ แบบนี้คงไม่ต้องเดาแล้วว่าใครสอนแฝดพี่เริ่มฉุนที่ลูกจ๋าพูดคนละอย่างกับตัวเอง “ไม่ใช่จุงดิน ปี้ดิน”แฝดน้องก็ค้านเหมือนกัน “ไม่ จุงดิน”“ปี้”“จุง”“ลูกครับเปงปี้ ลูกจ๋าต้องเชื่อปี้ เขาคือปี้ดินของป่าป๊า”“ไม่