All Chapters of BAD GUY ex-husband แหวนของดิน: Chapter 1 - Chapter 10

‘ที่ผ่านมาดินไม่เคยให้แหวนเข้าไปอยู่ในโลกของดินเลยใช่ไหม’ ‘…’ ไม่เคยมีคำตอบ หรือคำพูดดี ๆ หลุดจากปากเขาแล้วทำให้ฉันรู้สึกดีสักครั้ง คำพูดของเขาที่พูดกับฉันแทบจะนับครั้งได้ ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันมาก็หลายปี‘แหวนนี่ก็โง่นะ รู้ทั้งรู้ก็ยังถาม ทั้งที่รู้ว่าถามไปดินก็ไม่ตอบ’‘พูดจบหรือยัง’ สายตาที่แสดงออกถึงความรำคาญกำลังมองมาที่ฉันการมองแบบนี้ฉันเห็นมาตลอดทุกครั้งที่ฉันจู้จี้จุกจิกใส่เขาทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะว่าเขาเบื่อหน่าย และรำคาญฉันมากฉันรู้มาตลอด รู้เรื่องของเขาแทบทุกเรื่องรู้ว่าเขามีคนที่เขารักรู้ว่าเขาเกลียดวิธีที่ฉันทำกับเขาและรู้ว่าเขาอยากได้อิสรภาพที่ฉันเป็นคนจองจำเขาไว้คนไม่รัก ทำดีให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีทางรักเราตื๊อเท่านั้นถึงจะได้มาครอบครอง นิยามนี้ใช้กับผู้ชายคนนี้ไม่ได้ เขาไม่ใช่ผู้ชายใจอ่อน หรือโลเล ไขว้เขวเหมือนคนอื่น‘ยัง’ ฉันตอบและเผยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยยิ้มสมเพชตัวเองไง‘…’ ดินชักสีหน้าเฉยชา นั่นหมายความว่าเขากำลังรำคาญฉันหนักมาก‘ไปเซ็นใบหย่าให้แหวนหน่อย แหวนเหนื่อยกับความพยายามที่สูญเปล่าแล้ว แหวนคืนอิสรภาพให้ดิน’‘มารยาขั้นไหนอีก’‘ไปเจอกันที่อำเภอนะ แหวนมีเวลา

คืนวันเกิดของดินฉันตัดสินใจซื้อยาชนิดหนึ่งมาจากนาฟ และให้คนเอาผสมเหล้าให้ดินกิน ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันวางเอาไว้ ฉันพาดินกลับมาที่บ้านของตัวเองในตอนดึก ซึ่งพ่อแม่หลับสนิทกันหมดแล้ว จากนั้นฉันกับดินเราก็มีอะไรกัน เช้าวันรุ่งขึ้นแม่ของฉันเปิดประตูเข้ามาเจอและนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ฉันกับดินต้องหมั้นกัน ความจริงมันจะจบแค่หมั้นกันไว้ก่อน แต่ด้วยความที่ฉันไม่พอไงหมั้นได้ก็ถอนหมั้นได้ ฉันจึงบอกผู้ใหญ่ด้วยความเอาแต่ใจว่าฉันจะจดทะเบียนสมรสกับดิน ฉันที่ตกเป็นผู้เสียหายย่อมได้ทุกอย่างที่เอ่ยขอโดยที่ดินไม่ได้เต็มใจสักอย่างฉันรู้ว่าดินไม่โอเคและฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันไม่ใช่เรื่องดี ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนคงไม่ทำแบบฉันแต่อย่างน้อยฉันก็ภูมิใจที่ได้ดินมาครอง และดินควรภูมิใจที่ได้เป็นคนแรกของฉัน ทว่าในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่เลย ดินไม่ภูมิใจอะไรในตัวฉันสักอย่าง ซ้ำร้ายยังเกลียดฉันอีกต่างหากเออฉันก็เข้าใจ เพราะว่าเขาสมควรเกลียดฉัน ใครบ้างโดนแบบนั้นจะไม่เกลียดฉันพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่ดีมาตลอด แต่ไม่เคยอยู่ในสายตาดินสักครั้ง เรื่องบนเตียงฉันก็เป็นเริ่มโดยที่ดินมักจะเหน็บมาว่า... ‘ถ้าอยากเอาเธอคงต้องใ

สามวันต่อมา...วันนี้ฉันเดินทางมาที่ผับของนาฟที่เป็นเพื่อนของหวาย จะเรียกว่าเพื่อนของฉันด้วยก็ได้แต่ต้องบอกว่าเป็นเพื่อนอีกกลุ่มที่มาวันนี้คือมานัดกันตกลงกันเรื่องที่จะทำบุญครบรอบวันตายของหวาย ตัวตั้งตัวตีของงานนี้ก็คือน้ำใจที่เป็นคนรักของหวาย แม้ตายจากกันแต่ก็ยังคงไม่หาใครมาแทนที่หัวใจฉันรู้ว่าทั้งสองคนรักกันมากและทำไม่ดีด้วยกันมามากเช่นกันฉันขอพูดในฐานะคนกลาง ไม่ใช่ในฐานะพี่สาวที่ไม่มองความผิดที่น้องชายได้ทำกับคนอื่นเอาไว้ เพราะว่าฉันรู้อยู่แล้วว่าน้องชายของฉันผิดจริง ผิดเกินยากจะให้อภัย ความเห็นของฉันมันก็ทำให้ฉันกับพ่อเพิ่มความไม่เข้าใจกันเข้าไปอีก“สวยขึ้นเยอะเลย” นาฟพ่อหนุ่มปากหวานเอ่ยแซว เขาออกมารับฉันที่หน้าร้านน่ะ“จะบอกว่าเมื่อก่อนไม่สวยหรือไง”“เมื่อก่อนก็สวย ถ้าไม่สวยนาฟจะแอบรักได้ไง”“เลิกมาปากหวานใส่เลยได้ข่าวว่ามีลูกแล้ว แถมยังได้เมียสุดที่รักกลับมาแล้วด้วย” ฉันพูดดักทางนาฟ ได้ฟังเรื่องของนาฟมาจากน้ำใจน่ะ“กลับมาก็จริง แต่ใจแข็งชะมัด วางยาดีไหมวะแหวน”“นาฟกำลังกัดแหวนอยู่ใช่ไหม” ฉันบึ้งตึงใส่นาฟ คนนี้แหละที่ขายยาให้ฉันได้เอาไปใส่ให้ดินกิน“ร้อนตัวอีกแล้วไง อย่างนาฟเ

ตลอดการเดินทางภายในรถแท็กซี่คือความเงียบ เราสองคนต่างหันหน้าไปคนละทาง ถ้าให้เปรียบก็คงเหมือนถนนเส้นคู่ขนานนั่นแหละเดินไปคู่กัน แต่ไม่มีทางมาบรรจบเป็นเส้นเดียวกันตริ๊ง ตริ๊ง ตริ๊ง!เสียงแจ้งเตือนของฉันดังขึ้นรัว ๆ ด้วยความเกรงใจคนขับแท็กซี่ ฉันจึงล้วงจากกระเป๋าขึ้นมากดอ่าน(ทอม : กลับห้องยัง)(ทอม : ไอถึงห้องแล้ว)(ทอม : คิดถึงยูนะ)(ทอม : ถ้ายังไงถึงห้องแล้วคอลมาหาไอหน่อย ไอคิดถึงยูใจจะขาดแล้ว)ข้อความที่ฉันเปิดอ่านทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาด้วยความเคยชิน(แหวน : ไอก็คิดถึงยู)(แหวน : ตอนนี้ไออยู่ในรถแท็กซี่ ใกล้ถึงคอนโดแล้ว)(แหวน : ถึงห้องแล้วไอจะโทรหานะ)ฉันส่งข้อความตอบกลับไป‘ทอม’ คือคนที่ฉันลองเปิดใจคุยมาได้สักพักแล้ว โดยที่ฉันไม่ได้เล่าให้เพื่อนคนไหนฟังเลย แม้จะเป็นเพื่อนสนิทของฉันก็เถอะที่ไม่เล่าเพราะอะไรก็ไม่รู้นะ อาจจะเพราะยังไม่ได้มั่นใจว่าทอมจะเป็นคนที่ฉันรักมั้ง ฉันจึงทำตัวเหมือนคนโสดงี้ทอมยังเรียนไม่จบ เขาไม่ได้กลับมาพร้อมฉัน แต่ไม่เกินปีนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดทอมน่าจะกลับมาเมืองไทยRrrr….เสียงริงโทนของคนข้างกายดังขึ้น ฉันจึงรีบเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า ด้วยความที่สายต

กริ๊ก!ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงเปิดประตูห้องนอนดัง ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองไปที่ประตู ดินถอนลมหายใจออกมาแรง ๆ เมื่อมองมาที่ฉันซึ่งนั่งหัวฟูอยู่บนเตียง“มารยาทควรมี” ฉันต่อว่าทันทีที่มองเห็นคีย์การ์ดในมือของดิน คีย์การ์ดสำรองแน่ ๆ คอนโดนี้สะเพร่ามากที่ให้คีย์การ์ดลูกบ้านกับคนอื่นง่าย ๆดินเดินมานั่งที่ปลายเตียง ก็ห่างจากฉันไม่มากนัก “ลุกไปจัดการตัวเอง”“ไม่ไป แล้วก็วางคีย์การ์ดไว้แล้วไสหัวออกจากห้องไป”“26 แล้วนะแหวน ไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าเอาแต่ใจ” นี่ดินกำลังตำหนิฉันใช่ไหม กล้าดียังไงมาว่าฉัน“ออกไป”“ลุกไปแต่งตัว หรือต้องให้แต่งให้”“อย่ามาบ้า แล้วก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น อย่าให้ออกปากไล่อีกนะ” เราต่างจ้องหน้ากัน ฉันจ้องเขาด้วยความไม่พอใจ แต่เขาจ้องมาที่ฉันด้วยความกดดัน“ดินต้องเข้าบริษัทตอนบ่าย แม่ของเรากำลังรอแหวนกับดินไปกินข้าวด้วย แหวนกับพ่อจะไม่ลงรอยยังไงกันก็ได้ แต่กับแม่ แหวนจะปล่อยให้แม่รอลูกที่เหลือเพียงคนเดียวเหรอ” นี่คือประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่เราคุยกันมา และเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยจะปกติมาก ๆ“แม่ของเรา?” แม่ของฉันก็คือแม่ของฉัน แม่ของดินก็คือแม่ของดิน ฉันกับดินเราเลิกกันแล้ว เพราะฉ