All Chapters of วิศวะหลงรักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 9 : เวรกรรมเฮ้ เฮ้...แปะ แปะ…เสียงเฮและเสียงปรบมือดังลั่นเมื่อได้ฝ่ายผู้ชนะนั่นคือคู่ของพี่ฟีนิกซ์กับระริน แต่มีคู่หนึ่งที่ทำหน้าเบื่อโลกไม่ได้เล่นอะไรเลยเพราะแพ้ตั้งแต่แรก ชิลินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ที่ปลีกตัวออกมาจากกลุ่มและมองเพื่อนกำลังกระโดดโลดเต้นดีใจพลางชำเลืองมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ปกติแล้วเธอค่อนข้างเก่งเรื่องเกมในทุกด้านยกเว้นแค่ล้วงไหที่เขาเอาปลาไหลมาแกล้ง และนี่แค่ประคองลูกโป่งไปถึงเส้นชัยไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอเลยแต่เขานั่นแหละที่ทำให้เธอหมดสนุก"อย่ามามองฉันด้วยหางตา""ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ทำให้เรามานั่งหงอยแบบนี้ แพ้ตั้งแต่นาทีแรกน่าอายชะมัด""เธอขาสั้นเองช่วยไม่ได้ ฉันก้าวของฉันปกติ""ชิลินก็ก้าวปกติเหมือนกันค่ะ""ก็แค่เกมจะเอาอะไรมาก เล่นเกมชนะเธอจะได้รางวัลขึ้นไปเรียนปีสี่เลยเหรอไง" ดีเซลส่ายหัวอย่างเอือมระอา เขาไม่เห็นรู้สึกอะไรกับการเล่นเกม แต่มีสิ่งหนึ่งที่รู้สึกคือตอนที่คนตัวเล็กโผลเข้ามากอด มีความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นทั้งที่ไม่ค่อยลงรอยกัน แต่มันก็เพียงความรู้สึกชั่วครู่เท่านั้น"ศักดิ์ศรีมันค้ำคอค่ะ""ระวังคอจะหักมัวห่วงแต่ศักดิ์ศรี""

ตอนที่ 11 : สวยสะกดตาช่วงบ่ายของวันกิจกรรมรับน้องได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งหลังจากทุกคนพากันพักเที่ยงเพื่อกินข้าวเติมพลัง แต่แล้วการประกาศของรุ่นพี่กับกิจกรรมในช่วงบ่ายทำให้รุ่นน้องทุกคนหน้าเหยเกเพราะเป็นกิจกรรมการกินวิบากด้วยที่ทุกคนกินข้าวกันมาอิ่มจนแทบจะกลืนอะไรกันไม่ลงอีกทั้งยังต้องคู่กับรุ่นพี่เหมือนเดิมทำให้เกรงว่าจะเป็นตัวถ่วงของรุ่นพี่"อ้วกแน่" ชิลินพึมพำเบา ๆ เมื่อเห็นว่าของกินมีอะไรบ้าง ล้วนแล้วแต่เป็นของกินที่ฝืดคอและแกะอยาก"เธอกินขนมโก๋""โคตรแมน" ชิลินมองตาขวางใส่พี่ดีเซล เพราะเขาดันผลักภาระความยากนั้นมาให้เธอ"แล้วจะกินอะไร" คิ้วหนายกขึ้นหนึ่งข้างเป็นเชิงการถาม อันที่จริงแค่อยากเห็นปฏิกิริยาของเธอตอนที่เขาบอกให้เธอกินอะไรก็เท่านั้น และเป็นไปตามที่คิดว่าเธอต้องไม่พอใจจนใช้คำพูดเหน็บแนม อีกทั้งยังทำหน้าตาไม่สบอารมณ์แต่กลับทำให้ดีเซลชอบใจ"นมเปรี้ยวกับส้มค่ะ""โคตรเอาเปรียบ""ก็พี่เป็นผู้ชายควรทำอะไรยาก ๆ สิคะ""ใครบัญญัติไว้ว่าผู้ชายต้องทำอะไรยาก ๆ""เห้อ...งั้นชิลินกินขนมโก๋กับนมก็ได้ค่ะ พี่กินผลไม้กับเป่าลูกโป่งให้แตกเถอะ" ชิลินถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก"ฉันจะกินขนมโก๋กั

ตอนที่ 13 : มาช่วยดีเซลเดินกลับมายังใต้อาคารของตึกวิศวะที่ใช้เป็นที่รับน้อง สายตาคมกริบปรายตามองรอบ ๆ และเดินเข้าไปหากระเป๋าผ้าสีขาวที่วางอยู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใครเพราะมีคนเดียวที่อยู่บริเวณนี้ก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้เธอหายไปไม่มีทางที่จะกลับบ้านทั้งที่กระเป๋ายังอยู่ที่นี่ท้องฟ้าสลัวเพราะด้วยตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว แสงไฟนีออนบริเวณรอบ ๆ มหา‘ลัยเริ่มให้แสงสว่างดีเซลยืนนึกอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเดินไปยังจุดหมายที่คิดว่าเธอน่าจะอยู่ตึก ตึก ตึกเท้าแกร่งเดินมายังห้องเก็บของของคณะวิศวะ มือหนาจับแม่กุญแจที่ถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาเห็นได้ชัดว่าถูกล็อกจากด้านนอกซึ่งเป็นเรื่องปกติที่จะใส่กุญแจล็อกแบบนี้ สายตาคมกริบจ้องมองประตูอย่างชั่งใจเพราะด้านในไม่มีเสียงการเคลื่อนไหว ปกติถ้าคนติดอยู่ด้านในต้องส่งเสียงเรียกแล้วแต่ด้วยสัญชาตญาณความผิดปกติทำให้ดีเซลส่งเสียงให้คนที่อยู่ด้านในได้ยิน อย่างน้อยก็ได้ทำดีกว่าคับข้องใจแล้วเดินจากไป ถ้าไม่มีใครเขาจะได้เดินไปหาเธอที่อื่น"มีใครอยู่ข้างในหรือเปล่า"เสียงที่แว่วเข้ามาทำให้ชิลินมองไปยังประตู หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำกับเสียงที่เริ่มจะคุ้นชินและคุ้นห

ตอนที่ 15 : มามหา‘ลัยด้วยกัน7.30 น.หญิงสาวตัวเล็กกำลังรีบร้อนในการเตรียมตัวออกจากห้องเพราะตอนนี้สายมากแล้ว และสายกว่าทุกวัน"สายแล้วชิลิน...กว่ารถจะมามีหวังโดนทำโทษอีกแน่" กระเป๋าผ้าเอาขึ้นสะพายไหล่มน และรีบสวมรองเท้าผ้าใบไม่ลืมที่จะเช็กของในกระเป๋าให้ครบถ้วนพร้อมกับรีบปิดห้องอย่างรวดเร็วเท้าเรียวเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ลิฟต์และกดปุ่มที่มีลูกศรลงเพื่อลงไปยังชั้นล่าง จังหวะที่ลิฟต์เคลื่อนลงมาทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำขาเริ่มอยู่ไม่สุข ก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดประตูลิฟต์ก็เปิดออกเมื่อมายังชั้นของเธอติ๊ง...ดวงตากลมโตจ้องมองเข้าไปในลิฟต์และก้มหัวให้คนที่อยู่ด้านในก่อนจะแทรกตัวเข้าไป คนที่เธอก้มหัวให้คือพี่ดีเซลค่อนข้างแปลกใจที่เขาก็ไปสายเหมือนกัน และในลิฟต์ยังมีคนอื่นรวมอยู่ด้วยทำให้เธอไม่ได้พูดอะไรกับเขา แต่เพราะลิฟต์ตัวเล็กและคนในลิฟต์มีหลายคนทำให้ตัวเธอต้องเบียดกับคนอื่น ซึ่งนั่นพอหันไปมองว่าเป็นใครทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอีกหนตัวของเธออยู่แนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขาพอดี แผ่นหลังของเธอชนกับตัวเขาแบบที่ว่าคล้ายกับจะสิงร่างกัน มือเรียวเล็กจิกเข้าที่กระโปรงน

ตอนที่ 17 : ขอนอนด้วยชิลินพยายามดึงมือออกจากฝ่ามือหนาแต่เขากลับลงน้ำหนักให้แน่นขึ้นกว่าเดิมจนเธอรู้สึกปวดร้าว ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงด้วยความไม่เข้าใจที่อยู่ ๆ ก็ลากเธอออกมา และดูจากสีหน้าเหมือนเขากำลังโกรธ แต่จะมาโกรธเธอเรื่องอะไรทั้งที่เธอไม่ได้ไปทำอะไรให้เขาเลย อีกอย่างวันนี้ไม่ได้เจอหน้ากันเลยด้วยซ้ำ"ปล่อยนะ ชิลินจะเข้าไปหาเพื่อน""อยากเสียตัวก็เดินเข้าไป ไม่รู้เหรอไงว่ามีพวกที่จ้องจะคาบเธอไปแดกอยู่""ใครคะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย""ก็มัวแต่เมาและเต้นยั่วอยู่นั่นแหละเลยไม่รู้ห่าอะไรเลย" ดีเซลพ่นคำพูดที่ใส่อารมณ์ออกมาปนไปด้วยคำหยาบเพราะอดทนอดกลั้นอารมณ์โมโหไม่อยู่ ยิ่งได้มองเธอใกล้ ๆ ยิ่งหงุดหงิด สายตาคมกริบมองเนินอกที่โผล่พ้นออกมาอย่างเหลืออด"พี่จะมาโกรธใส่ชิลินทำไมเนี่ย""ก็ไม่ชอบ""ไม่ชอบ?" คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมกับคำตอบกลับของพี่ดีเซล เขาไม่ชอบอะไรทำไมถึงโกรธ แต่สายตาของเขาตอนนี้ไม่ได้จ้องมองใบหน้าของเธอ พอวัดระดับสายตาทำให้รู้ว่าสายตาคมคู่นั้นมองที่หน้าอกของเธอแทน "พี่ดีเซล!""อยากใส่ล่อเหยื่อให้ชวนมองเองนิ ทีก่อนหน้านี้มีคนมองเธอยังไม่อายเลย""อย่าบอกนะว่าพี่ไม่ชอบที่ชิลินใส่