หวังเจิ้นอุ้มเว่ยหลินอี้ก่อนเปลี่ยนให้เขาขี่คออย่างตามใจ เว่ยหวั่นมองตามหลังคนทั้งสอง ในใจมีความสุขอย่างประหลาด“เด็กควรมีพ่อด้วยสินะ”เธอเดินตามหลังพวกเขาช้าๆ ในหัวเริ่มคิดหาพ่อให้เจ้าก้อนแป้งน้อยมีพ่อคอยปกป้อง เป็นฮีโร่ของลูก เขาถึงจะได้เป็นเด็กที่มีครอบครัวที่สมบูรณ์ “ตลาดกลางคืนจะมีตอนหัวค่ำใช่ไหม”หวังเจิ้นเอ่ยถามเว่ยหวั่น เขาจับเด็กชายตัวน้อยนั่งตักขณะที่ตัวเองนั่งบนโขดหินริมน้ำตก มือหนาจุ่มน้ำแล้วสลัดใส่เด็กน้อยสนุกสนาน “ใช่ค่ะ ตลาดกลางคืนที่ถนนริมแม่น้ำ ของกินของใช้และเสื้อผ้ามีขายเยอะมาก” “งั้นอีกสักพักพวกเราเอารถออกแล้วไปเดินเที่ยวกัน”หวังเจิ้นมองหญิงสาวที่มีคำถามบนใบหน้า “ผมไม่ได้เดินเที่ยวตลาดกลางคืนนานมากแล้ว เกินสิบปีได้แล้วมั้ง” “อ่อ เดี๋ยวฉันเป็นเจ้าถิ่นนำทางเองค่ะ”เว่ยหวั่นเคยอยู่เมืองนี้ถึงสามปี คลอดลูกก็ยังคลอดที่โรงพยาบาลของเมืองนี้ ที่นี่ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังที่สองของเธอ เมื่อพระอาทิตย์ใกล้สิ้นแสง หวังเจิ้นก็อุ้มเว่ยหลินอี้กลับบ้านพัก เขาจับเด็กชายแก้มป่องนั่งที่คาร์ซีท ให้เว่ยหวั่นนั่งดูแลด้านข้าง ส่วนเขาปร
Read more