All Chapters of คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 16

หวังเจิ้นอุ้มเว่ยหลินอี้ก่อนเปลี่ยนให้เขาขี่คออย่างตามใจ เว่ยหวั่นมองตามหลังคนทั้งสอง ในใจมีความสุขอย่างประหลาด“เด็กควรมีพ่อด้วยสินะ”เธอเดินตามหลังพวกเขาช้าๆ ในหัวเริ่มคิดหาพ่อให้เจ้าก้อนแป้งน้อยมีพ่อคอยปกป้อง เป็นฮีโร่ของลูก เขาถึงจะได้เป็นเด็กที่มีครอบครัวที่สมบูรณ์ “ตลาดกลางคืนจะมีตอนหัวค่ำใช่ไหม”หวังเจิ้นเอ่ยถามเว่ยหวั่น เขาจับเด็กชายตัวน้อยนั่งตักขณะที่ตัวเองนั่งบนโขดหินริมน้ำตก มือหนาจุ่มน้ำแล้วสลัดใส่เด็กน้อยสนุกสนาน “ใช่ค่ะ ตลาดกลางคืนที่ถนนริมแม่น้ำ ของกินของใช้และเสื้อผ้ามีขายเยอะมาก” “งั้นอีกสักพักพวกเราเอารถออกแล้วไปเดินเที่ยวกัน”หวังเจิ้นมองหญิงสาวที่มีคำถามบนใบหน้า “ผมไม่ได้เดินเที่ยวตลาดกลางคืนนานมากแล้ว เกินสิบปีได้แล้วมั้ง” “อ่อ เดี๋ยวฉันเป็นเจ้าถิ่นนำทางเองค่ะ”เว่ยหวั่นเคยอยู่เมืองนี้ถึงสามปี คลอดลูกก็ยังคลอดที่โรงพยาบาลของเมืองนี้ ที่นี่ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังที่สองของเธอ เมื่อพระอาทิตย์ใกล้สิ้นแสง หวังเจิ้นก็อุ้มเว่ยหลินอี้กลับบ้านพัก เขาจับเด็กชายแก้มป่องนั่งที่คาร์ซีท ให้เว่ยหวั่นนั่งดูแลด้านข้าง ส่วนเขาปร

เสิ่นหลงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เขาเปิดภาพเว่ยหวั่นและเฉิงม่านฉีจูงเด็กชายตัวน้อยเดินซื้อของอยู่ในห้างสรรพสินค้าเว่ยหลันหยุดทะเลาะ เธอก้มหน้าลงมองภาพนั้นใกล้ๆ“เด็กนี่ลูกใคร”“ถ้าเว่ยหวั่นเคยนอนกับประธานหวัง เด็กนี่ก็ต้องลูกของมันกับประธานหวังนั่นแหละ ดีเอ็นเอชัดเจนอยู่บนใบหน้า” เสิ่นหลงพูด“ถ้าพวกนั้นได้เจอกันก็ต้องรู้แล้วว่าเป็นพ่อลูก ถ้าดูไม่ออกก็โง่มาก”เขาพูดต่อ สายตาเต็มไปด้วยแผนการชั่วร้ายเว่ยหลันเห็นสีหน้าแฟนหนุ่มก็ถามขึ้นรวดเร็ว“มีแผนอะไร”“จับตัวเรียกค่าไถ่”เสิ่นหลงเหยียดยิ้มมุมปาก เข้าหยิบโทรศัพท์โทรสั่งลูกน้องของตัวเองทันที“ไปสืบมาว่าประธานหวังเจิ้นของหวังเซิ่งไปไหน แล้วก็จับตัวเด็กผู้ชายที่อยู่กับเขามา รูปถ่ายเดี๋ยวฉันจะส่งตามไป”“เรียกค่าไถ่บวกเงินที่ยืมไปของฉันด้วยนะ”เว่ยหลันสะกิดบอกเขา“ไม่ลืมหรอก บวกกำไรเพิ่มอีกด้วย” เขาคว้าร่างของเว่ยหลันมากอด มืออีกข้างลูบไล้อยู่แถวสะโพกของเธออย่างหื่นกระหาย“ไปคุยกันบนเตียงดีกว่า ทะเลาะบนเตียงก็เร้าใจไปอีกแบบ”เขาอุ้มร่างของหญิงสาวเข้าห้องนอนโดยไม่รีรอ........รีสอร์ทเมืองฮุ่ยอินหวังเจิ้นสั่งให้สวี่เหยาและลุงไป๋คนขับรถอยู่

เมื่อแขกมาเกือบครบ เว่ยหวั่นก็ออกจากห้อง เหลือหวังเจิ้นและสวี่เหยานั่งภายในห้องอย่างใจเย็นเข้าไปในงาน เมิ่งอวิ่นเอินก็มาหาเธอพร้อมสีหน้าเป็นห่วง“หวันหวั่นไปไหนมา ผมหาคุณตั้งนาน คิดว่าไม่สบายเสียอีก”เขาเป็นห่วงกลัวสภาพจิตใจเธอที่ต้องมางานแต่งงานคู่หมั้นเก่า“อยู่คนเดียวในงานรู้สึกแปลกๆ ค่ะ ฉันรอแขกมาเยอะถึงค่อยเข้ามา”“ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ”เมิ่งอวิ่นเอินเดินนำเว่ยหวั่นเข้าไปนั่งโต๊ะด้านหน้า เว่ยหวั่นหยุดทักทายประธานเมิ่งและคุณนายเมิ่ง ก่อนนั่งโต๊ะข้างกันประธานเมิ่งหรือเมิ่งซานยิ้มให้เว่ยหวั่น เขาเอ็นดูเด็กสาวคนนี้มานานแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนเขาก็ไม่เคยคิดที่จะตำหนิเธอ ยกเว้นมู่อิง ภรรยาของเขาที่ทำทีรังเกียจเว่ยหวั่นตั้งแต่นั้นมา“กล้าเสนอหน้ามางานอีก น่าเอ๋อร์ก็ใจกว้างที่เชิญผู้หญิงแบบนี้มาเป็นแขกร่วมงาน”มู่อิงเอ่ยปาก เสียงดังได้ยินกันทั่วทั้งโต๊ะเมิ่งอวิ่นเอินดึงเว่ยหวั่นให้นั่งลงทันที เขากระซิบข้างหูเธอ“ไม่ต้องไปใส่ใจ”ถึงเวลาเริ่มงาน คู่บ่าวสาวเดินขึ้นเวที ฝูเหวยน่ายิ้มแย้มสดใส ส่วนเมิ่งอวิ่นเฉินสีหน้าไม่ยินดียินร้ายหน้าจอโปรเจคเตอร์ฉายภาพหวานของเจ้าบ่าวเจ้าสาว