Partager

ตอนที่ 15 เอาคืน

Auteur: Yuyueyuan
last update Date de publication: 2026-03-02 08:38:03

เมื่อแขกมาเกือบครบ เว่ยหวั่นก็ออกจากห้อง เหลือหวังเจิ้นและสวี่เหยานั่งภายในห้องอย่างใจเย็น

เข้าไปใน
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน   ตอนที่ 16 เด็กถือแหวน

    ไช่ฮุ่ยซินมีสีหน้าแปลกประหลาด แต่หวังไท่เริ่มยิ้มแย้มอู๋โม่เหยียนยื่นซองสีน้ำตาลให้ไช่ฮุ่ยซิน“เผื่อคุณป้ามีข้อสงสัย”หวังไท่ยื่นมือแย่งซอง เขาอ่านบนหน้าซอง“ผลการตรวจดีเอ็นเอ” จากนั้นก็วางบนโต๊ะไม่เปิดออกมาดู“จะดูทำไม ดีเอ็นเออยู่บนใบหน้า ดูสิ หล่อเหมือนปู่ไม่มีผิดเพี้ยน”เขาหัวเราะชอบใจ“เอ้ยเอ้ย หล่อเหมือนปู่ตรงไหน หล่อเหมือนพ่อสิ”หวังเจิ้นรีบแย้งเว่ยหลินอี้ส่ายหน้า“อี้อี้ไม่อยากเป็นคนหล่อแล้ว มีแต่คนอยากเหมือน”คำพูดของเขา ทำให้คนฟังหัวเราะด้วยความเอ็นดูไช่ฮุ่ยซินเอื้อมมือจับแก้มเด็กชายแก้มป่อง“หลงตัวเองแบบนี้ เหมือนปู่กับพ่อมาก” เธอหัวเราะขำเด็กน้อยหยางลี่ลี่ใบหน้าบูดเบี้ยวไม่น่าดู เธอลุกจากโต๊ะดึงพ่อกับแม่ของตัวเองให้ลุกตาม“คุณพ่อคุณแม่คะ ไว้หนูจะหาสามีที่หล่อและเก่ง แต่ลูกของหนูต้องหน้าคล้ายหนูเท่านั้น”คุณหยางและคุณนายหยางส่งสายตาเกรงใจให้กับหวังไท่และไช่ฮุ่ยซิน พวกเขาทั้งสี่เป็นเพื่อนกันมานานย่อมไม่โกรธกันเรื่องพวกนี้ และพวกเขาก็รู้ถึงนิสัยดื้อรั้นของหยางลี่ลี่ดี“กลับก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่”คุณหยางยกมือลา แล้วเดินตามลูกสาวและภรรยาขึ้นรถกลับบ้านทันที“หนูชื่ออะไรนะ

  • คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน   ตอนที่ 15 เอาคืน

    เมื่อแขกมาเกือบครบ เว่ยหวั่นก็ออกจากห้อง เหลือหวังเจิ้นและสวี่เหยานั่งภายในห้องอย่างใจเย็นเข้าไปในงาน เมิ่งอวิ่นเอินก็มาหาเธอพร้อมสีหน้าเป็นห่วง“หวันหวั่นไปไหนมา ผมหาคุณตั้งนาน คิดว่าไม่สบายเสียอีก”เขาเป็นห่วงกลัวสภาพจิตใจเธอที่ต้องมางานแต่งงานคู่หมั้นเก่า“อยู่คนเดียวในงานรู้สึกแปลกๆ ค่ะ ฉันรอแขกมาเยอะถึงค่อยเข้ามา”“ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ”เมิ่งอวิ่นเอินเดินนำเว่ยหวั่นเข้าไปนั่งโต๊ะด้านหน้า เว่ยหวั่นหยุดทักทายประธานเมิ่งและคุณนายเมิ่ง ก่อนนั่งโต๊ะข้างกันประธานเมิ่งหรือเมิ่งซานยิ้มให้เว่ยหวั่น เขาเอ็นดูเด็กสาวคนนี้มานานแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนเขาก็ไม่เคยคิดที่จะตำหนิเธอ ยกเว้นมู่อิง ภรรยาของเขาที่ทำทีรังเกียจเว่ยหวั่นตั้งแต่นั้นมา“กล้าเสนอหน้ามางานอีก น่าเอ๋อร์ก็ใจกว้างที่เชิญผู้หญิงแบบนี้มาเป็นแขกร่วมงาน”มู่อิงเอ่ยปาก เสียงดังได้ยินกันทั่วทั้งโต๊ะเมิ่งอวิ่นเอินดึงเว่ยหวั่นให้นั่งลงทันที เขากระซิบข้างหูเธอ“ไม่ต้องไปใส่ใจ”ถึงเวลาเริ่มงาน คู่บ่าวสาวเดินขึ้นเวที ฝูเหวยน่ายิ้มแย้มสดใส ส่วนเมิ่งอวิ่นเฉินสีหน้าไม่ยินดียินร้ายหน้าจอโปรเจคเตอร์ฉายภาพหวานของเจ้าบ่าวเจ้าสาว

  • คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน   ตอนที่ 14 ไปหาพ่อ

    หวังเจิ้นเดินไปหาเว่ยหวั่น เขาแก้เชือกบริเวณมือและเท้าที่มัดหญิงสาว เอาผ้าปิดปากออก แล้วประคองเธอไปนั่งโซฟาที่เสิ่นหลงเพิ่งนอนเมื่อครู่อู๋โม่เหยียนจับเว่ยหลันและเสิ่นหลงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นราวกับนักโทษรอฟังคำพิพากษาหวังเจิ้นนั่งไขว่ห้างบนโซฟา มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรายงานที่สวี่เหยาเพิ่งส่งให้“ยักยอกเงินของบริษัทหย่งเหอ ยี่สิบล้านหยวน”นัยน์ตาหงส์ชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ เห็นเธอมุ่นคิ้ว สีหน้าขุ่นเคืองชัดเจน“ยักยอกเงินบริษัทซานเซียน ห้าสิบล้านหยวน เป็นลูกกตัญญูกันเสียจริง”หวังเจิ้นเอ่ยชมเว่ยหลันและเสิ่นหลงน้ำเสียงเยือกเย็น“แล้วยังกล้าจับคนของฉัน ใจกล้าคับฟ้าจริงนะ”หวังเจิ้นขึ้นเสียงใส่คนทั้งสอง“ประธานหวัง ผมผิดไปแล้ว ปล่อยพวกเราเถอะ”เสิ่นหลงตัวสั่นด้วยความกลัว พยายามพูดอ้อนวอนขอร้อง“ที่จริงฉันควรจะซ้อมพวกแกให้หลาบจำแล้วส่งเข้าคุก แต่เห็นแก่หน้าเว่ยหวั่นและพ่อตา กลัวว่าเขาจะจำหน้าลูกสาวและว่าที่ลูกเขยไม่ได้”หวังเจิ้นส่งสายตาไปทางอู๋โม่เหยียน“ส่งไปให้ตำรวจ เอาหลักฐานทุกอย่างที่มีไปให้หมด”“ได้”อู๋โม่เหยียนรับคำ เขาให้ลูกน้องลากเสิ่นหลงและเว่ยหลันออกนอกห้องทันที

  • คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน   ตอนที่ 13 ลักพาตัว

    เสิ่นหลงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เขาเปิดภาพเว่ยหวั่นและเฉิงม่านฉีจูงเด็กชายตัวน้อยเดินซื้อของอยู่ในห้างสรรพสินค้าเว่ยหลันหยุดทะเลาะ เธอก้มหน้าลงมองภาพนั้นใกล้ๆ“เด็กนี่ลูกใคร”“ถ้าเว่ยหวั่นเคยนอนกับประธานหวัง เด็กนี่ก็ต้องลูกของมันกับประธานหวังนั่นแหละ ดีเอ็นเอชัดเจนอยู่บนใบหน้า” เสิ่นหลงพูด“ถ้าพวกนั้นได้เจอกันก็ต้องรู้แล้วว่าเป็นพ่อลูก ถ้าดูไม่ออกก็โง่มาก”เขาพูดต่อ สายตาเต็มไปด้วยแผนการชั่วร้ายเว่ยหลันเห็นสีหน้าแฟนหนุ่มก็ถามขึ้นรวดเร็ว“มีแผนอะไร”“จับตัวเรียกค่าไถ่”เสิ่นหลงเหยียดยิ้มมุมปาก เข้าหยิบโทรศัพท์โทรสั่งลูกน้องของตัวเองทันที“ไปสืบมาว่าประธานหวังเจิ้นของหวังเซิ่งไปไหน แล้วก็จับตัวเด็กผู้ชายที่อยู่กับเขามา รูปถ่ายเดี๋ยวฉันจะส่งตามไป”“เรียกค่าไถ่บวกเงินที่ยืมไปของฉันด้วยนะ”เว่ยหลันสะกิดบอกเขา“ไม่ลืมหรอก บวกกำไรเพิ่มอีกด้วย” เขาคว้าร่างของเว่ยหลันมากอด มืออีกข้างลูบไล้อยู่แถวสะโพกของเธออย่างหื่นกระหาย“ไปคุยกันบนเตียงดีกว่า ทะเลาะบนเตียงก็เร้าใจไปอีกแบบ”เขาอุ้มร่างของหญิงสาวเข้าห้องนอนโดยไม่รีรอ........รีสอร์ทเมืองฮุ่ยอินหวังเจิ้นสั่งให้สวี่เหยาและลุงไป๋คนขับรถอยู่

  • คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน   ตอนที่ 12 รู้ความจริง

    เช้าวันถัดมาเมื่อเว่ยหวั่นพาเว่ยหลินอี้ลงจากห้องก็เห็นว่ามีอาหารเช้าวางอยู่เต็มโต๊ะแล้ว“เลขาสวี่ทำอาหารเองเลยหรือคะ”“เปล่าครับ ทางรีสอร์ทจัดมา”สวี่เหยาเลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อให้กับเว่ยหวั่นและเด็กชายตัวน้อยได้นั่ง“ประธานหวังล่ะคะ”เว่ยหวั่นถาม ในหัวคิดเรื่องของเมื่อคืนอย่างห้ามไม่อยู่“ออกไปวิ่งครับ เดี๋ยวก็คงมา”“ค่ะ”เธอพยักหน้า แล้วหันไปพูดกับเว่ยหลินอี้“เป่าเปา ถ้ากินอิ่มแล้วหม่าม้าจะพาไปแช่น้ำพุร้อนนะ” “จอมมารไม่ไปด้วยเหรอ”“เดี๋ยวจอมมารก็ตามไปจ้ะ”เว่ยหวั่นตักโจ๊กป้อนลูกชาย ส่วนขนมปังให้เขากินด้วยตัวเองตอนที่เว่ยหวั่นพาเว่ยหลินอี้ออกไปเดินเที่ยว หวังเจิ้นก็กลับเข้ามาพอดีสวี่เหยายื่นแฟ้มให้เขาสองแฟ้ม แฟ้มหนึ่งเป็นเรื่องของเจียงเหวินเหวิน อีกแฟ้มคือเรื่องของเว่ยหวั่นในแฟ้มของเจียงเหวินเหวิน มีภาพของเธอตอนไปเปิดห้องที่โรงแรมในตอนบ่าย แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้กลับเข้าไปอีกเลยยืนยันได้ว่าผู้หญิงในคืนนั้นไม่ใช่เธอแน่นอนแต่ว่าในกล้องวงจรปิดของโรงแรมในวันนั้นถูกลบจนเกลี้ยง เขาเลยไม่มีข้อมูลของผู้หญิงที่เขานอนด้วยในคืนนั้นหวังเจิ้นทอดถอนใจ เขาเปิดอีกแฟ้มมาดูโดยไม่รอช้าประวัติข

  • คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน   ตอนที่ 11 ใจตรงกัน

    หวังเจิ้นอุ้มเว่ยหลินอี้ก่อนเปลี่ยนให้เขาขี่คออย่างตามใจ เว่ยหวั่นมองตามหลังคนทั้งสอง ในใจมีความสุขอย่างประหลาด“เด็กควรมีพ่อด้วยสินะ”เธอเดินตามหลังพวกเขาช้าๆ ในหัวเริ่มคิดหาพ่อให้เจ้าก้อนแป้งน้อยมีพ่อคอยปกป้อง เป็นฮีโร่ของลูก เขาถึงจะได้เป็นเด็กที่มีครอบครัวที่สมบูรณ์ “ตลาดกลางคืนจะมีตอนหัวค่ำใช่ไหม”หวังเจิ้นเอ่ยถามเว่ยหวั่น เขาจับเด็กชายตัวน้อยนั่งตักขณะที่ตัวเองนั่งบนโขดหินริมน้ำตก มือหนาจุ่มน้ำแล้วสลัดใส่เด็กน้อยสนุกสนาน “ใช่ค่ะ ตลาดกลางคืนที่ถนนริมแม่น้ำ ของกินของใช้และเสื้อผ้ามีขายเยอะมาก” “งั้นอีกสักพักพวกเราเอารถออกแล้วไปเดินเที่ยวกัน”หวังเจิ้นมองหญิงสาวที่มีคำถามบนใบหน้า “ผมไม่ได้เดินเที่ยวตลาดกลางคืนนานมากแล้ว เกินสิบปีได้แล้วมั้ง” “อ่อ เดี๋ยวฉันเป็นเจ้าถิ่นนำทางเองค่ะ”เว่ยหวั่นเคยอยู่เมืองนี้ถึงสามปี คลอดลูกก็ยังคลอดที่โรงพยาบาลของเมืองนี้ ที่นี่ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังที่สองของเธอ เมื่อพระอาทิตย์ใกล้สิ้นแสง หวังเจิ้นก็อุ้มเว่ยหลินอี้กลับบ้านพัก เขาจับเด็กชายแก้มป่องนั่งที่คาร์ซีท ให้เว่ยหวั่นนั่งดูแลด้านข้าง ส่วนเขาปร

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status