คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน

ภายในห้องที่มืดมิดของโรงแรมแห่งหนึ่ง ร่างสองร่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะประสานกัน เสียงของเตียงที่สั่นไหวขานรับเสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมของชายหญิงคู่หนึ่งเว่ยหวั่น หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งมีสัมพันธ์กับผู้ชายครั้งแรก เธอขยับเรือนร่างรุ่มร้อนตามแรงที่ชายหนุ่มถาโถมใส่กิจกรรมที่ร้อนแรงนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เวลาเกือบเที่ยงคืนจนถึงรุ่งสาง เว่ยหวั่นนอนพักจนเริ่มมีแรงจึงแง้มผ้าม่าน ให้แสงไฟจากภายนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้าสู่ห้อง เธอมองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กองสะเปะสะปะบนพื้น จากนั้นก็หยิบมาสวมใส่แล้วออกจากห้องอย่างเงียบกริบก่อนจะจากไป เธอปรายตามองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพิ่งมีสัมพันธ์ด้วยกันมาหมาดๆ เห็นแผ่นหลังของเขามีรอยสักเป็นรูปดวงตาหนึ่งข้างที่ดุร้ายร่างบางพลันสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอรีบเปิดประตูออกจากห้อง ทิ้งร่างของชายหนุ่มให้นอนหลับไม่รู้เรื่องบนเตียงพลาดมีครั้งแรกกับผู้ชายแปลกหน้า ต้องรีบออกจากห้องนี้โดยเร็วไม่นานนักชายหนุ่มบนเตียงก็ลืมตาขึ้น มือหนายกขึ้นนวดบริเวณหัวคิ้วและขมับด้วยความงุนงง เมื่อได้สติเต็มที่ก็ลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ แล้วออกจากห้องไปหาลูกน้องของตน“จ่ายเงินให้ผู้หญิ

สามปีผ่านไปบริษัทหวังเซิ่งหวังเจิ้นที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เขาไปดูแลบริษัทสาขาต่างประเทศ ประเทศละครึ่งปี กลับมาอีกทีก็ครบสามปีพอดี“ฉันมาพบประธานหวัง”เจียงเหวินเหวินแต่งกายอย่างสวยงามมารอพบหวังเจิ้นตั้งแต่เช้า“มาพบประธานหวังมีธุระอะไร”เสียงของหญิงสาวอีกคน ใบหน้าสวยหยิ่ง เดินเข้ามาพร้อมกับปรายตามองเจียงเหวินเหวินด้วยความดูแคลน“ไม่จำเป็นต้องมีธุระก็มาได้ ประธานหวังให้ฉันเข้าพบได้ตลอดเวลา”เจียงเหวินเหวินเชิดหน้าใส่หญิงสาวคนนั้น“หน้าด้าน”หยางลี่ลี่เอ่ย เธอเดินไปหาเลขาสาวหน้าห้องที่เพิ่งมาถึงบริษัท“ประธานหวังมาหรือยัง”เลขาสาวมองผู้หญิงทั้งสองคนด้วยความอึดอัด ไม่รู้ต้องแก้ไขปัญหาในสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร“คุณหยางเข้าไปนั่งรอในห้องรับรองได้เลยค่ะ”เธอตอบเสียงสั่น สายตามองเจียงเหวินเหวินที่ส่งสายตากดดันมายังเธอ“คุณเจียงก็เข้าไปรอด้านในได้เช่นกันค่ะ”ได้ยินดังนั้นหญิงสาวสองคนก็รีบเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับรองแขกด้านหน้าห้องประธาน เลขาคนเดิมยกกาแฟมาให้ทั้งสองแล้วรีบไปทันที“เธอมาหาหวังเจิ้นทำไม”หยางลี่ลี่ถาม ตาคู่สวยมองจ้องเจียงเหวินเหวินด้วยความไม่พอใจ“มารื้อฟื้นความทรงจำน่ะ”เจี

บนรถยนต์สีดำคันหรู“ไปร้านชุดของคุณเยี่ย”หวังเจิ้นบอกกับสวี่เหยาที่กำลังขับรถโดยมีเว่ยหวั่นนั่งอยู่ข้างคนขับเมื่อถึงร้านชุดดังกล่าว หวังเจิ้นก็เรียกเว่ยหวั่นลงจากรถ“คุณตามผมมา” เขาพูดแล้วก็เดินนำเข้าร้านเยี่ยซูหัว เจ้าของร้านออกมาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ประธานหวัง”สายตาเธอเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา“คุณผู้หญิงสวยมากเลยค่ะ รับรองว่างานพรุ่งนี้จะสวยเด่นที่สุดในงาน”เธอรีบจูงมือเว่ยหวั่นเข้าไปลองชุด ปล่อยให้หวังเจิ้นและสวี่หยางนั่งรออยู่โซฟาด้านนอกเว่ยหวั่นเห็นเยี่ยซูหัวเลือกชุดให้เธอลองสวมหลายชุดก็รีบพูดขึ้น“คุณเยี่ยคะ ฉันไปงานในฐานะเลขา เป็นผู้ติดตาม ขอเป็นชุดธรรมดาเรียบๆ ก็พอค่ะ ไม่อยากเด่นกว่าแขกในงาน”“ไม่ได้หรอกค่ะ ถึงคุณจะเป็นเลขา แต่ก็เป็นเลขาประธานหวัง แต่งเรียบๆ ไม่ได้ ต้องสวยหรูให้เจ้านายนะคะ จะได้ไม่อายคนอื่นเขา”เยี่ยซูหัวตอบพลางหัวเราะ“คุณลองทีละชุด และออกไปให้ประธานหวังเลือกด้วยตัวเองดีกว่าค่ะ”เว่ยหวั่นถอนหายใจ เธอลองชุดทั้งเดรสสายเดี่ยว เกาะอก แล้วออกไปให้หวังเจิ้นดูชายหนุ่มที่นั่งอ่านนิตยสารละสายตาจากหน้าหนังสือเงยหน้าดูหญิงสาวที่เดินออกมาเห็นสตรี

บริษัทหวังเซิ่งหวังเจิ้นมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้า เมื่อเข้ามาในห้องทำงานก็เห็นเว่ยหวั่นกำลังจัดกองเอกสารอย่างตั้งใจเขาเดินเข้าไปถึงข้างหลังเธอ ห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวชายหนุ่มยืนอมยิ้ม รอดูตอนเธอสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในห้องในระหว่างที่เขายืนรออยู่นั้น เว่ยหวั่นก็เดินถอยหลังจนมาชนร่างกำยำของเขา“อุ๊ย”หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ ร่างบางที่ชนตั้งหลักไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าจะล้มเธอจึงคว้าแขนของหวังเจิ้นตามสัญชาตญาณชายหนุ่มรีบคว้าตัวเธอมาอยู่ในอ้อมแขน ถ้าไม่ทำเช่นนี้มีหวังคงได้ลงไปนอนกองกับพื้นทั้งคู่เรือนร่างอวบอิ่มอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง หวังเจิ้นรับรู้ถึงความนุ่มเด้งของหญิงสาว มือก็รีบผลักเธอให้ออกห่างจากตัวด้วยความไวอยู่ในท่านี้นานไม่ได้ เดี๋ยวของขึ้นเขากระแอมแก้เขิน“เลขาเว่ยออกไปทำงานเถอะ”“ขอโทษค่ะ” เว่ยหวั่นพูดพลางรีบออกจากห้องใช่แน่ๆ ท่านประธานไม่ชอบผู้หญิง ก็ดีนะ จะได้ทำงานกับเขาอย่างสบายใจหญิงสาวคิดแล้วก็อมยิ้มอารมณ์ดี“ฉันต้องอยู่ให้ห่างจากเลขาเว่ย” หวังเจิ้นพึมพำกับตัวเองแล้วทำไมไม่เอามาใกล้เลยล่ะ ในเมื่อมีความรู้สึกแบบนี้ความคิดบางอย่างแล่นเข้า

เว่ยหวั่นดูข้อความในกลุ่มวีแชทที่เด้งแจ้งเตือนแล้วพิมพ์ตอบทันที จากนั้นจึงกระซิบบอกเฉิงม่านฉี“ฝากดูอี้อี้ด้วยนะ ฉันรับงานร้องเพลงไว้แล้ว ร้องสามวันได้ค่ารักษาครบพอดี”เฉิงม่านฉีเหลือบมองเมิ่งอวิ่นเอิน เธอรู้ว่าหากชายหนุ่มรู้คงเสนอตัวช่วยเหลือ แต่เธอก็เข้าใจนิสัยของเว่ยหวั่น ว่าคงไม่อยากติดค้างอะไรกับคนสกุลเมิ่งอีก กับเมิ่งอวิ่นเอินไม่มีปัญหา แต่ถ้าคนอื่นรู้อาจจะสร้างปัญหาเข้ามาไม่จบไม่สิ้น“ได้ ฉันจะดูแลเอง”“เปาเป่าอยู่กับน้าเฉิงได้ใช่ไหมครับ”เธอลูบผมเจ้าก้อนแป้งน้อย“อี้อี้อยู่ได้ อยู่โรงพยาบาลก็สนุกดี เพื่อนเยอะ” เด็กน้อยตอบอย่างจริงใจ เขาเห็นของเล่นในโรงพยาบาล เห็นเพื่อนวัยเดียวกันหลายคน ทั้งเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายต่างชวนเขาคุยสนุกสนานดีกว่าอยู่คอนโดตั้งเยอะ“ฉันจะกลับไปเอาของที่คอนโด พาฉันกลับหน่อยนะ”เว่ยหวั่นบอกกับเมิ่งอวิ่นเอิน ชายหนุ่มตอบรับโดยไม่ลังเลเมื่อถึงคอนโด เว่ยหวั่นก็บอกให้ชายหนุ่มไม่ต้องรอเธอ เธอจะนอนพักผ่อนสักพัก ถ้าตื่นแล้วจึงจะเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเอง“ก็ได้ เธอเรียกฉันแทนแท็กซี่ได้เลย”เมิ่งอวิ่นเอินพูดสีหน้าจริงจัง“ถึงเธอจะมีลูกแล้ว แต่ฉันก็พร้อมดูแลนะ