คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน

คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน

last updateLast Updated : 2026-03-03
By:  YuyueyuanCompleted
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
16Chapters
229views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เว่ยหวั่น หญิงสาวที่พลาดมีสัมพันธ์กับผู้ชายที่ไม่รู้จักจนถูกถอนหมั้น เธอต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่น สามปีผ่านไปจึงหอบลูกชายตัวน้อยกลับมาอาศัยอยู่เมืองเดิม และได้งานใหม่เป็นเลขาของท่านประธาน

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 พลาดพลั้ง

五年前、雪山での遭難事故。私は高熱で昏睡状態だった西園寺蓮(さいおんじ れん)を背負い、三十キロの道のりを歩き通した。膝は砕け、喉は叫びすぎて潰れた。

五年後、彼は政財界の実力者となったが、手柄を横取りした神崎莉緒(かんざき りお)を掌中の珠のように可愛がり、私を雑草のように扱った。

私が胃がんの末期だと診断された日、莉緒が私から貧乏くさい匂いがすると嫌がった。蓮は彼女のご機嫌取りのために、私に小切手を投げつけ、「失せろ」と言い放った。

私は彼を見つめ、喉の奥から込み上げる血の味を飲み込むと、金を持って吹雪の中へと背を向けた。

西園寺蓮、あなたの望み通りにしてあげる。

私はもうすぐ死ぬのだから。

……

背後でドアが閉まる鈍い音が、私たちの五年の想いにピリオドを打った。

激しい雪が襟元から入り込んでくる。

私は車輪が一つ壊れたスーツケースを引きずり、雪道を足を取られながら歩いた。

胃がまた痙攣し始め、街灯に寄りかかって腰を曲げると、激しく嘔吐した。

雪の上には鮮血が広がり、その赤さが目に刺さる。

右季肋部の鈍痛があまりに酷く、私はよろめきながら道端に座り込んだ。

雪が舞い散り、冷たい風が空っぽになった心を吹き抜けていく。

痛みで感覚など麻痺しているはずなのに、震えが止まらない。

涙が溢れそうになり、頭上の街灯を見上げたが、その暖色の光には何の温もりもなかった。

五年前も、こんな吹雪の夜だった。私、宮下雪(みやした ゆき)は雪の中で蓮を背負い、一晩中歩き続けた。

助けを呼ぶために喉を潰し、雪解け水を飲んで胃を壊した。

だが今の彼は、指にタバコを挟み、嫌悪に満ちた目で、軽い口調でこう言ったのだ。

「莉緒がお前の薬臭さを嫌がっているんだ。雪、この一億円を持って、失せろ」

私はポケットから小切手を取り出し、自嘲気味に口角を上げた。

一億円……彼に対する私の五年間の愚かな献身は、それなりの値がついたらしい。

私は小切手を肌身離さず持っているポーチに入れた。しまっておかなければ。これは私の棺桶代だ。

ゆっくりと立ち上がり、足を前に進める。

ゴミ集積所の前を通りかかったとき、そこに私の荷物が山積みになっているのが目に入った。

彼のために山奥の神社で手に入れたお守りは、粉々に切り刻まれていた。

三日間徹夜して手編みしたカシミヤのセーターには、汚れた足跡が無数についていた。

あちら側の人間にとって、これらの物は確かにゴミのように安っぽいのかもしれない。だが、私があの人に与えられる最善のすべてだった。

無意識に拾おうと近づいたが、脳裏に莉緒の「縁起が悪い」という言葉が響いた。

私は手を引っ込めた。

もういい、いらない。

首にかけていた、三年もつけ続けていたネックレスを外す。彼がくれた唯一のプレゼントであり、安物の景品だったものだ。

「切れるなら、きれいに切りましょう」

私はそれを汚れたゴミの山に投げ捨てた。

自分は十分冷酷になれると思っていたが、背を向けた瞬間、心臓がえぐられるように痛んだ。

背後から車のエンジン音が聞こえ、蓮の高級車が疾走して通り過ぎていった。

熱いタピオカミルクティーが私の顔に投げつけられ、ベタつくタピオカが安物のセーターに張り付いた。

「あのゴミ、まだいんの……」

湯気が立ち上り、視界を曇らせる。

聞こえたのは莉緒の甘ったるい声と、遠ざかる車の轟音だけ。

結局我慢できず、涙が無言でこぼれ落ちた。

最後に見せた強がりも、ミルクティーの甘ったるい匂いの中で、寒風にかき消され粉々になった。

……

私はその金を使って、病院の近くにある古びた狭いアパートを借りた。

病院へ抗がん剤治療に行く以外、ほとんど外出しなかった。

治療は苦痛だった。薬液が血管に入ると、髪の毛がごっそりと抜け落ちた。

鏡を見るのも、外に出るのも怖かった。

毎日狭いベッドで丸くなり、SNSのタイムラインで彼らの賑やかで幸せそうな姿を覗き見た。

蓮の秘書が動画をアップしていた。満天の花火の下、蓮が莉緒を抱き寄せ、彼女の髪に口づけをしている。その瞳は滴るほどに優しかった。

莉緒の指にあるピンクダイヤモンドの指輪は一際輝いていた。蓮が三ヶ月近くかけて自らデザインしただけのことはある。

あの頃、何も知らなかった私はそのデザイン画を見ようとしたが、彼は激怒し、「触るな!」と怒鳴った。

あの時の酷い口調は、勝手に書斎に入ったことを責めたのではなく、私が彼の莉緒への愛を冒涜するのを恐れたからだったのか。

コメント欄の多くは、彼らの共通の友人たちからの祝福だった。

【やっぱり蓮の隣にふさわしいのは莉緒さんだけだね!】

【あの声も出せない女じゃ、莉緒さんの髪の毛一本にも及ばないよ】

以前の私なら、これを見て胸を痛めたかもしれない。

でも今の私にとっては、もうどうでもいいことだ。

余命を数える日々の中で、感情に無駄なエネルギーを使う余裕なんてない。

無表情でスマホを閉じると、看護師が点滴の針を抜いてくれた。

隣の病室からまた物が叩きつけられる音がし、続いて青年の荒々しい怒声が響いた。

「失せろ!全員出て行け!」

今日でもう三回目だ。

私の新しい隣人は、私以上に生きる気を失った狂人のようだ。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
ตอนที่ 1 พลาดพลั้ง
ภายในห้องที่มืดมิดของโรงแรมแห่งหนึ่ง ร่างสองร่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะประสานกัน เสียงของเตียงที่สั่นไหวขานรับเสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมของชายหญิงคู่หนึ่งเว่ยหวั่น หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งมีสัมพันธ์กับผู้ชายครั้งแรก เธอขยับเรือนร่างรุ่มร้อนตามแรงที่ชายหนุ่มถาโถมใส่กิจกรรมที่ร้อนแรงนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เวลาเกือบเที่ยงคืนจนถึงรุ่งสาง เว่ยหวั่นนอนพักจนเริ่มมีแรงจึงแง้มผ้าม่าน ให้แสงไฟจากภายนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้าสู่ห้อง เธอมองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กองสะเปะสะปะบนพื้น จากนั้นก็หยิบมาสวมใส่แล้วออกจากห้องอย่างเงียบกริบก่อนจะจากไป เธอปรายตามองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพิ่งมีสัมพันธ์ด้วยกันมาหมาดๆ เห็นแผ่นหลังของเขามีรอยสักเป็นรูปดวงตาหนึ่งข้างที่ดุร้ายร่างบางพลันสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอรีบเปิดประตูออกจากห้อง ทิ้งร่างของชายหนุ่มให้นอนหลับไม่รู้เรื่องบนเตียงพลาดมีครั้งแรกกับผู้ชายแปลกหน้า ต้องรีบออกจากห้องนี้โดยเร็วไม่นานนักชายหนุ่มบนเตียงก็ลืมตาขึ้น มือหนายกขึ้นนวดบริเวณหัวคิ้วและขมับด้วยความงุนงง เมื่อได้สติเต็มที่ก็ลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ แล้วออกจากห้องไปหาลูกน้องของตน“จ่ายเงินให้ผู้หญิ
last updateLast Updated : 2026-02-13
Read more
ตอนที่ 2 ออกจากบ้าน
“หลันหลันต้องขอโทษคุณลุงเมิ่งซานและพี่อวิ่นเฉินแทนพี่เว่ยหวั่นด้วยนะคะ”เว่ยหลันทำสีหน้าตกใจเข้าไปพูดกับเมิ่งซาน“ไม่จำเป็น” เมิ่งซานตอบเสียงเยือกเย็นหากกลับได้เขาคงกลับแล้ว แต่ตอนนี้มีแขกเหรื่อจำนวนมาก เขาจึงยังไม่สะดวกกลับเสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้องจัดเลี้ยง เมิ่งอวิ่นเอิน น้องชายของเมิ่งอวิ่นเฉินจึงเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อแก้ไขสถานการณ์“ต้องขอประทานอภัยที่มีความผิดพลาดในการจัดงาน ทำให้คลิปที่ไม่มีสาระนี้ถูกเปิดขึ้น ผมขอเรียนให้ทุกท่านทราบว่า คลิปเมื่อสักครู่ไม่มีผู้ใดผิดหรือถูก คุณเว่ยหวั่นกับพี่ชายผมแม้ว่าจะมีสถานะเป็นคู่หมั้นกัน แต่ก็เปิดโอกาสให้แต่ละคนคบหาดูใจกับคนอื่นได้หากรู้สึกว่าทั้งคู่ยังไม่ใช่ ซึ่งคุณเว่ยหวั่นกับพี่ชายผมกำหนดวันที่จะแถลงยกเลิกการหมั้นหมายไว้แล้ว แค่ยังไม่ได้แจ้งแก่แขกทุกท่าน”ได้ยินคำชี้แจงดังกล่าว แขกที่มาจึงเปลี่ยนหัวข้อของเว่ยหวั่น จากที่นอกใจคู่หมั้น กลายเป็นหญิงใจง่ายที่ยอมเสียตัวก่อนแต่งงานแทน........บ้านสกุลเว่ยเว่ยหลินนั่งหน้าดำคร่ำเครียดไม่ยอมพูดจากกับลูกสาวคนโต เขาโกรธมากจนไม่สามารถพูดออกมาได้ ปล่อยให้จูลี่จวิน ภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสได้ไม่น
last updateLast Updated : 2026-02-13
Read more
ตอนที่ 3 รับสมัครเลขา
สามปีผ่านไปบริษัทหวังเซิ่งหวังเจิ้นที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เขาไปดูแลบริษัทสาขาต่างประเทศ ประเทศละครึ่งปี กลับมาอีกทีก็ครบสามปีพอดี“ฉันมาพบประธานหวัง”เจียงเหวินเหวินแต่งกายอย่างสวยงามมารอพบหวังเจิ้นตั้งแต่เช้า“มาพบประธานหวังมีธุระอะไร”เสียงของหญิงสาวอีกคน ใบหน้าสวยหยิ่ง เดินเข้ามาพร้อมกับปรายตามองเจียงเหวินเหวินด้วยความดูแคลน“ไม่จำเป็นต้องมีธุระก็มาได้ ประธานหวังให้ฉันเข้าพบได้ตลอดเวลา”เจียงเหวินเหวินเชิดหน้าใส่หญิงสาวคนนั้น“หน้าด้าน”หยางลี่ลี่เอ่ย เธอเดินไปหาเลขาสาวหน้าห้องที่เพิ่งมาถึงบริษัท“ประธานหวังมาหรือยัง”เลขาสาวมองผู้หญิงทั้งสองคนด้วยความอึดอัด ไม่รู้ต้องแก้ไขปัญหาในสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร“คุณหยางเข้าไปนั่งรอในห้องรับรองได้เลยค่ะ”เธอตอบเสียงสั่น สายตามองเจียงเหวินเหวินที่ส่งสายตากดดันมายังเธอ“คุณเจียงก็เข้าไปรอด้านในได้เช่นกันค่ะ”ได้ยินดังนั้นหญิงสาวสองคนก็รีบเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับรองแขกด้านหน้าห้องประธาน เลขาคนเดิมยกกาแฟมาให้ทั้งสองแล้วรีบไปทันที“เธอมาหาหวังเจิ้นทำไม”หยางลี่ลี่ถาม ตาคู่สวยมองจ้องเจียงเหวินเหวินด้วยความไม่พอใจ“มารื้อฟื้นความทรงจำน่ะ”เจี
last updateLast Updated : 2026-02-13
Read more
ตอนที่ 4 เริ่มทำงาน
คอนโด A ใจกลางเมือง“เป่าเปา หม่าม้ามาแล้ว”เว่ยหวั่นหอบถุงใส่อาหารพะรุงพะรังกลับคอนโด มีเด็กชายแก้มป่องวิ่งออกมาต้อนรับ“หม่าม้าไปไหนมา อี้อี้คิดถึง”“หม่าม้าไปทำงานจ้ะ มีของกินมาฝากเป่าเปากับน้าเฉิงเยอะแยะเลย”เธอเดินเอาของไปวางบนโต๊ะ มือเรียวหยิบถุงขนมแกะให้เว่ยหลินอี้ด้วยความว่องไว“ขอบคุณครับ”เด็กชายตัวน้อยรับแล้วไปนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยบนโซฟา“ซื้อของกลับขนาดนี้ ได้งานแล้วใช่ไหมล่ะ”เฉิงม่านฉีเดินออกมาจากห้องครัว ในมือถือน้ำผลไม้มาสองขวด“ดื่มให้หายเหนื่อยก่อน แล้วเล่ามาซะดีๆ”เธอดึงเพื่อนมานั่งคุยที่โต๊ะอาหาร สายตาเหลือบมองเว่ยหลินอี้ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการ์ตูนในโทรทัศน์“หา พรุ่งนี้ทำงานเข้าทำงาน เร็วมาก”เฉิงม่านฉีตาโตตกใจ บริษัทนี้ไม่ให้เวลาเตรียมตัวเลยสักนิด“เร็วสิดี จะได้มีเงินเข้าเร็วๆ” เว่ยหวั่นยิ้มดีใจ“จัดการคน ฉันว่านะ เรื่องผู้หญิงของประธานหวังแน่นอน ไม่งั้นเขาไม่สัมภาษณ์ด้วยตัวเองหรอก”เฉิงม่านฉีถือหลอดน้ำแกว่งไปมาพร้อมทำท่าทางวิเคราะห์“ก็น่าจะอย่างนั้นนะ” เว่ยหวั่นพยักหน้าเห็นด้วย“หวันหวั่นต้องลุยเต็มที่ อย่ายอมแพ้ล่ะ”เว่ยหวั่นเห็นท่าทางของเพื่อนสาวก็หัวเราะชอ
last updateLast Updated : 2026-02-14
Read more
ตอนที่ 5 งานเลี้ยงดินเนอร์
บนรถยนต์สีดำคันหรู“ไปร้านชุดของคุณเยี่ย”หวังเจิ้นบอกกับสวี่เหยาที่กำลังขับรถโดยมีเว่ยหวั่นนั่งอยู่ข้างคนขับเมื่อถึงร้านชุดดังกล่าว หวังเจิ้นก็เรียกเว่ยหวั่นลงจากรถ“คุณตามผมมา” เขาพูดแล้วก็เดินนำเข้าร้านเยี่ยซูหัว เจ้าของร้านออกมาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ประธานหวัง”สายตาเธอเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา“คุณผู้หญิงสวยมากเลยค่ะ รับรองว่างานพรุ่งนี้จะสวยเด่นที่สุดในงาน”เธอรีบจูงมือเว่ยหวั่นเข้าไปลองชุด ปล่อยให้หวังเจิ้นและสวี่หยางนั่งรออยู่โซฟาด้านนอกเว่ยหวั่นเห็นเยี่ยซูหัวเลือกชุดให้เธอลองสวมหลายชุดก็รีบพูดขึ้น“คุณเยี่ยคะ ฉันไปงานในฐานะเลขา เป็นผู้ติดตาม ขอเป็นชุดธรรมดาเรียบๆ ก็พอค่ะ ไม่อยากเด่นกว่าแขกในงาน”“ไม่ได้หรอกค่ะ ถึงคุณจะเป็นเลขา แต่ก็เป็นเลขาประธานหวัง แต่งเรียบๆ ไม่ได้ ต้องสวยหรูให้เจ้านายนะคะ จะได้ไม่อายคนอื่นเขา”เยี่ยซูหัวตอบพลางหัวเราะ“คุณลองทีละชุด และออกไปให้ประธานหวังเลือกด้วยตัวเองดีกว่าค่ะ”เว่ยหวั่นถอนหายใจ เธอลองชุดทั้งเดรสสายเดี่ยว เกาะอก แล้วออกไปให้หวังเจิ้นดูชายหนุ่มที่นั่งอ่านนิตยสารละสายตาจากหน้าหนังสือเงยหน้าดูหญิงสาวที่เดินออกมาเห็นสตรี
last updateLast Updated : 2026-02-17
Read more
ตอนที่ 6 ช่วยแก้ปัญหา
หลังจากที่พูดคุยธุระกับคนที่ต้องการจนเสร็จ หวังเจิ้นนั่งนิ่งเงียบข้างหญิงสาวทั้งสองได้ไม่นาน เจียงเหวินเหวินก็ปลีกตัวไปเป็นพิธีกรงานประมูลบนเวที ส่วนหยางลี่ลี่ก็พุ่งตัวไปรอชมของที่นำมาประมูลด้วยความสนใจ หวังเจิ้นจึงอาศัยโอกาสนี้รีบจูงมือของเว่ยหวั่นกลับทันที “เร็วๆ รีบกลับก่อนที่จะมีคนมาอีก” เว่ยหวั่นเดินตามบุรุษร่างสูง เธอใส่รองเท้าส้นสูงก้าวเท้าได้ทีละสั้นๆ ส่วนเขาก้าวขาหนึ่งครั้งเท่ากับเธอต้องก้าวเท้าสองถึงสามครั้ง เธอพยายามเดินให้ทันเขาจนมาถึงประตูทางเข้าโรงแรม ก็สะดุดเข้ากับขอบประตูจนเซและจะล้มลง หวังเจิ้นที่จูงมือเธออยู่รวบร่างอวบอิ่มเข้าสู่อ้อมแขน หน้าอกแนบหน้าอก หน้าท้องแนบหน้าท้อง สะโพกกลมกลึงเต็มฝ่ามือ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ลอยเข้าจมูกเขา ความนุ่มนิ่มอวบอิ่มของเธอเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มรีบปล่อยหญิงสาวออกทันใด เขาเดินไปที่รถให้สวี่เหยาเรียกรถแท็กซี่และนั่งไปส่งเว่ยหวั่นที่บ้าน ส่วนเขาขับรถกลับบ้านคนเดียว กลิ่นและสัมผัสเช่นนี้ทำให้เขาคิดถึงคืนนั้นเมื่อสามปีก่อน ความรู้สึกเข้ามาสู่จิต
last updateLast Updated : 2026-02-20
Read more
ตอนที่ 7 เริ่มสนิท
บริษัทหวังเซิ่งหวังเจิ้นมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้า เมื่อเข้ามาในห้องทำงานก็เห็นเว่ยหวั่นกำลังจัดกองเอกสารอย่างตั้งใจเขาเดินเข้าไปถึงข้างหลังเธอ ห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวชายหนุ่มยืนอมยิ้ม รอดูตอนเธอสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในห้องในระหว่างที่เขายืนรออยู่นั้น เว่ยหวั่นก็เดินถอยหลังจนมาชนร่างกำยำของเขา“อุ๊ย”หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ ร่างบางที่ชนตั้งหลักไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าจะล้มเธอจึงคว้าแขนของหวังเจิ้นตามสัญชาตญาณชายหนุ่มรีบคว้าตัวเธอมาอยู่ในอ้อมแขน ถ้าไม่ทำเช่นนี้มีหวังคงได้ลงไปนอนกองกับพื้นทั้งคู่เรือนร่างอวบอิ่มอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง หวังเจิ้นรับรู้ถึงความนุ่มเด้งของหญิงสาว มือก็รีบผลักเธอให้ออกห่างจากตัวด้วยความไวอยู่ในท่านี้นานไม่ได้ เดี๋ยวของขึ้นเขากระแอมแก้เขิน“เลขาเว่ยออกไปทำงานเถอะ”“ขอโทษค่ะ” เว่ยหวั่นพูดพลางรีบออกจากห้องใช่แน่ๆ ท่านประธานไม่ชอบผู้หญิง ก็ดีนะ จะได้ทำงานกับเขาอย่างสบายใจหญิงสาวคิดแล้วก็อมยิ้มอารมณ์ดี“ฉันต้องอยู่ให้ห่างจากเลขาเว่ย” หวังเจิ้นพึมพำกับตัวเองแล้วทำไมไม่เอามาใกล้เลยล่ะ ในเมื่อมีความรู้สึกแบบนี้ความคิดบางอย่างแล่นเข้า
last updateLast Updated : 2026-02-21
Read more
ตอนที่ 8 เข้าโรงพยาบาล
บริษัทหวังเซิ่ง “ถ้าทำงานเสร็จแล้วจะกลับก่อนก็ได้นะครับ”สวี่เหยาถือแฟ้มเอกสารมายื่นให้กับเว่ยหวั่น “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคงอยู่เตรียมงานของพรุ่งนี้ด้วย”เว่ยหวั่นยิ้มตอบ เธอชำเลืองสายตามองเข้าไปในห้องทำงานของประธาน เห็นว่าหวังเจิ้นยังคงนั่งทำงานสีหน้าเคร่งเครียด แล้วอย่างนี้เลขาอย่างเธอจะกลับก่อนได้อย่างไร แต่เมื่อใกล้เวลาหนึ่งทุ่ม หญิงสาวยังไม่เห็นทีท่าว่าหวังเจิ้นและสวี่เหยาจะกลับสักที เธอจึงตัดสินใจไม่รอ เก็บกระเป๋ากลับพร้อมกับชิงหยาฉินเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งทำงานเสร็จ ขณะที่เธอรอข้ามถนนหน้าบริษัทก็มีรถสีขาวคันใหญ่มาจอดเทียบข้างหน้า กระจกรถถูกลดลงมองเห็นคนขับรถได้ชัดเจน “หวันหวั่นขึ้นรถสิ เดี๋ยวผมไปส่ง”เมิ่งอวิ่นเอินน้องชายของเมิ่งอวิ่นเฉินส่งเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าเธอลังเลใจเขาจึงพูดเร่ง “รถหลังบีบแตรแล้ว ขึ้นรถเถอะ จะได้คุยกันด้วย” เว่ยหวั่นที่รอจะข้ามถนนเมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้เธอจึงยอมขึ้นรถของเมิ่งอวิ่นเอิน ถ้าเธอไม่ขึ้นรถคงติดเป็นทางยาว เป็นเวลาเดียวกันกับรถคันสีดำขับออกมาจากบริษัท เจ้าของรถเห็นภาพนี้
last updateLast Updated : 2026-02-22
Read more
ตอนที่ 9 แรกพบหน้า
เว่ยหวั่นดูข้อความในกลุ่มวีแชทที่เด้งแจ้งเตือนแล้วพิมพ์ตอบทันที จากนั้นจึงกระซิบบอกเฉิงม่านฉี“ฝากดูอี้อี้ด้วยนะ ฉันรับงานร้องเพลงไว้แล้ว ร้องสามวันได้ค่ารักษาครบพอดี”เฉิงม่านฉีเหลือบมองเมิ่งอวิ่นเอิน เธอรู้ว่าหากชายหนุ่มรู้คงเสนอตัวช่วยเหลือ แต่เธอก็เข้าใจนิสัยของเว่ยหวั่น ว่าคงไม่อยากติดค้างอะไรกับคนสกุลเมิ่งอีก กับเมิ่งอวิ่นเอินไม่มีปัญหา แต่ถ้าคนอื่นรู้อาจจะสร้างปัญหาเข้ามาไม่จบไม่สิ้น“ได้ ฉันจะดูแลเอง”“เปาเป่าอยู่กับน้าเฉิงได้ใช่ไหมครับ”เธอลูบผมเจ้าก้อนแป้งน้อย“อี้อี้อยู่ได้ อยู่โรงพยาบาลก็สนุกดี เพื่อนเยอะ” เด็กน้อยตอบอย่างจริงใจ เขาเห็นของเล่นในโรงพยาบาล เห็นเพื่อนวัยเดียวกันหลายคน ทั้งเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายต่างชวนเขาคุยสนุกสนานดีกว่าอยู่คอนโดตั้งเยอะ“ฉันจะกลับไปเอาของที่คอนโด พาฉันกลับหน่อยนะ”เว่ยหวั่นบอกกับเมิ่งอวิ่นเอิน ชายหนุ่มตอบรับโดยไม่ลังเลเมื่อถึงคอนโด เว่ยหวั่นก็บอกให้ชายหนุ่มไม่ต้องรอเธอ เธอจะนอนพักผ่อนสักพัก ถ้าตื่นแล้วจึงจะเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเอง“ก็ได้ เธอเรียกฉันแทนแท็กซี่ได้เลย”เมิ่งอวิ่นเอินพูดสีหน้าจริงจัง“ถึงเธอจะมีลูกแล้ว แต่ฉันก็พร้อมดูแลนะ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 10 ทำงานนอกสถานที่
หวังเจิ้นเมื่อเห็นเด็กน้อยใบหน้าคล้ายกับเขามาก ในใจก็อยากถามถึงพ่อของเด็ก แต่เขาก็รู้ดีว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเว่ยหวั่นบางทีผู้ชายที่คอยรับคอยส่งเว่ยหวั่นอาจจะเป็นพ่อของลูก แม้จะเลิกกันไปแต่ก็ยังทำหน้าที่พ่ออยู่ก็เป็นได้“ชื่ออะไร”หวังเจิ้นถามเด็กน้อยที่ยังคงจ้องมองมาที่เขา“แล้วคุณลุงชื่ออะไร บอกมาก่อน”เด็กชายตัวน้อยส่ายหน้าแล้วย้อนถามกลับ“เธอเด็กกว่า ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน”“ไม่บอก”นัยน์ตาหงส์มองที่เว่ยหวั่น เธอรีบตอบแทน“ชื่อเว่ยหลินอี้ เรียกว่าอี้อี้ก็ได้ค่ะ”ใช้แซ่แม่หรือเขาสงสัยในใจ“เอาล่ะ อี้อี้ตัวน้อย ดึกแล้วควรเข้านอนได้แล้ว เด็กที่นอนดึกจะไม่ฉลาดนะ”หวังเจิ้นมองนาฬิกาติดผนัง ตอนนี้เวลาสามทุ่มครึ่งเป็นเวลาที่เด็กควรเข้านอนเขาเอื้อมมือหยิบรีโมทกดปิดโทรทัศน์ แล้วเดินไปข้างเตียงหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวให้“นอนได้แล้วจะได้ไม่รบกวนคุณแม่และคุณน้า”เว่ยหวั่นกับเฉิงม่านฉีเหลือบมองกันไปมา แค่เว่ยหลินอี้มีใบหน้าคล้ายกับเขา เขาก็ใช้อำนาจราวกับตนเองเป็นพ่อเด็กก็ไม่ปาน“คุณลุงนั่นแหละ ป่านนี้ไม่กลับบ้าน รบกวนคนอื่น”เว่ยหลินอี้มุ่ยหน้า มือเล็กหยิบผ้าห่มมาคลุมโปงแล้วพลิกตัวหันหลังให้ทันที
last updateLast Updated : 2026-02-25
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status