All Chapters of เหยื่อรักร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“อร๊ายยยยยยยย!... พี่กรณ์ขาาาาาา”เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความซ่านสยิวระเบิดออกมาจากลำคอระหง เมื่อพิมพ์นารินถูกนำพาไปแตะขอบสวรรค์วิมานเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ร่างอวบอัดเกร็งกระตุกหงึก ๆ อยู่ในอ้อมกอดของชายที่เธอเพิ่งบอกว่าจะยอมเขาแค่ครั้งเดียว ศุภกรณ์กระตุกยิ้มอย่างพึงใจกับปฏิกิริยาที่แสนซื่อตรงนั้น เขามองสบตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือและหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายอย่างผู้ชนะความคับแน่นและอ่อนนุ่มภายในโพรงสวาทที่บีบรัดตัวตนของเขา ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของเสือหนุ่มพลุ่งพล่านจนยากจะหยุดยั้ง กลิ่นกายสาวที่โหยหามานานกว่าห้าปีอาบไล้อยู่รอบกายจนศุภกรณ์ไม่อาจถอนตัว“พี่กรณ์ยังไม่เสร็จเหรอคะ”“ยัง....พี่อยากให้พิมพ์เสร็จก่อน” เขาถามเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะร่ายมนตร์สะกด“ทำไมคะ....กลัวพิมพ์ไม่ให้แตกในเหรอ”“ครับ”“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ....พิมพ์กินยาคุม” เธอตอบแผ่วเบาพลางหลบสายตาด้วยความเอียงอาย แต่เพียงครู่เดียวความถวิลหาก็ทำให้เธอกลับมาสบตากับเขาอีกครั้ง สายตาของศุภกรณ์ในยามนี้ช่างเย้ายวนและเต็มไปด้วยแรงดึงดูด จนพิมพ์นารินรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะละลายลงไปกับที่น

แสงไฟสลัวในห้องพักยังคงส่องสว่างพอให้เห็นเงาร่างของคนสองคนที่นอนโอบกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา พิมพ์นารินซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งของศุภกรณ์ สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่ต่างจากเธอ ศุภกรณ์ก้มลงจูบกระหม่อมบางอย่างแสนรัก มือหนาลูบไล้หัวไหล่มนอย่างทะนุถนอม“พิมพ์จ๋า... พี่รักพิมพ์เหลือเกิน รักจนไม่รู้จะบอกยังไง” เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความรู้สึก“พิมพ์ก็รักพี่กรณ์ค่ะ... รักพี่มาตลอด ไม่เคยลืมได้เลยสักวัน” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน“พี่ขอ... มีความสุขแบบนี้กับพิมพ์อีกได้ไหม พี่ไม่อยากให้มันจบลงแค่คืนนี้เลย” พิมพ์นารินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดถอนใจออกมาเบา ๆ“ถ้าเป็นคืนนี้... พี่จะทำพิมพ์กี่ครั้งก็ได้ค่ะ แต่หลังจากคืนนี้ไป... พี่กับพิมพ์ต้องกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงนะคะ เราต่างก็มีแฟนกันแล้ว”ศุภกรณ์ทำหน้าเศร้าสลดลงทันที ความจริงที่ว่าเขามีบัวแก้วและเธอก็มีนาวินกลายเป็นกำแพงสูงตระหง่านที่กั้นเอาไว้ พิมพ์นารินมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมของอดีตคนรัก ก่อนจะตัดสินใจพูดเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจออกมา“พี่กรณ์คะ... แม่พิมพ์เ

ภายในห้องนอนที่ปิดม่านสลัว แสงแดดรำไรพยายามลอดผ่านรอยแยกเข้ามาจับบนร่างอวบอัดของบัวแก้ว วุฒิชัย อดีตนักโทษชายผู้กร้านโลกจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของแฟนเพื่อนด้วยสายตาหิวกระหาย ความขาวผ่องและทรวดทรงที่สมบูรณ์แบบของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขารู้สึกคอแห้งผากเขาเอนกายลงนอนตะแคงข้างเข้าหาร่างที่ยังไร้สติ ก่อนจะส่งมือหนาที่มีรอยหยาบกร้านไปลูบไล้แก้มเนียนอมชมพูของบัวแก้วอย่างย่ามใจ แต่ทันใดนั้น...เสียงโทรศัพท์ที่สั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขัดจังหวะขึ้น“เฮ้ยวุฒิ! มึงรีบ ๆ ปลุกคุณบัวสิวะ!” เสียงของศุภกรณ์ที่ซุ่มรออยู่ข้างนอกดังลอดมาตามสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระวนกระวายกลัวเพื่อนจะอดใจไม่ไหวล่วงเกินบัวแก้วจริง ๆ“เออ ๆ ใจเย็น ๆ สิวะ กูกำลังจะปลุกอยู่นี่ไง” วุฒิชัยตอบด้วยความหงุดหงิด แววตาซุกซนยังไม่ยอมละไปจากร่างงาม ก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นกายสาวที่ซอกคอขาวระหง ความหอมรัญจวนทำให้สัญชาตญาณดิบพุ่งพล่าน มือหนาตะปบลงบนทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ บีบเคล้นความนุ่มนวลอย่างหนักมือ ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ต้นขาขาวเนียน“กูให้มึงปลุก ไม่ใช่ให้มึงไปลวนลาม” ภาพจากกล้องแอบถ่ายที่ศุภกรณ์เฝ้าดูอ

ภายในห้องทำงานสุดหรูของซีอีโอคนใหม่ เขาจัดการใช้อำนาจที่มีโยกย้ายตำแหน่งให้พิมพ์นารินจากพนักงานฝ่ายขายขึ้นมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวแต่ในวันนี้บรรยากาศในห้องทำงานกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อพิมพ์นารินยื่นผลตรวจที่ยืนยันว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้เดือนเศษ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่คุณประภารัตน์พยายามกันนาวินให้ออกห่างจากเธอ“ปล่อยให้ท้องได้ยังไง ไหนว่ากินยาคุม”“พิมพ์ไม่ได้กินแล้ว พิมพ์กินจนอ้วน พี่ก็หัดรับผิดชอบพิมพ์บ้างซิ พิมพ์เป็นเมียพี่นะ”“พิมพ์! พิมพ์จะต้องทำยังไงก็ได้ ให้คุณนาวินยอมมีอะไรกับพิมพ์ให้เร็วที่สุด!” ศุภกรณ์โพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม แผนการร้ายผุดขึ้นในหัวเขาทันที“บ้าน่าพี่กรณ์!!!...พี่พูดแบบนี้...จะเขี่ยพิมพ์ทิ้งใช่มั้ย พี่กรณ์จะไม่รัก ไม่รับผิดชอบพิมพ์กับลูกแล้วเหรอคะ!” พิมพ์นารินโวยวายเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจศุภกรณ์รีบคว้าข้อมือเรียว ดึงร่างบางลงมานั่งบนตักแกร่งพลางโอบกอดเธอไว้แน่น แสร้งทำน้ำเสียงอ่อนโยนประโลมใจ“รักสิครับ! พี่รักพิมพ์ที่สุด แต่พิมพ์ก็รู้ว่าพี่ยังเลิกกับคุณบัวตอนนี้ไม่ได้ ที่เรามีกินมีใช้ก็เพราะเค้านะ”เขาจูบขมับเธอเบา ๆ แต่แ

ประกายระยิบระยับของฟองครีมอาบน้ำที่เกาะพราวบนผิวขาวผ่อง ยิ่งขับเน้นให้เรือนร่างของพิมพ์นารินดูยั่วยวนจนเกินห้ามใจ สองแขนเรียวยกขึ้นชโลมแชมพูลงบนกลุ่มผมสลวย เผยให้เห็นทรวงอกอวบอัดที่ชูชันท้าทายสายตา ทับทิมสีอ่อนที่ยอดทรวงสั่นไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว นาวินที่แอบดูอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ความเงียบสงัดรอบกายถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกภาพสัญชาตญาณดิบของบุรุษเพศถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ เมื่อฟองสบู่ไหลผ่านหน้าท้องเนียนร่วงหล่นลงสู่เนินเนื้ออวบอูม มือเรียวบางลูบไล้ผ่านจุดกึ่งกลางกายสาวอย่างแผ่วเบาจนนาวินแทบจะคลั่ง เขาหลงลืมสิ้นทั้งคำสอนของมารดาและความผิดชอบชั่วดี นาทีนี้โลกทั้งใบมีเพียงเขากับนางเงือกสาวแสนสวยตรงหน้าเท่านั้นพิมพ์นารินเดินกลับเข้ามาในห้องพักพร้อมผ้าขนหนูผืนสั้นที่พันกายไว้หมิ่นเหม่ เธอแสร้งตกใจเมื่อเห็นนาวินยืนจ้องเขม็งอยู่“พี่วิน... คุยกับคุณแม่เสร็จแล้วเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามกระเส่า ปลายนิ้วเรียวแกล้งจิกชายผ้าขนหนูแน่นคล้ายประหม่า“เสร็จแล้วครับ... รู้ไหมว่าพี่แอบดูพิมพ์อาบน้ำอยู่นานจนเกือบจะอดใจไม่ไหว ทำไมไม่เรียกพี่เข้าไปอาบด้วยล่ะ