All Chapters of เหยื่อรักร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

กลิ่นหอมของเค้กที่เพิ่งออกจากเตาอบใหม่ ๆ อบอวลไปทั่วห้องครัวสีอุ่น ศุภกรณ์มองดูบัวแก้วจัดวางชิ้นเค้กสีสวยลงบนจานเซรามิกเนื้อดี ท่าทางของเธอดูภูมิใจในผลงานตรงหน้าไม่น้อย ชายหนุ่มรับส้อมคันเล็กมาแล้วบรรจงตักเนื้อเค้กนุ่มละมุนเข้าปาก“อู้ว!... อร่อยมากเลยครับคุณบัว” เขาชมเปราะ แววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความทึ่งในฝีมือเธอจริง ๆ“ไม่ได้แกล้งชมให้บัวดีใจใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด แต่เมื่อเห็นท่าทางเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยของเขาก็ทำให้หัวใจเธอพองโต“อื้มมม... อร่อยจริง ๆ นะครับ ฝีมือระดับคุณบัวนี่เปิดร้านคาเฟ่หรู ๆ ได้สบายเลย” ศุภกรณ์ยืนยันหนักแน่น ทว่าบัวแก้วกลับหลุดหัวใจเบา ๆ เมื่อสายตาเธอสะดุดเข้ากับคราบครีมสีขาวนวลที่ติดอยู่มุมปากหนา“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณบัว” เขาถามด้วยความฉงน“ครีมค่ะ ติดปากคุณอยู่...” เธอชี้ที่ริมฝีปากตัวเองเป็นนัย แต่เขากลับทำหน้าซื่อเลิ่กลั่กจนดูน่าเอ็นดู“มาค่ะ เดี๋ยวบัวเช็ดออกให้” บัวแก้วหยิบกระดาษทิชชูแผ่นนุ่ม ก้าวเข้าไปชิดชายหนุ่มจนลมหายใจอุ่น ๆ รดรินกัน ในจังหวะที่ปลายนิ้วเธอสัมผัสเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเขา สายตาของศุภกรณ์ก็ประสานเข้ากับดวงต

ศุภกรณ์เดินกลับมาพร้อมป๊อปคอร์นและน้ำดื่มในมือ แต่ฝีเท้าของเขาต้องชะงักเมื่อเห็นภาพบาดตา บัวแก้ว กำลังยืนส่งยิ้มและพูดคุยหัวเราะร่าอยู่กับ นาวิน ชายหนุ่มหน้าตาดีที่ดูภูมิฐานไปทุกกระเบียดนิ้ว ความหึงหวงพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนเขาเผลอกำขวดน้ำในมือแน่น เขาไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่เป็นใคร และมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแค่ไหนกับผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะประทับรอยจูบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขาตัดสินใจเดินเข้าไปแทรกกลางวงสนทนาด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำเป็นสุภาพ ตลอดการดูภาพยนตร์ศุภกรณ์แทบไม่มีสมาธิกับเนื้อหาบนจอ สมองของเขาวนเวียนอยู่กับภาพของพิมพ์นารินที่เดินเคียงคู่มากับนาวิน จนกระทั่งขากลับ บัวแก้วจึงคลายปมสงสัยในใจเขา“คุณนาวินเขาเป็นลูกชายของคุณคมสัน หุ้นส่วนใหญ่ในบริษัทคุณพ่อค่ะคุณกรณ์...” บัวแก้วเล่าอย่างอารมณ์ดี “เห็นนาวินบอกว่า เขากำลังจะพาพิมพ์นารินไปฝึกงานและทำงานที่บริษัทด้วยกันเร็ว ๆ นี้ด้วยนะคะ”หัวใจของศุภกรณ์กระตุกวูบ... พิมพ์นารินกำลังจะเข้ามาทำงานในอาณาจักรเดียวกับเขา! นี่มันคือโชคชะตาที่เล่นตลก หรือเป็นบททดสอบกันแน่ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของตระกูลอัครโภคิน นาวินกำลังดื่มด่ำกับความสุขที่เขาไม่เคยไ

ระหว่างที่เดินตรวจงาน...เขาได้ยินเสียงเพลงเบา ๆ ก่อนจะเห็นลูกน้องคนหนึ่งนั่งมองการทำงานของเครื่องจักรอย่างเหม่อลอย“ผมคิดว่าคุณนั่งหลับซะอีก การผลิตมีปัญหาอะไรมั้ย” ศุภกรณ์ที่เดินเข้ามาหาลูกน้องเอ่ยถามขึ้น“เทคโนโลยีการทำงานอัตโนมัติและการตรวจสอบคุณภาพก็อยู่ในระดับสูงแล้ว หัวหน้าจะต้องมาตรวจงานทุกวันทำไมกันครับ” ลูกน้องเอ่ยถาม ที่เห็นเขามาตรวจงานตอนเย็นเกือบทุกวัน“ก็พวกคุณคิดกันแต่แบบนี้ไง ถึงเป็นได้แค่ลูกน้อง คุณต้องคิดให้มากกว่านั้นสิ” คล้าย ๆ คำถูกแต่ลูกน้องก็ไม่ได้ว่าอะไร“คิดมากให้ปวดหัวทำไมกันละครับ หัวหน้า”“คอยดูงานของคุณให้ดี ถ้าผิดพลาดขึ้นมา ผมจะรายงานขึ้นไป” ศุภกรณ์รีบขู่ ลูกน้องได้แต่นึกโกรธอยู่ในใจ ก็แค่พูดเล่น ๆ จริงจังไปได้“ครับ ๆ” ลูกน้องรีบรับคำทันทีศุภกรณ์ต้องเฝ้าตรวจสอบการกระจายเส้นใยในไทร์คอร์ด การตรวจจับตำแหน่งที่ไม่ใช่ยาง ระบบตรวจสอบสำหรับการวัดโปรไฟล์ การวัดความยาวและความกว้าง และการเฝ้าตรวจสอบเส้นสี รวมไปถึงการควบคุมการเคลื่อนที่ของรางและการเชื่อมต่อส่วนประกอบของยางรถยนต์ทั้งหมด นี่คือหน้าที่ของหัวหน้าฝ่ายผลิตอย่างเขาต้องรับผิดชอบระหว่างที่ศุภกรณ์กำลังคิดอะ

ภายในห้องประชุมที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ พิมพ์นารินยืนสง่างามอยู่บนเวทีในฐานะตัวแทนฝ่ายขาย เธอชี้แจงกราฟยอดขายและผลกำไรที่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าทึ่ง ท่วงท่าที่มั่นใจและน้ำเสียงที่ฉะฉานดึงดูดสายตาทุกคู่ในห้อง โดยเฉพาะศุภกรณ์หัวหน้าฝ่ายผลิตที่นั่งจ้องมองเธอไม่วางตา เขาปรบมือให้เธอเสียงดังและนานกว่าใครเพื่อน แววตาคมกริบนั้นไม่ได้ชื่นชมเพียงแค่ตัวเลขกำไร แต่มันคือการชื่นชมของสวยงามที่เขาเคยครอบครองและกำลังโหยหาให้กลับมาอยู่ใต้อาณัติอีกครั้งเมื่อการสัมมนาวันแรกสิ้นสุดลง เหล่าพนักงานต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน บ้างก็ไปซื้อของฝาก บ้างก็เดินเล่นรับลมทะเล ศุภกรณ์มองเห็นแผ่นหลังบางของพิมพ์นารินเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังชายหาดที่เริ่มสลัวลง เขาหมายมาดจะเข้าไปหาเธอในจังหวะที่ไร้ผู้คน แต่กลับถูกลูกน้องในแผนกเดินเข้ามาขวางทางเพื่อปรึกษาเรื่องการผลิต กว่าจะสลัดตัวหลุดมาได้ ร่างของหญิงสาวก็หายลับไปกับเงาไม้ริมหาดเสียแล้วพิมพ์นารินเดินมาไกลจนเกือบถึงสุดปลายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งช่วยกลบความว้าวุ่นในใจ เธอถือสมาร์ทโฟนแนบหู คุยกับปลายสายที่พยายามมอบความรักให้เธออย่างเต็มเปี่ยม“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่วิน งา

“ยอมเป็นเมียพี่ดี ๆ ถ้าไม่อยากเป็นผีเฝ้าที่นี่!” ชายหื่นกามตวาดก้องแข่งกับเสียงฟ้าร้อง มันกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นร่างบางยืนกอดอกสั่นสะท้านภายใต้แสงฟ้าแลบที่สว่างวาบเป็นระยะ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกโชกแนบไปกับผิวเนื้อจนเผยให้เห็นบราเซียร์สีดำลูกไม้ที่ห่อหุ้มทรวงอกอวบอัดไว้แทบไม่มิด ความสวยสะพรั่งของพิมพ์นารินในยามที่ขวัญเสียกลับยิ่งกระตุ้นกามราคะในใจของมันให้ลุกโชน“อย่าดึง... มันจะขาด เดี๋ยวฉันถอดเอง” พิมพ์นารินเอ่ยเสียงสั่นพร่า เธอพยายามใช้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดถ่วงเวลา มือที่สั่นเทาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนลออตาที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ชายฉกรรจ์ตาลุกวาวราวกับเห็นขุมทรัพย์ มันก้าวเข้าประชิดแล้วยื่นมือหยาบกร้านมาบีบเคล้นทรวงอกข้างหนึ่งอย่างแรงจนเนื้อนุ่มล้นง่ามนิ้ว“อื้ม... ขาวเหลือเกิน ทั้งอวบทั้งขาว ขอพี่ดูดให้ชื่นใจเถอะนะน้องคนสวย!”มันไม่รอให้เธอถอดเสื้อเสร็จด้วยซ้ำ แต่รีบซุกไซ้ใบหน้าหยาบกร้านลงบนปทุมถันคู่งามอย่างหิวโหย ปลายลิ้นสากตวัดเลียยอดอกผ่านเนื้อผ้าลูกไม้จนพิมพ์นารินต้องหวีดร้องออกมา“อื้อ! โอ๊ย... อย่ากัด อ