Library

Search

Home / Romance / The Heartless Billionaire / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of The Heartless Billionaire: Chapter 11 - Chapter 20

20 Chapters

Chapter 11

THE NEXT AFTERNOON, nasa Carreon Hotel ako para sa site walk-through. Biglang tumunog ang phone ko—unknown number. Normally, di ko sasagutin, pero expecting ako ng tawag mula sa mga supplier. "Hello, this is Rachel Miranda." "Rachel. It's been a while." Bigla akong nalunok. Yung boses na ‘yun. Pamilyar... at ayokong marinig ulit. "Derek." Derek Montefalco. Ex ko. At last person I ever wanted to hear from. "How did you get this number?" malamig kong tanong. "I have my ways. And before you hang up—I saw you at the Carreon grand opening. You looked beautiful." Ha? Nandun siya? Hindi ko siya nakita. "What do you want, Derek?" "To talk. To catch up. Maybe have dinner?" "No." "Rachel, come on. Don't be like that. We had something good—" "We had nothing good," malamig kong putol. "We had a relationship where you treated me like I was beneath you. Where you made me feel small. I’m not that person anymore, Derek. And I’m definitely not interested in revisiting that mi

Chapter 12

LEVI's POVI WASN'T PREPARED.The annual Carreon Foundation Charity Gala—an event I'd attended dozens of times, coordinated by Rachel for the past three weeks, everything planned down to the last detail.I'd reviewed the guest list, approved the program, checked every arrangement. I was prepared for everything.Maliban sa makita si Rachel Miranda na naka-evening gown.Nakatayo siya malapit sa pasukan ng Carreon Grand Ballroom, kausap ang catering manager, hawak ang clipboard gaya ng dati. Working mode. Professional Rachel.Kaya lang, ngayong gabi, hindi niya suot ang dati niyang business attire.Tonight, she was wearing a floor-length gown—deep emerald green that complemented her morena skin perfectly. Simple yet elegant. Off-shoulder, showing just enough to be sophisticated without being revealing. Her hair was down in soft waves instead of the usual neat bun. Minimal jewelry—just small diamond earrings that caught the light.She looked... stunning.No. That was an understatement.

Chapter 13

THE GALA WAS in full swing an hour later. Three hundred guests—business leaders, politicians, celebrities, philanthropists. Everyone dressed in their finest, mingling over champagne and canapés. Rachel had outdone herself. Walang bahid ng pagkakamali ang event. Eleganteng décor, swabeng serbisyo, perpektong timing. Lahat ng inaasahan ko sa kanyang trabaho. Pero nahihirapan akong mag-focus sa kahit ano rito. Dahil si Rachel ay nakaupo lang, dalawang upuan ang layo sa akin, masiglang nakikipag-usap kay Christina na asawa ni Adrian. Tumatawa sa kung anong sinabi ni Christina. Iyong tawa na totoo at mainit na napapansin ko na dati pa. Bagay na bagay siya rito. Natural. Komportable. Kahit pa galing siya sa mundong iba kaysa sa mga tao rito, hindi siya intimidated. She was just... herself. "You're staring again," bulong ni Adrian sa tabi ko. "I'm observing." "You're besotted." "I'm—" Natigilan ako. Dahil hindi ko na ito maitatanggi. "Adrian, this is a problem."

Chapter 14

AFTER DINNER, the program moved to entertainment—a live band playing jazz standards. Couples moved to the dance floor. I watched from the table, nursing a glass of whiskey, trying to ignore the urge to ask Rachel to dance. Bad idea. Very bad idea. Professional distance. Iyon ang kailangan kong panindigan. "Levi," sabi ni Rachel sa tabi ko. "I'm going to check on the dessert service—" "Dance with me first." Lumabas ang mga salita bago ko pa man mapigilan. Napukurap siya. "What?" "One dance." Tumayo ako at inilahad ang aking kamay. "You've been working all evening. Take a break. Dance with me." Tinitigan niya ang kamay ko na parang isa itong bitag. Na baka totoo naman. Isang bitag na inihahanda ko para sa aming dalawa. "Levi, I—" "Please." Iyon na yata ang nagpakumbinsi sa kanya. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa akin. At sa sandaling magkadampi ang aming mga palad, alam kong nagkamali ako. Because touching her felt electric. Warm. Right. Giniya ko siya sa dan

Chapter 15

RACHEL's POVHINDI KO DAPAT sinuot ang dress na ito.Yun ang naisip ko nang makita ko ang expression ni Levi kanina nang pumasok ako sa ballroom. Yung tingin—parang nawalan siya ng hininga for a second. Parang nakita niya ako—really saw me—for the first time.At ngayon, nandito ako sa dressing room backstage, staring at my reflection, trying to calm my racing heart.Kasi ang totoo? Hindi talaga ako dapat nandito sa gala mismo. Dapat nasa backstage ako, coordinating, managing, making sure everything runs smoothly. Yun ang trabaho ko.Pero nag-insist si Levi. Reserved seat sa table niya. "You deserve to see the results of your work," sabi niya.Kaya ayun. Nag-panic buy ako ng gown three days ago. Emerald green—yung kulay na lagi kong gusto pero never ko naisip na bibili talaga. Sobrang mahal para sa budget ko, pero naisip ko—one time lang naman. Investment sa career. Networking opportunity.Yun ang sinabi ko sa sarili ko.Pero ang totoo? Gusto ko lang maganda tingnan. Para kay Levi.Stu

Chapter 16

AFTER DINNER, nag-start na ang live band. Couples were moving to the dance floor.I was about to excuse myself—check on the dessert service, make sure everything was perfect—when Levi spoke."Dance with me first."Napatigil ako. "What?""One dance. You've been working all evening. Take a break. Dance with me."His hand was extended. Waiting. Ang expression niya—serious pero may something else. Hopeful? Nervous?This is a bad idea, Rachel. Very bad idea."Levi, I—""Please."Yung please—soft, sincere—did me in.Inilagay ko ang kamay ko sa kanya.At yung moment na hinawakan niya ako—warm, gentle pero firm—alam kong nagkamali ako.Kasi touching him felt too good. Too right.Dinala niya ako sa dance floor, aware ako na may mga taong nanonood. Whispers. Curious looks. The CEO and the event coordinator.May gossip na dadating bukas, for sure.Pero habang inilagay ni Levi ang kamay niya sa waist ko, habang nagsimula kaming sumayaw—lahat ng worry ko, lahat ng anxiety, nawala.Kasi this—dancin

Chapter 17

RACHEL's POVMALI PALA ANG akala ko.Akala ko after ng gala, after nung dance namin ni Levi, magiging awkward kami. Na parang hindi ko na alam kung paano mag-act around him. Na baka nagbago na ang everything.Pero hindi pala.The next morning, nag-text siya. Simple lang. Professional.Levi: "Good morning. Meeting at 10 AM to discuss the 25th anniversary gala timeline. See you then."Walang mention ng last night. Walang "how are you" or "about what I said." Just work.Part of me was relieved. Pero may part din na—disappointed? Confused?Ano ba talaga ang gusto ko, Rachel?Kaya ayun, nag-reply ako ng equally professional.Me: "See you at 10. I'll bring the updated timeline and vendor confirmations."Safe. Neutral. Walang emosyon.Kahit sa totoo lang, gusto kong tanungin: "About last night—what does it mean? Where do we go from here? Totoo ba yung sinabi mo, or was it just the moment?"Pero hindi ko magawa. Kasi what if mali ang interpretation ko? What if nag-assume lang ako?Better to k

Chapter 18

"Well, I'm the eldest of three. May dalawang siblings ako—si Andrea, she's in med school. Twenty-four. And Marco, twenty-two, working sa BPO." I smiled thinking about them. "We're close. Typical Filipino family—loud, lots of food, lots of teasing.""Sounds nice. Warm.""It is. My parents—" I paused. "They're good people, Levi. Simple lang. My dad taught public school for thirty years. Retired na. My mom had a small sari-sari store. They worked hard to give us a good life, kahit na hindi kami mayaman.""That's why the scholarship meant so much to you.""Yes. Without it, hindi ako makakapag-college. I wouldn't be here now." I looked at him. "That's why your foundation's work—it matters, Levi. It really does."Yung expression niya softened. "Tell me about your father's heart surgery."I froze. "How did you—""I pay attention, Rachel. You mentioned needing the salary increase. You work harder than anyone I know. And sometimes, I see the stress in your eyes." He leaned forward. "I'm not as

Chapter 19

RACHEL'S POV ANG BUONG BYAHE mula sa restaurant hanggang sa opisina ko ay lumipas na parang wala sa akin. Nakatitig lang ako sa bintana ng sasakyan ni Levi, pinagprapraktis ang mga sasabihin ko kay Derek, pero ang totoo, blangko ang isip ko. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pintig ng puso ko sa tenga ko. Thump. Thump. Thump. Parang gusto nang lumabas sa dibdib ko. Naramdaman ko ang pagdampi ng kamay ni Levi sa kamay ko. Mainit. Matatag. Hindi naman ako tiningnan, nakafocus pa rin sa kalsada, pero alam kong para sa akin 'to. Yung "andito lang ako" na klase ng hawak. Hindi ako nagsalita. Hindi ko alam kung may lalabas bang boses kung sumubok ako. "Whatever happens," mahinang sabi ni Levi, hindi pa rin ako tinitingnan, "I'm right here. Hindi kita iiwan." Napalunok ako. Tiningnan ko ang profile niya—yung panga niyang nakaigting, yung mga matang nakafocus sa daan pero may pinipigilang galit. Galit na para sa akin. Bakit ba ang lalaking ito, na halos hindi ko pa kilala ilang buw

Chapter 20

RACHEL'S POV HINDI KO ALAM kung gaano katagal kaming nakatayo sa lobby na iyon. Ang suot kong mamahaling gown kanina—yung emerald green na binili ko para magmukhang kabilang ako sa mundo ni Levi ay ngayon ay lukot na, basa pa ng luha ko. Yung makeup ko, siguradong sira na. Yung buhok ko, magulo na. Pero walang pakialam si Levi. Niyakap lang niya ako. Hinayaan akong umiyak. Hinayaan akong ilabas ang lahat ng sakit na pinigil-pigil ko simula noong iniwan ako ni Derek na para akong basura. At sa totoo lang? Iyon ang unang beses na may tumanggap sa akin nang buo—iyak, sira, gulo—at hindi ako iniwan. "Okay ka na ba?" mahinang tanong ni Levi pagkatapos ng ilang minuto. Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung okay ba ako. Ang alam ko lang, hindi na ako umiiyak. At kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Tumango na lang ako habang nakabaon pa rin ang mukha sa dibdib niya. "Gusto mo bang iuwi na kita?" tanong niya ulit. Iuwi. Ang sarap pakinggan ng salitang iyon. Na may mag-aalok na

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status