The Heartless Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

RACHEL's POVMALINAW sa isipan ko ang bawat detalyeng dapat mangyari tonight. Check ang lighting sa main ballroom—dapat may soft warm glow at hindi masyadong masakit sa mata. Check ang positioning ng stage para sa program. Dapat perfectly aligned ang mga centerpieces sa bawat table. I-coordinate ang catering team para sa appetizer service. At ang pinakamahalaga sa lahat—siguraduhing walang magiging palpak ngayong gabi. Dahil ito na ang pinakamalaking event sa career ko so far. Ang grand opening ng Carreon Luxury Hotel Manila—ang pinakabagong hiyas sa imperyo ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa Pilipinas. At ako, si Rachel Venice Miranda, ang tumatayo bilang senior event coordinator para sa gabing ito. No pressure, Rachel. Konting pressure lang. Isang libong VIP guests lang naman ang kailangang pagsilbihan nang flawless. Yung CEO lang naman ng Carreon empire ang magbibigay ng speech mamaya. At higit sa lahat, ang buong career ko lang naman ang nakasalalay dito. "Rachel! Ra

​SA PAGTATAPOS ng gabi, naging isang napakalaking tagumpay ang event.​Masaya ang mga guests, maganda ang media coverage, at si Levi? Mukhang kuntento naman siya.​Habang gumagawa ako ng final checks, muling lumapit sa akin si Levi. May kasama siyang isang lalaki—matangkad at gwapo rin na mukhang malapit niyang kaibigan.​"Ms. Miranda," panimula ni Levi. "This is Adrian Castillo, my CFO. Adrian, this is Rachel Miranda, the event coordinator who saved tonight."​Saved tonight? Ang sarap pakinggan.​"Nice to meet you, Ms. Miranda." Nakangiting nakipagkamay sa akin si Adrian. "Levi told me about the projector incident. Impressive work."​"Thank you. Ginagawa ko lang po ang trabaho ko."​Napansin kong nakatitig sa akin si Levi. May kung anong emosyon sa mga mata niya na hindi ko mawari.​"I want Luxe Events to handle all of Carreon's future events," diretsahang sabi niya.​Napaawang ang labi ko. "All of—?"​"Exclusively," dugtong pa niya. "Corporate events, hotel launches, charity galas.

Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Adrian.​"Yeah. Sorry. Ano nga uli ang sinasabi mo?"​"Sabi ko, hindi lahat ng babae ay katulad ni Cassandra. Rachel seems—"​"Hindi mahalaga kung ano ang hitsura niya," matigas kong sabi. "This is a business arrangement. Nothing more. Kailangan ko ng mahusay na event coordinator, at pasok siya sa kraytirya. Iyon lang."​Bumuntong-hininga si Adrian. "Sabi mo eh."​"Sabi ko."​Pero sa kabila ng mga salitang iyon, muling dumapo ang mga mata ko sa kinaroroonan ni Rachel.​Nakikipag-usap siya sa isa sa mga catering staff, may itinuturo sa dako ng kusina. Professional. Focused.​At bigla, tumawa siya sa sinabi ng staff member.​Hindi iyon isang plastik na tawang pang-professional. Isang totoong tawa. Genuine. Warm.​Lumiwanag ang buong mukha niya. Ang ganda ng mga mata niya kapag nakangiti. She looked... radiant.​At bigla, naramdaman ko ang kagustuhang malaman kung ano ang nagpatawa sa kanya nang ganoon. Anong klaseng jokes ang nagpapas

ANIM NA BUWAN NA ANG NAKALILIPAS, inatake sa puso ang Papa.​Biglaan iyon, nakakatakot, at hindi namin inaasahan. Isang sandali ay tumatawa pa siya habang naghahapunan, nagkukwento tungkol sa mga dati niyang estudyante. Sa sumunod na saglit, nakahawak na siya sa kanyang dibdib at naghahabol ng hininga.​Si Andrea, ang kapatid ko na nag-aaral ng medisina, ang agad na nakakita sa mga sintomas. Triple bypass ang kailangang gawin sa kanya. Ligtas siya, salamat sa Diyos, pero ang mga medical bills ay tila isang bundok na gumuho sa aming pamilya.​Halos isang milyong piso. Ang retirement savings nina Mama at Papa? Ubos. Ang tuition fund ni Andrea? Ginamit din. At ako? Na-max out ko ang mga credit cards ko, kumuha ng personal loan, at lahat ng naipon ko, ibinuhos ko. Lunod na lunod ako sa utang, at ang contract na ito ang tanging salbabida ko.​"RACHEL?"​Boses ni Zoe ang humila sa akin pabalik sa realidad.​"Sorry. I was just... thinking."​"About your dad," malumanay niyang sabi.​"About t

​TATLONG ARAW ang lumipas, bumalik si Rachel sa opisina ko.​Sa pagkakataong ito, may dala na siyang presentation. Isang buong proposal—mga printed materials, mood boards, sample menus, lahat na. Nagtrabaho siya nang mabilis. Masinop. Mahusay.​"Shall we?" tanong niya, habang iniaayos ang mga gamit sa conference table.​"Please."​Sinimulan niya ang kanyang presentation, at kailangang aminin—hangang-hanga ako.​"Theme: 'Timeless Elegance'," panimula niya. "The concept is to honor Carreon's 25-year legacy while looking forward to the future. Classic sophistication with modern touches."​Ipinakita niya sa akin ang mood board—black and gold color scheme, crystal chandeliers, white roses, sleek modern furniture na hinaluan ng classic architectural elements.​"The entrance will feature a timeline display," pagpapatuloy niya. "Photos and milestones from Carreon's history—25 years of achievement. Guests walk through the legacy before entering the main ballroom."​Matalino. May emosyon. Nakak