LOGINRACHEL'S POV HINDI KO ALAM kung gaano katagal kaming nakatayo sa lobby na iyon. Ang suot kong mamahaling gown kanina—yung emerald green na binili ko para magmukhang kabilang ako sa mundo ni Levi ay ngayon ay lukot na, basa pa ng luha ko. Yung makeup ko, siguradong sira na. Yung buhok ko, magulo na. Pero walang pakialam si Levi. Niyakap lang niya ako. Hinayaan akong umiyak. Hinayaan akong ilabas ang lahat ng sakit na pinigil-pigil ko simula noong iniwan ako ni Derek na para akong basura. At sa totoo lang? Iyon ang unang beses na may tumanggap sa akin nang buo—iyak, sira, gulo—at hindi ako iniwan. "Okay ka na ba?" mahinang tanong ni Levi pagkatapos ng ilang minuto. Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung okay ba ako. Ang alam ko lang, hindi na ako umiiyak. At kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Tumango na lang ako habang nakabaon pa rin ang mukha sa dibdib niya. "Gusto mo bang iuwi na kita?" tanong niya ulit. Iuwi. Ang sarap pakinggan ng salitang iyon. Na may mag-aalok na
RACHEL'S POV ANG BUONG BYAHE mula sa restaurant hanggang sa opisina ko ay lumipas na parang wala sa akin. Nakatitig lang ako sa bintana ng sasakyan ni Levi, pinagprapraktis ang mga sasabihin ko kay Derek, pero ang totoo, blangko ang isip ko. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pintig ng puso ko sa tenga ko. Thump. Thump. Thump. Parang gusto nang lumabas sa dibdib ko. Naramdaman ko ang pagdampi ng kamay ni Levi sa kamay ko. Mainit. Matatag. Hindi naman ako tiningnan, nakafocus pa rin sa kalsada, pero alam kong para sa akin 'to. Yung "andito lang ako" na klase ng hawak. Hindi ako nagsalita. Hindi ko alam kung may lalabas bang boses kung sumubok ako. "Whatever happens," mahinang sabi ni Levi, hindi pa rin ako tinitingnan, "I'm right here. Hindi kita iiwan." Napalunok ako. Tiningnan ko ang profile niya—yung panga niyang nakaigting, yung mga matang nakafocus sa daan pero may pinipigilang galit. Galit na para sa akin. Bakit ba ang lalaking ito, na halos hindi ko pa kilala ilang buw
"Well, I'm the eldest of three. May dalawang siblings ako—si Andrea, she's in med school. Twenty-four. And Marco, twenty-two, working sa BPO." I smiled thinking about them. "We're close. Typical Filipino family—loud, lots of food, lots of teasing.""Sounds nice. Warm.""It is. My parents—" I paused. "They're good people, Levi. Simple lang. My dad taught public school for thirty years. Retired na. My mom had a small sari-sari store. They worked hard to give us a good life, kahit na hindi kami mayaman.""That's why the scholarship meant so much to you.""Yes. Without it, hindi ako makakapag-college. I wouldn't be here now." I looked at him. "That's why your foundation's work—it matters, Levi. It really does."Yung expression niya softened. "Tell me about your father's heart surgery."I froze. "How did you—""I pay attention, Rachel. You mentioned needing the salary increase. You work harder than anyone I know. And sometimes, I see the stress in your eyes." He leaned forward. "I'm not as
RACHEL's POVMALI PALA ANG akala ko.Akala ko after ng gala, after nung dance namin ni Levi, magiging awkward kami. Na parang hindi ko na alam kung paano mag-act around him. Na baka nagbago na ang everything.Pero hindi pala.The next morning, nag-text siya. Simple lang. Professional.Levi: "Good morning. Meeting at 10 AM to discuss the 25th anniversary gala timeline. See you then."Walang mention ng last night. Walang "how are you" or "about what I said." Just work.Part of me was relieved. Pero may part din na—disappointed? Confused?Ano ba talaga ang gusto ko, Rachel?Kaya ayun, nag-reply ako ng equally professional.Me: "See you at 10. I'll bring the updated timeline and vendor confirmations."Safe. Neutral. Walang emosyon.Kahit sa totoo lang, gusto kong tanungin: "About last night—what does it mean? Where do we go from here? Totoo ba yung sinabi mo, or was it just the moment?"Pero hindi ko magawa. Kasi what if mali ang interpretation ko? What if nag-assume lang ako?Better to k
AFTER DINNER, nag-start na ang live band. Couples were moving to the dance floor.I was about to excuse myself—check on the dessert service, make sure everything was perfect—when Levi spoke."Dance with me first."Napatigil ako. "What?""One dance. You've been working all evening. Take a break. Dance with me."His hand was extended. Waiting. Ang expression niya—serious pero may something else. Hopeful? Nervous?This is a bad idea, Rachel. Very bad idea."Levi, I—""Please."Yung please—soft, sincere—did me in.Inilagay ko ang kamay ko sa kanya.At yung moment na hinawakan niya ako—warm, gentle pero firm—alam kong nagkamali ako.Kasi touching him felt too good. Too right.Dinala niya ako sa dance floor, aware ako na may mga taong nanonood. Whispers. Curious looks. The CEO and the event coordinator.May gossip na dadating bukas, for sure.Pero habang inilagay ni Levi ang kamay niya sa waist ko, habang nagsimula kaming sumayaw—lahat ng worry ko, lahat ng anxiety, nawala.Kasi this—dancin
RACHEL's POVHINDI KO DAPAT sinuot ang dress na ito.Yun ang naisip ko nang makita ko ang expression ni Levi kanina nang pumasok ako sa ballroom. Yung tingin—parang nawalan siya ng hininga for a second. Parang nakita niya ako—really saw me—for the first time.At ngayon, nandito ako sa dressing room backstage, staring at my reflection, trying to calm my racing heart.Kasi ang totoo? Hindi talaga ako dapat nandito sa gala mismo. Dapat nasa backstage ako, coordinating, managing, making sure everything runs smoothly. Yun ang trabaho ko.Pero nag-insist si Levi. Reserved seat sa table niya. "You deserve to see the results of your work," sabi niya.Kaya ayun. Nag-panic buy ako ng gown three days ago. Emerald green—yung kulay na lagi kong gusto pero never ko naisip na bibili talaga. Sobrang mahal para sa budget ko, pero naisip ko—one time lang naman. Investment sa career. Networking opportunity.Yun ang sinabi ko sa sarili ko.Pero ang totoo? Gusto ko lang maganda tingnan. Para kay Levi.Stu







