Todos os capítulos de บริการร้อน...ส่งให้ถึงเตียง (Heart On demand): Capítulo 51 - Capítulo 60

“แม่งเอ๊ย ไอ้ทัชแม่งเอาจริงว่ะ”ธามยักไหล่ มือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์“มันไม่ได้เล่น ๆ ตั้งแต่แรกแล้ว”แทนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แว่นบางกรอบแว่นสะท้อนแสงแดด“วันนี้พวกมึงรู้สึกแปลก ๆ เปล่าวะ?”ทันทีที่จบประโยค เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้นชัดเจน กึก… กึก… กึก… เดินตรงเข้ามาใกล้สี่สาวเดินเรียงแถวอย่างมั่นใจ เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะ เมคอัพแน่น สายตาคมกริบราวกับเดินแบบบนรันเวย์ แก๊งเทพีราตรี—เมย์ พลอย และบีน่าเดินมาด้วยท่าที่เย่อหยิ่งเมย์ส่งยิ้มแบบสวย ๆ แล้วทักทายเสียงหวานเกินจริง“สวัสดีค่ะ หนุ่ม ๆ”เจกระตุกยิ้มมุมปาก ตอบแบบไม่เกรงใจ“อ้าว แก๊งตัวแม่มาเองเลยเหรอครับ”พลอยกอดอก มองสามหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า“วันนี้ทำไมไม่เห็นทัชเลยล่ะคะ”ธามตอบเสียงเรียบ ไร้อารมณ์“มีเรียน”บีน่าแค่นหัวเราะเบา ๆ“ไม่ใช่ว่า...ไปเฝ้าน้องปีสองอยู่เหรอคะ?”บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นมาทันที แทนเลิกคิ้วเล็กน้อย คิ้วขมวดนิด ๆ“มีปัญหา?”เมย์ส่ายหน้า“เปล่าค่ะ แค่เสียดายนิดหน่อย”“เสียดาย?” เจถามต่อ น้ำเสียงเริ่มห้วนเมย์มองสบตาเจตรง ๆ“คนระดับทัช น่าจะเหมาะกับผู้หญิงที่… โตพอจะยืนข้างเขาได้ ไม่ใช่เด็กปีสองที่ยังต้องให

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างเรียบง่าย แต่ทุกวันกลับเต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เริ่มสร้างความเคยชินให้ทั้งคู่ จนแทบลืมไป ว่าเคยเริ่มต้นจากอะไรความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้มีสถานะชัดเจน ไม่มีคำว่า ‘แฟน’ หลุดออกจากปากใครทั้งนั้น แต่การะทำต่าง ๆ มันทำหน้าที่แทนคำนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบส่วนใหญ่ในทุกเช้า ทัชจะตื่นก่อนเสมอ ห้องนอนยังมืดครึ้ม แสงแรกของวันใหม่แทรกผ่านม่านบาง ๆ ลงมากระทบแผ่นหลังกว้างของเขา ขณะที่มายด์ยังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมยุ่ง ๆ ปิดครึ่งหน้า ใบหน้าอิ่มเอิบจากการหลับลึกเขาลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เดินตรงไปที่ครัวเล็กของคอนโด เปิดเครื่องชงกาแฟ กลิ่นหอมนุ่มของเมล็ดคั่วลอยคละคลุ้งทัชรู้ดีว่าเธอไม่ชอบกาแฟขมจัด เขาจึงเทนมอุ่นลงไปเกือบครึ่งแก้ว ตามด้วยฟองนมหนานุ่มที่เขาฝึกทำจนเริ่มชำนาญ (ถึงจะยังง่อย ๆ อยู่บ้าง)เช้าบางวันเขาจะใช้ไม้จิ้มฟันวาดลายหัวใจเล็ก ๆ หรือรูปหน้ายิ้มโง่ ๆ บนผิวฟองนม แล้วยิ้มกับตัวเองคนเดียวเมื่อเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง มายด์จะเดินงัวเงียออกมา สวมเสื้อยืดตัวโคร่งของเขา ตัวใหญ่จนแขนเสื้อเลยมือ ปลายชายเสื้อปิดถึงกลางต้นขา เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและรอ

“ซี้ด… ร่องหนูตอดแรงจัง… พี่จะแตกแล้วนะคะ…” ทัช สูดปาก เสียงหอบกระเส่า“พี่…หนูก็จะไม่ไหวแล้วค่ะ…”มายด์หวีดร้องเสียงหวาน ร่างบางเกร็งกระตุก น้ำหวานไหลเยิ้มลงมาตามต้นขาทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน เสียงครางดังผสานกัน ท่อนเอ็นของเขาปลดปล่อยน้ำรักอุ่น ๆ พุ่งเข้าไปเต็มร่องแคบ ๆ จนล้นทะลักไหลย้อยลงเคาน์เตอร์เมื่อทุกอย่างสงบลง ทัชกอดเธอแน่น หายใจหอบถี่ มือลูบหลังเธอเบา ๆ“อาหาร… ไหม้แน่เลย” เขาพูดเสียงแหบ แต่ยิ้มกว้างมายด์หัวเราะคิกคัก ซุกหน้าที่อกเขา“ไหม้ก็ช่างมัน… หนูว่าพี่น่าจะอิ่มแล้วนะคะ”ทัชก้มลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง“ใครบอกพี่อิ่ม...” เขากระซิบ“งั้นคืนนี้… พี่ทำอาหารให้กินอีก...แต่คราวนี้กินที่เตียง”มายด์หน้าแดง แต่ก็พยักหน้ารับรัว ๆ จนเขาอดไม่ได้ที่จะกดจูบแรงๆ ไปที่แก้มนวลใสสิ่งที่เปลี่ยนไปจริง ๆ ไม่ใช่รสชาติอาหารที่บางวันไหม้ บางวันเค็มเกิน หรือบางวันก็หวานจนเลี่ยนแต่คือเสียงหัวเราะที่ดังก้องในห้องครัว กลิ่นกายของมายด์ที่ผสมกับกลิ่นอาหาร และความรู้สึกอุ่น ๆ ที่ทำให้ห้องที่เคยเย็นชา… กลายเป็น “บ้าน” ที่ทัชไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ บ้านที่ไม่เงียบอีกต่อไป...แม้จะเข้าสู่เดือนที

ภาพที่สอง เป็นรูปแก้วกาแฟสีครีมวางบนโต๊ะไม้ ฟองนมด้านบนมีลายหัวใจบิดเบี้ยว ดูเหมือนคนทำคงไม่เคยทำ แต่กลับน่ารักจนน่าหมั่นไส้ ไนท์จ้องลายหัวใจนั้นนานกว่าปกติ หัวใจเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวและภาพสุดท้าย—มายด์...เธอนั่งขัดสมาธิบนเตียงสีขาวสะอาด สวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำสนิท ปลายแขนเสื้อเลยข้อมือเล็ก ๆ ของเธอ ชายเสื้อยาวคลุมลงมาปิดเกือบถึงต้นขา ผมสั้นยุ่ง ๆ ปัดไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นคอระหงและไหล่ขาวเนียนรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเป็นรอยยิ้มที่ดูแล้วสบายใจ เหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนแล้วรู้สึกดีกับโลกทั้งใบ ดวงตาเป็นประกาย สดใส อ่อนโยน และสบายใจอย่างที่เขาไม่คุ้นเคยไนท์จ้องภาพนั้นนิ่งเสื้อตัวนั้น... ไซส์ใหญ่เกินไปสำหรับเธอ ไม่ใช่เสื้อผู้หญิง ไม่ใช่ของเธอแน่นอนหัวใจเขากระตุกแรงจนเจ็บแปลบ ภาพความทรงจำเก่า ๆ พรั่งพรูเข้ามามากมายนับไม่ถ้วนตอนคบกัน มายด์แทบไม่เคยยอมให้เขาแตะต้องเกินกว่าจูบ เมื่อไหร่ที่มือของเขาเริ่มลูบไล้ลงต่ำกว่าไหล่ เธอจะผลักออกเบา ๆ พร้อมบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น“ยังไม่ถึงเวลา...ไนท์”และเขา... ก็ไม่เคยรอเขาเคยบอกเธอว่า ผู้ชายมีความต้องการ เคยบอกว่าเธอไม่เข้าใจเขา

ช่วงบ่ายในวันรุ่งขึ้นของแก๊งลูกกวางแสงแดดยามบ่ายทอดเงาอ่อน ๆ ลงบนโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะนิเทศฯ ลมต้นฤดูพัดเอื่อย ๆ จนผมสั้นของมายด์ปลิวระแก้มเบา ๆเธอนั่งไขว่ห้างอยู่กับแก๊งลูกกวางคลั่งกล้วยครบทีม แก้วชาเขียวปั่นวางตรงหน้า มือถือวางไว้บนโต๊ะ ปลายนิ้วคอยไถฟีดดูข่าวไปเรื่อย ๆ ฆ่าเวลารอพี่ทัชมารับอยู่ ๆ ฝ้ายก็เอาข้อศอกดันเธอ“เย็นนี้ไป Neon Bite มั้ยวะ มึงหายหัวไปนานละนะ”ไอซ์รีบเสริม“ใช่ ๆ วันนี้ไม่มีเรียนแล้ว ไปแดนซ์คลายเครียดหน่อยดิ”แพมยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ แล้วมองมายด์ด้วยสายตารู้ทัน“อ๊ะ อ๊ะ อย่าบอกนะว่ามีแพลนแล้วนะ คุณนาย”มายด์ยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะเม้มปาก“เอ่อ…กูรอพี่ทัชมารับค่ะ”ทั้งโต๊ะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ทันที“โอ๊ยยยยยยยยยยยย!” ฝ้ายตบโต๊ะดังป้าบ“ดูมันพูดค่ะ เดี๋ยวนี้มีผัวแล้วไม่สนหัวเพื่อนเลยนะมึง!”“จริง!” ไอซ์หัวเราะลั่น“เมื่อก่อนลากมันไปไหนก็ไป เดี๋ยวนี้ต้องเช็กคิวผู้ชายก่อน”แพมยิ้มหวานแต่แซวแรง“เขาเรียกว่าเข้าสู่โหมดเมียค่ะ เข้าใจหน่อย”“พวกมึงหยุดเลยนะ!” มายด์หน้าแดงจัด คว้าหลอดคนแก้วแรง ๆ แก้เขิน“ไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”ฝ้ายทำเสียงสูงล้อเลียน“ค่