All Chapters of บริการร้อน...ส่งให้ถึงเตียง (Heart On demand): Chapter 61 - Chapter 70

“ผมผิดเอง” ไนท์พูดต่อ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ“ตอนนั้นผมโง่ ผมคิดว่าคุณจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่ว่าผมจะทำอะไร”มายด์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อฝ่ามือ“แล้วยังไง?” เธอถามเสียงเย็นชา“มาพูดตอนนี้ คุณต้องการอะไร?”ไนท์ก้าวเข้าใกล้อีกนิด มายด์ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนหลังชนกำแพงอาคารคณะนิเทศฯ เย็นเฉียบของผนังซึมผ่านเสื้อนักศึกษาบาง ๆ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น ยันกำแพงทั้งสองข้างของศีรษะเธอ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนของเขากลิ่นหอมจากตัวเขาลอยเข้าจมูก กลิ่นที่เคยทำให้เธอใจสั่น ตอนนี้กลับทำให้เธอตัวแข็งทื่อ“ผมรู้ว่า ผมทำผิดกับคุณไว้เยอะ” เขาก้มหน้าลงจนจมูกเกือบแตะกัน“ผมเปลี่ยนได้นะ มายด์ ผมพร้อมจะพิสูจน์ให้เห็น”เขาหยุดชั่วครู่ ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่เธออ่านไม่ออก—เสียใจ หรือแค่เสียดาย“ให้โอกาสผมอีกครั้งได้มั้ย?” เขากระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวริดรดใบหู จนมายด์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านจากปลายหูลงไปถึงปลายเท้า“ผมสัญญา... คราวนี้ผมจะไม่ทำให้คุณต้องรออีก”มือข้างหนึ่งของเขาค่อย ๆ เลื่อนลงมาแตะที่แก้มเธอ นิ้วโป้งลูบไล้เบา ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน แต่สัมผัสนั้นก

หลังจากเหตุการณ์ที่หลังตึกคณะ ทุกอย่างเหมือนจะจบลงแล้ว แต่บรรยากาศระหว่างมายด์กับทัชกลับเงียบผิดปกติรถสปอร์ตสีดำสนิทของเขาพุ่งออกจากมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูง เสียงเครื่องยนต์คำรามทุ้มต่ำดังก้องราวกับสะท้อนอารมณ์เขาที่เก็บกดไว้ในอกมายด์นั่งนิ่งอยู่ฝั่งผู้โดยสาร มือเล็กกำสายกระเป๋าแน่น สายตาเหลือบมองผู้ชายข้าง ๆ เป็นระยะ แต่ทัชยังคงจับพวงมาลัยแน่น สายตาคมกริบจ้องตรงไปที่ถนนข้างหน้า ไม่พูดสักคำตั้งแต่ขับออกมาบรรยากาศภายในรถหนักอึ้ง อึดอัด เหมือนมีคำถามมากมาย แต่ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้คอนโดมายด์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หันมามองเขา“พี่ทัช… เรามาทำอะไรคะ”เขาดับเครื่อง ก่อนจะตอบสั้น ๆ“ซื้อของ”น้ำเสียงนั้นราบเรียบเกินไป เหมือนกำลังพยายามควบคุมบางอย่างที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในอกทั้งสองเดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวสว่างจ้าสาดลงมาทั่วร้าน กลิ่นหอมอบอวลของขนมปังอบสดใหม่จากโซนเบเกอรี่ลอยมาแตะจมูกเบา ๆ ทัชหยิบรถเข็นมาอย่างเงียบ ๆ แล้วดันไปตามทางเดินช้า ๆเขาหยิบของลงรถเข็นตามลำดับ—ไข่ไก่ นมสด ผักใบเขียว เนื้อสันใน—ทุกการเคลื่อนไหวด

ทัชอุ้มเธอขึ้นทันที ขาเรียวของเธอรัดรอบเอวเขาอัตโนมัติ เขาเดินตรงไปที่ห้องนอน วางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล แต่สายตาที่มองเธอตอนนี้… เต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง“ถอดเสื้อออก” เขาสั่งเสียงทุ้มต่ำ“พี่จะเริ่มลงโทษหนูตั้งแต่ตอนนี้เลย”มายด์หน้าแดงก่ำ แต่เธอก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อนักศึกษาออกตามคำสั่ง มือสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความยอมรับและความปรารถนาที่ซ่อนไว้ทัชยืนมองเธอเงียบ ๆ ขณะที่เสื้อนักศึกษาของมายด์หลุดออกจากตัวช้า ๆ เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่ยังมีรอยแดงจากครั้งก่อนที่เขาทิ้งไว้ผิวเธอมีสีระเรื่อขึ้นด้วยความเขินอายและความตื่นเต้นผสมกัน ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความยอมจำนนที่ทำให้เลือดในกายเขาพุ่งพล่าน“ดีมาก” เขากระซิบเสียงแหบ“นอนลงสิ…”มายด์ค่อย ๆ นอนลงบนผ้าปูสีครีม ผมสั้นยุ่ง ๆ กระจายบนหมอน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจถี่รัว ทัชถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเถาวัลย์ใต้สะดือที่ทอดยาวลงต่ำกล้ามเนื้อตึงแน่นจากการต่อสู้เมื่อบ่ายยังคงชัดเจน เขาขยับขึ้นคร่อมตัวเธอ มือทั้งสองข้างยันข้างศีรษะเธอ กักเธอไว้ใต้ร่างกายสูงใหญ่“หนูรู้ใช

มือข้างหนึ่งกำแก้ววิสกี้แน่น น้ำแข็งกระทบแก้วดังกริ๊กเบา ๆ ขณะที่อีกมือเลื่อนหน้าจอมือถือช้า ๆ ราวกับกำลังไล่หาบางสิ่งภาพในหัวยังวนเวียนไม่ยอมจางหาย—ภาพที่เขาถูกทัชกระชากคอเสื้อ หมัดหนักแน่นพุ่งเข้ามาที่ใบหน้า และภาพที่มายด์ซุกหน้าลงกับอกกว้างของผู้ชายคนนั้น ดวงตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก ตอนนี้กลับเย็นชาราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน“พี่ทัช… งั้นเหรอ…”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงแทบเป็นลม แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นที่อันตรายและเย็นชานิ้วโป้งของไนท์เลื่อนหน้าจอช้า ๆ จนหยุดนิ่งที่ชื่อในรายชื่อติดต่อ...‘เต้ – Fixer’เพื่อนเก่าสมัยมัธยมปลาย ที่เคยเป็นหัวโจกของกลุ่มเด็กเกเรในโรงเรียน แต่หลังจากนั้นไม่นานก็หายหน้าหายตาไปเต้ไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย ไม่ได้ทำงานบริษัท ไม่ได้มีตำแหน่งอะไรที่ดีนัก แต่เขากลับมี ‘ชื่อเสียง’ ในโลกมืดที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าพูดถึงเต้กลายเป็น “Fixer” คนที่ใครต่อใครในแวดวงใต้ดินต่างรู้จัก เป็นคนที่แก้ปัญหาให้ได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการขุดคุ้ยข้อมูลส่วนตัว การตามรอย การทำให้ใครบางคน ‘หายตัวไปชั่วคราว’ หรือแม้แต่การปล่อยข่าวลือที่ทำลายชื่อเสียงได้ในชั่วข้ามคืนทุกอย่างเต้ทำให

สัปดาห์ต่อมา...ลานกว้างหน้าคณะนิเทศฯ ในช่วงเย็นเต็มไปด้วยความวุ่นวายของนักศึกษาที่เพิ่งเลิกคลาส แสงแดดอ่อนยามเย็นทอดยาวบนพื้นซีเมนต์ เสียงหัวเราะ เสียงรองเท้ากระทบพื้น และเสียงเครื่องยนต์รถที่ทยอยขับออกจากมหาวิทยาลัยดังปะปนกันไปทั่วมายด์นั่งอยู่บนขั้นบันไดหินอ่อนหน้าตึกเรียน มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือวางบนกระเป๋านักศึกษาที่วางอยู่บนตัก ผมสั้นของเธอปลิวเบา ๆ ตามแรงลมที่พัดมาพลัน หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นข้อความใหม่เด้งเข้ามา[Touch 🖤] :วันนี้พี่อาจไปรับช้าหน่อยนะคะ ติดประชุมกลุ่มกับเพื่อนนิดนึงมุมปากของมายด์ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอกำลังจะพิมพ์ตอบ แต่ยังไม่ทันกดส่ง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง“เฮ้ยยยย พวกมึงดูสิ ๆๆๆ”ฝ้ายชะโงกหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์ของเธอทันที“พี่ทัชส่งข้อความมาหาอีกแล้วใช่ปะ!”ไอซ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบก้มลงมองตาม ก่อนจะร้องเสียงหลง“โหหหห รับ–ส่งทุกวันขนาดนี้เลยเหรอคะคุณเพื่อน!”มายด์รีบเอาโทรศัพท์แนบอกทันที“พวกมึง! มีมารยาทหน่อยสิ!”แต่คำพูดนั้นกลับยิ่งทำให้เพื่อนทั้งสามคนหัวเราะกันใหญ่ แพมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองมายด์ด้วยสายตาที่รู้ทัน“สรุปวันนี้พี่ทัชมารับช้า?