Masuk“หนูมายด์” แค่อยากลองสั่งผู้ชายจากแอป Y.E.D On Demand สักครั้ง...แต่สิ่งที่ได้มา คือ “พี่ทัช” หนุ่ม OnlyFans ตัวท็อปที่ไม่ได้แค่มา Y.E.D...เขามาเพื่อเขมือบเธอทั้งคืนแบบไม่มีพัก!
Lihat lebih banyak“แค่สไลด์ขวา จองได้ใน 3 นาที… แล้วเขาจะเคาะประตูห้องคุณ ตอนเวลา 23:45 น. พร้อมรอยยิ้มที่บอกว่า คืนนี้ คุณได้ขาสั่นแน่”
[หน้าจอโทรศัพท์ – กลางคืน 22:17 น.]
แสงสีแดงเพลิงจากแอป Y.E.D On Demand สาดกระทบใบหน้าของ ‘มายด์’ ที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง ผมสั้นยุ่ง ๆ ตกลงมาปรกใบหน้าหวานสวย
โลโก้แอป: รูปหัวใจสีดำที่มีลูกศรพุ่งทะลุ ตัวหนังสือสีเลือดเขียนว่า
“Y.E.D.” Your Every Desire – Delivered.
หน้าหลักแอป
🔥 TOP RATED
TouchMeNot 🖐️ ★4.98 (2.1k รีวิว)
“เสียงครางในคลิปว่าเด็ดแล้ว… ตัวจริงแม่ง Y.E.D จนกูต้องเดินขาถ่างออกจากคอนโด!”
แพ็คเกจเด็ด
Y.E.D จนขาสั่น + กอดตอนเช้า → 5,500.-
Y.E.D 2 รอบ + อาบน้ำด้วยกัน → 7,900.-
Y.E.D ดุเดือด 3 รอบ + รอยจูบเต็มตัว → 9,900.-
ฟีเจอร์พิเศษ
📍 ส่งตรงถึงห้อง (ไม่ต้องออกไปไหน)
💬 แชตตรงกับหนุ่มก่อนจอง (ส่งสลิป = รับพิกัดทันที)
🔒 ล็อกประตูอัตโนมัติ (เมื่อเขาถึง = เริ่มนับเวลา)
[แชต - แอป “Y.E.D On Demand”]
👤 ผู้ใช้ใหม่:
สวัสดีค่ะ รับนัดมั้ยคะ?
👤 "TouchMeNot 🖐️":
นัดในห้องหรือออกนอกสถานที่ครับ? 😊
👤 ผู้ใช้ใหม่:
ขอแบบเจอจริงค่ะ
หนูเลือกแพ็คเกจ “Y.E.D จนขาสั่น + กอดตอนเช้า” ได้ใช่มั้ยคะ?
👤 "TouchMeNot 🖐️":
โอนแล้วแนบสลิปนะครับ รับเฉพาะคนพร้อมโอน 😘
[แนบไฟล์: สลิป 5,500.-]
[หมายเหตุ: ขอขาอ่อนแน่น ๆ หัวนมชมพูนะคะ]
.
.
เขาเลียริมฝีปากช้า ๆ หลังอ่านข้อความนั้น รู้สึกราวกับเลือดร้อนทั้งกายพุ่งทะยานลงต่ำทันที เสียงแจ้งเตือนแอปดัง “ติ๊ง” พร้อมพิกัด “คอนโดโซนพระรามหก – ห้อง 1909”
“เธอช่างกล้า...งั้นคืนนี้ต้องจัดให้จนขาอ่อนจริง ๆ”
[เวลา 23:45 น. – ทางเดินคอนโดหรู]
ลิฟต์เปิดช้าไม่ได้ดั่งใจ ชายหนุ่มในเสื้อฮู้ดดำสนิทหน้าตาหล่อคมเกินมาตรฐาน OnlyFans ทั่วไป เดินตรงไปยังห้อง 1909
ปลายนิ้วเรียวสวมแหวนเงินวงหนา ก่อนยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ
แกร๊ก...
บานประตูเปิดออก… เผยให้เห็นเด็กสาว ผิวขาวอมชมพูระเรื่อ ผมสั้นระดับคางยุ่ง ๆ แบบเพิ่งตื่นนอน เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ตัวเดียว ชัดเจนว่า ‘โนบรา โนแพนท์’ ดวงตาใสกิ๊งมองเขาราวกับ ของเล่นชิ้นโปรดที่รอแกะกล่อง
“น้องมายด์ยัวร์แด๊ดดี้?” เขาเลิกคิ้วคมเข้มเล็กน้อย
“เข้ามาเลยค่ะพี่… เดี๋ยวแอร์ออกหมด”
เขายิ้มมุมปาก เดินเข้าไปอย่างใจเย็น กลิ่น น้ำหอมนมวานิลลาหวานรัญจวน ปะทะจมูกทันที แล้วประตูปิดดัง “กึก” ตามด้วยเสียงล็อก “แกร๊ก”
“พี่ทัชใช่มั้ยคะ… หนูดูคลิปพี่ทุกวันเลยนะ” เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนกระซิบ
“วันนี้… จะทำให้เหมือนในคลิป… หรือแรงกว่านั้นคะ?”
สายตาเขาจับจ้องเนินอกที่โผล่พ้นขอบเสื้อ… ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ
“แรงกว่านั้น… แน่นอน”
ทัชยกมือเสยผม ก่อนเดินกลับมานั่งที่เดิม กุญแจรถในมือถูกวางลงบนโต๊ะอีกครั้ง“กูก็คิดว่า…”เขาหยุดพูด สีหน้าครุ่นคิดแทนเลิกคิ้ว รอฟังจนทัชถอนหายใจออกมา“กูก็คิดว่าอยู่ด้วยกันขนาดนี้ เธอน่าจะรู้”“รู้ว่ามึงอยากให้เขาอยู่ด้วย...”“หรือรู้ว่ามึงรู้สึกกับเขายังไง?”คำถามนั้นทำให้ทัชชะงัก“มันคนละเรื่องกันนะเว้ย”แทนขยับตัวมาข้างหน้า เท้าแขนกับโต๊ะ“มึงเป็นคนเสนอแพ็กเกจให้น้องเอง กำหนดไว้เก้าสิบคืน”“พอครบแล้วมึงจะให้เขาทำยังไง จะให้เดินมาถามมึงว่าต่ออีกเดือนเท่าไหร่เหรอ?”“กูไม่ได้จะเก็บเงินเธอ”“กูรู้ แต่น้องรู้หรือเปล่า?”ทัชหลุบตาลงมองโทรศัพท์ในมือเขาไม่เคยคิดจะให้มายด์จ่ายอะไรเพิ่ม ไม่เคยคิดจะเก็บเงินเธอตั้งแต่แรกแล้ว และที่สำคัญตอนนี้ เขายังคิดไม่ออกว่าจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนก่อนรู้จักเธอได้อย่างไรห้องที่เคยเงียบมาตลอดมีเสียงเธออยู่ทุกวันบางครั้งเธอก็บ่นเรื่องงาน บางครั้งก็หัวเราะกับโทรศัพท์แล้วลากเขาไปดูด้วย ต่อให้ต่างคนต่างนั่งทำงาน แค่เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วเห็นเธออยู่ใกล้ ๆ เขาก็รู้สึกดีแล้วแต่ทั้งหมดนั้นเขาไม่เคยบอกเธอเลยสักครั้งส่วนมากที่พูดออกไปมีแต่คำแกล้ง คำหยอก จนเธอต้องตี
ทัชนิ่งไปครู่หนึ่งแทนแค่นหัวเราะ ก่อนถอดแว่นออกมาวางบนโต๊ะ“เออ ฟังมาก”“มายด์ถามเรื่องข้าว”“เขาถาม หรือมึงถามเขา?”ทัชเหลือบมองเพื่อนอย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้เถียง เขาก้มพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่าไม่เกินหนึ่งชั่วโมงจะกลับถึงห้อง ก่อนวางโทรศัพท์ลงข้างตัว“มีอะไรอีกมั้ย?”“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กูจะได้กลับ”“เดี๋ยวนี้ต้องจับเวลาแล้วเหรอวะ”“มีคนรอกินข้าว”แทนส่ายหน้า แต่ก็เลื่อนแฟ้มตรงหน้าออกไปอีกด้าน“เรื่องไนท์ ช่วงนี้มันเงียบดี ไม่มีอะไรเพิ่มเติม”รอยยิ้มของทัชหุบลงแทบจะทันที“ก็ดี”“กูว่า คุณหนูอรินดาคงจัดการ ‘เรื่อง’ ทั้งหมด”“หมายถึง?”“เรื่องของดาวด้วย”ทัชนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลืมเธอไปเสียสนิท“มึงแน่ใจ?”แทนใช้ปลายนิ้วดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนสบตาเพื่อนจริงจัง“กูแน่ใจ เพราะคุณหนูคนนี้ไม่ธรรมดาเหมือนกัน”ทัชถอนหายใจ“เอาเถอะ ดาวทำตัวเอง”“มึงจะกลับก็กลับ ถ้ามีอะไรเพิ่ม เดี๋ยวกูบอกมึงเอง”ทัชพยักหน้ารับ เขาไม่ได้ถามต่อ เดินไปหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือกลับไปหามายด์ กินข้าวด้วยกัน แล้วนั่งฟังเธอเล่าว่าวันนี้มีเรื่องอะไรบ้างถ้าเธอยังทำงานไม่เสร็จ เขาก็คงนั่งอ
หลังจากผ่านเรื่องคืนนั้นมาได้ ชีวิตของมายด์ก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง เธอกลับไปเรียน ไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ได้ตามปกติส่วนทัชอาการดีขึ้นเรื่อย ๆ เขากลับมาขับรถไปรับส่งเธอได้ เริ่มทำงานจนลืมเวลา และชอบมากวนใจเธอเวลาที่เขาว่าง จนบางวันมายด์ก็ลืมไปว่า เขาเพิ่งหายดีเย็นวันนี้ก็เหมือนกัน ก่อนที่ทัชจะออกไปหาแทน เขาเอาแต่ยืนมองเธอที่หน้าประตู ไม่ยอมไปเสียที จนมายด์ต้องเงยหน้าจากโน้ตบุ๊คแล้วถาม“พี่ลืมอะไรเหรอคะ?”“ลืมให้คนแถวนี้หอมแก้มก่อนออกจากห้อง”“พี่ทัช!”มายด์ย่นจมูกใส่ พลางเขวี้ยงหมอนอิงใส่เขาไปหนึ่งใบ ส่วนคนชอบแกล้งหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเดินกลับมาขโมยหอมแก้มเธอแล้วค่อยออกไปหลังจากนั้นมายด์ก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา โน้ตบุ๊กวางอยู่บนตัก มือเรียวเริ่มพิมพ์รายงานที่ค้างไว้ แต่สายตาของเธอมักหันไปมองทางหน้าประตูห้องเป็นระยะเธอเริ่มชินกับการรอเขากลับมาที่ห้องเริ่มชินกับการที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ ตอนที่ทานข้าวเริ่มชินกับการทีมีเขาไปรับไปส่งทุกวันและรู้สึกดีกับกิจกรรมอันแสนเร่าร้อนทุกคืน รวมถึงการที่ตื่นนอนยามเช้าก็เจอเขาเป็นคนแรกของใช้ส่วนตัวของเธออยู่ภายในห้องนี้เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นแก้วน้ำ
อรินดามองเธอ ก่อนเหยียดยิ้ม“ทำไมคะ?”“มันไม่เกี่ยวกับเขา”“เธอเป็นคนดึงเขาเข้ามาตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ?”ดาวรีบยันตัวลุกขึ้น เอื้อมมือไปหมายจะคว้าโทรศัพท์ แต่อรินดาเบี่ยงหลบ ขณะเดียวกันบอดี้การ์ดทั้งสองก็ขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวมองชายทั้งสอง ก่อนค่อย ๆ ลดมือลง“คุณอริน…ฉันขอร้อง”น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำอรินดามองเธออย่างเย็นชา“ก่อนทำ ทำไมไม่คิดล่ะคะ”น้ำตาของดาวไหลลงมาตามแก้ม เธอรีบยกมือปาด แต่กลับสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วสัมผัสรอยเจ็บ“ฉันจะไม่ยุ่งกับไนท์แล้วค่ะ”อรินดาไม่ตอบ“กับพี่ทัชหรือกับมายด์ก็จะไม่ยุ่งค่ะ”ความเงียบของอีกฝ่ายทำให้ดาวยิ่งร้อนรน“ฉันพูดจริง ๆ นะคะ”อรินดาหลุบตาลงมองแหวนบนนิ้วของตัวเอง ก่อนยิ้มออกมา“ถ้าเธอคิดได้แบบนี้แต่แรก ก็คงดีนะคะ...”“คุณอริน...”ดาวครางเสียงเครืออรินดาลุกขึ้น หยิบกระเป๋าถือมาคล้องแขน ดาวรีบขยับตาม สายตาเหลือบไปยังประตูอย่างมีความหวังแต่หญิงสาวกลับหยุดตรงหน้าเธอ“ในเมื่อเธอกล้าทำ…”อรินดาสบตากับดาว รอยยิ้มเย็นชา“ก็ต้องกล้ารับผลของมันด้วยนะคะ คุณดาว”...เช้าวันรุ่งขึ้น อรินดาเดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทางอารมณ์ดี เธอสวมเสื้อยืด