Todos os capítulos de Paid to Break ภารกิจร้ายทำลายรัก(20+): Capítulo 21 - Capítulo 30

“หึ! เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามฉันได้หรอกนาบี...สิ่งที่เธอทำ มันเกิดจากการกระทำของเธอทั้งนั้น!”เสียงของคนบ้าคลั่งเอ่ยสวนทันที มือของเขากดร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้หลีกหนีไปไหน ดุ้นเอ็นใหญ่กระแทกเข้ากับร่องกุหลาบงามอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เรือนกายกำยำแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆเพราะความเสียดเสียวที่แผ่ซ่านลงไปยังปลายกระบอกปืนใหญ่ มือของเขาถ่างเรียวขาของเธอออก เด้งเอวสอบกระทุ้งแท่งเหล็กของเขาเข้าออกไปมาอย่างดุเดือดตั่บ! ตั่บ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกระหน่ำรัวมาดังห่าฝน“ฮึก...ไม่นะ! เจ็บ! กรี๊ดดด!”เสียงกรีดร้องของเด็กสาวยังคงดังต่อเนื่อง เพราะความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอพยายามกระถดร่างของตัวเองออก เพื่อให้หลุดพ้นจากขุมนรกอันโหดร้าย ทว่าก็ไม่เป็นผล เมื่อร่างใหญ่กดน้ำหนักคร่อมร่างของเธอเอาไว้แน่น ในขณะที่แท่งร้อนรัวกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย“โอ๊ะ!...เธอ! มันก็เป็นได้แค่! ที่ระบายของฉันเท่านั้น! โอ๊ะ! ของเล่น! ที่เอาจนเบื่อ! แล้วก็ทิ้ง! ฮึ่ม!...”ชายหนุ่มตะโกนอย่างบ้าระห่ำสติหลุดกระเจิง ความดิบเถื่อนครอบงำ เอวหนาเร่งความเร็วขึ้นไปอย่างดุเดือดและเมามันตั่บ! ตั่บ! เสียงของเจ้ามังกรใหญ่กระทุ้งด

“เออ! ยัยเด็กนั่นแหละ...ยัยเด็กหน้าซื่อที่มึงเคยบอกว่าน้องเขาน่ารักไงล่ะภูริ มึงดูผลงานที่ยัยนั่นทำกับกูสิ!”อนาวินทร์ ตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แววตาเต็มไปด้วยไฟแค้นที่แฝงความร้าวราน“...” ภูรินิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ภาพเด็กสาวหน้าตาสะสวยราวกับนางฟ้าที่เคยเดินเข้ามาทำทีเป็นจีบอนาวินทร์ที่มหาวิทยาลัยลอยเข้ามาในหัว เขาจำได้ว่าวันนั้นเขาเองยังพยายามเข้าไปปลอบใจเธอตอนที่โดนเพื่อนรักเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย“มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ...คืนนั้นกูก็อยู่กับมึงนะวินทร์ คืนที่เราไปดื่มกันที่คลับนั่นน่ะ” “เออ! ก็คืนนั้นแหละ มึงอาจจะโดนแค่ยานอนหลับ...แต่กู! กูโดนยาปลุกเซ็กส์ภูริ! แล้วยัยนั่นก็เข้ามาในจังหวะที่กูคุมตัวเองไม่ได้! มึงคิดดูสิว่าเธอเตรียมการมาดีแค่ไหน แผนสกปรกที่ทำเอาชีวิตกูกับไอรินพังพินาศ!” “แล้วมึงจะเอาไงต่อวะวินทร์?” “มึงคิดว่ากูจะทำอะไรได้อีกล่ะภูริ...ตอนนี้ ชีวิตกูมันพังไปหมดแล้ว...ไม่เหลืออะไรแล้ว...”อนาวินทร์หลับตาลงนิ่ง ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าจนคิดอะไรไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่เด็กผู้หญิงคนนั้นทำ มันทำให้ชีวิตของอนาวินทร์พังทลายไปจนสิ้น...............

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปที่เงียบเหงาราวกับป่าช้าภายในคฤหาสน์อัศวภัชรกุล อนาวินทร์ นั่งจมอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในห้องนั่งเล่น แสงแดดยามบ่ายที่ส่องเข้ามาไม่ได้ทำให้ใบหน้าที่ซูบผอมลงเล็กน้อยดูสดใสขึ้น เขาเพิ่งวางสายจาก ภูริ เพื่อนรักที่ตกลงเรื่องเรียนต่อต่างประเทศจบสิ้นเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา ผู้เป็นแม่ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เธอหยุดยืนมองลูกชายที่ดูเหมือนคนไร้หัวใจไปแล้วในตอนนี้“วินทร์...ทำไมมานั่งเงียบๆ อยู่ตรงนี้ล่ะลูก แม่นึกว่าไม่อยู่บ้านซะอีก” “แม่ครับ...ผมตัดสินใจแล้วครับ...ผมจะไปเรียนต่อกับภูริครับ”นับดาวชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของคนเป็นแม่บีบคั้นอย่างหนัก เธอรู้ดีว่านี่คือ ‘ทางออกที่ดีที่สุด’ สำหรับความลับอันอัปยศที่เธอปกปิดไว้ ซึ่งมันแลกมาด้วยความแตกสลายของลูกชาย“เพราะไอรินใช่ไหม...ที่ทำให้ลูกตัดสินใจแบบนี้?”ความเงียบที่แทนคำตอบ...อนาวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างเหม่อลอย“ไอรินเขาบอกให้ผมไปเรียนต่อครับแม่...เขาบอกว่าผมควรไปทบทวนตัวเอง และ

สองสัปดาห์ต่อมา...บานประตูไม้โอ๊คสลักลายหรูหราถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นสูงสุดของตึกอัศวภัชรกุล ที่ถูกจัดเตรียมไว้ต้อนรับเจ้าของคนใหม่อย่างสมเกียรติ...อนาวินทร์ ในชุดสูทสากลสีเทาเข้มตัดเย็บด้วยความประณีตของแบรนด์หรูราคาครึ่งแสน ก้าวเท้าเข้าไปในห้องด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความสง่างามของชายหนุ่มวัย 26 ปีที่ผ่านโลกกว้างมาอย่างโชกโชนนับดาว เดินตามลูกชายเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด เธอจ้องมองลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความภาคภูมิใจที่เห็นเขากลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวขนาดนี้“เป็นยังไงบ้างตาวินทร์...ห้องนี้แม่ให้ดีไซเนอร์มือหนึ่งจัดใหม่ให้ลูกโดยเฉพาะเลยนะ ทุกอย่างในนี้ต้องทันสมัยและสมกับตำแหน่ง CEO บริษัทผลิตไมโครชิปอันดับหนึ่งของประเทศอย่างเรา”นับดาวเอ่ยพลางลูบไปตามพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่“ขอบคุณครับแม่...แต่จริงๆ ผมไม่ค่อยเน้นเรื่องดีไซน์เท่าไหร่ ผมขอแค่ระบบเน็ตเวิร์กในห้องนี้เสถียรพอที่จะให้ผมรันโปรเจกต์ใหม่ได้ก็พอแล้วครับ”อนาวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งพลางกวาดสายตาดูแฟ้มรายงานสรุปผลประกอบการไตรมาสล่าสุดท

ณ บ้านเช่าหลังเล็กกลางซอย...เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เรียกให้ เพียงใจ และ นิชาลูกสาวคนโต ที่กำลังนั่งล้อมวงรับประทานอาหารเย็นกันอยู่ต้องหันไปมองด้วยความฉงน ทันทีที่ประตูรถเปิดออกและร่างสง่าของ นับดาว ก้าวลงมา ทั้งสองคนถึงกับตาค้าง รีบวางช้อนแล้วลุกขึ้นต้อนรับเพื่อนรักผู้มั่งคั่งทันที“อ้าว...นับดาว! เธอมาทำไม? แล้ว...ทำไมไม่โทรบอกฉันก่อน อยู่ดีๆ เธอก็โผล่หน้ามา ฉันตกใจหมดเลย”“ฉันมีธุระด่วนน่ะเพียงใจ...แล้วนี่ นาบี ล่ะ? นาบีอยู่ไหน?”นับดาวถามเข้าประเด็นทันที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรนจนปิดไม่มิด“อ๋อ...นาบียังไม่กลับ”เพียงใจตอบพลางขยับเก้าอี้ให้เพื่อนร่วมนั่ง“ไม่กลับ? คือไปไหน?”“ก็ไปสมัครงานน่ะ ช่วงนี้นาบีออกจากบ้านไปทุกวันหลังจากเรียนจบ นี่ก็เกือบเดือนแล้ว ที่ลูกสาวฉันตระเวนหางาน”“นี่มันจะหกโมงเย็นแล้วนะเพียงใจ...ทำไมลูกสาวเธอยังไม่กลับอีก? ไปสมัครงานที่ไหนถึงได้ค่ำมืดขนาดนี้”นับดาวถามย้ำ น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดจากความกังวลที่สะสมมาตั้งแต่ในงานเลี้ยง“นาบีเขาเป็นคนจริงจังมากค่ะคุณน้า ช่วงนี้เห็นว่าเดินสายไปหลายบริษัท แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได