Todos os capítulos de Paid to Break ภารกิจร้ายทำลายรัก(20+): Capítulo 51 - Capítulo 60

ท่ามกลางตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจของสิงคโปร์ รถหรูมาจอดเทียบหน้าอาคารกระจกแวววาวของ "Lau & Tan Advanced Technology" บริษัทผู้ผลิตเซมิคอนดักเตอร์และชิ้นส่วนไมโครชิป รายใหญ่ระดับภูมิภาค ซึ่งเป็นฟันเฟืองสำคัญในอุตสาหกรรมไอทีระดับโลก ไม่ว่าจะเป็นชิ้นส่วนสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดหรือระบบประมวลผล AI ที่ทันสมัยที่สุดในตอนนี้ทันทีที่ก้าวลงจากรถ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเจ้าของใบหน้าตี๋อินเตอร์มาดเนี้ยบในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงก็เดินออกมารับด้วยรอยยิ้มกว้าง เขาคือ ‘มาร์คัส เลา’ (Marcus Lau) ซีอีโอหนุ่มวัย 30 ปีที่เป็นพาร์ทเนอร์คนสำคัญในโปรเจกต์นี้“Welcome to Singapore, Mr. Anawin! *ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ”มาร์คัสเอ่ยทักทายเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดกะทันหันที่ร่างระหงข้างกายอนาวินทร์...เขามอง หญิงสาว ด้วยอาการตกตะลึงราวกับต้องมนต์สะกด ความสวยโฉบเฉี่ยวที่ผสมผสานกับมาดของเลขาฯมืออาชีพทำให้มาร์คัสถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ เขารีบยื่นมือออกไปทักทายเธอทันที“And who is this beautiful lady? *ผมนึกว่านางแบบหลงทางมาที่บริษัทผมเสียอีก”มาร์คัสโปรยเสน่ห์พลางกุมมือหญิงสาวไว้นานเกินจำเป็น“ขอโท

เวลา 23.30น.เสียงลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุดของโรงแรมหรูในเวลาเกือบเที่ยงคืน นาบี ก้าวออกมาด้วยความเหนื่อยล้าจากการออกไปดินเนอร์กับมาร์คัส เธอแตะคีย์การ์ดเข้าห้องพัก Deluxe ของตัวเองอย่างเงียบเชียบ หวังจะรีบอาบน้ำชำระล้างความวุ่นวายในหัวทิ้งไปแกร๊ก!ทันทีที่เธอผลักบานประตูห้อง Deluxe เข้ามา แสงไฟสีนวลที่ควรจะให้ความรู้สึกผ่อนคลายกลับฉายชัดให้เห็นร่างสูงสง่าที่เธอคุ้นเคยที่สุดนั่งรออยู่ก่อนแล้วอนาวินทร์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียง ในมือถือแก้ววิสกี้ที่มีน้ำแข็งละลายจนเจือจาง...สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ประตูเชื่อมระหว่างห้องที่เปิดค้างไว้ บ่งบอกว่าเขาถือวิสาสะเดินผ่านประตูบานนั้นเข้ามาสิงสถิตอยู่ในพื้นที่ของเธอมานานแค่ไหนแล้ว“ไปไหนมา!”น้ำเสียงเข้มจัดสกัดกั้นความเงียบ นาบีชะงักฝีเท้า แววตาที่เคยอ่อนแสงจากการดินเนอร์เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที“ดิฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าจะออกไปผ่อนคลายส่วนตัว”นาบีตอบพลางวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่ยี่หระ“แล้วนี่คุณเข้ามาทำอะไรในห้องดิฉันคะคุณอนาวินทร์ ประตูเชื่อมมีไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน ไม่ใช่ให้คุณเดินเข้าออกเหมือนเดินในบ้านตัวเองแบบนี้”“

คำพูดของเขาเหมือนตบหน้าเธอซ้ำสอง นาบีตัวสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกอัปยศที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ขณะที่อนาวินทร์เริ่มซุกไซร้ซอกคอของเธออีกครั้งอย่างไม่ใยดีต่อคำคัดค้านใดๆ!“ไม่ปล่อย! ฉันอยากร่วมรักกับเธอ...อยากเอาเธอ...อึ้มม์”วินาทีที่ความอดทนสุดท้ายขาดสะบั้นลง อนาวินทร์ไม่รับรู้ถึงแรงขัดขืนหรือเสียงประท้วงใดๆ อีกต่อไป…ภาพเหตุการณ์น่าอับอายในห้องน้ำที่เขาเคยต้องจัดการกับอารมณ์ดิบของตัวเองเพียงลำพังพุ่งเข้าจู่โจมสมอง ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณในตอนนั้น ถูกเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น ที่ปนเปไปกับความหิวกระหายอย่างบ้าคลั่ง“เธอมันยั่วประสาทฉันนาบี! เธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันแทบบ้า!”เขาคำรามลอดไรฟัน แววตาคมกริบจ้องมองร่างระหงที่อยู่ใต้ร่างด้วยความปรารถนาที่พุ่งทะลุขีดจำกัดหัวใจของอนาวินทร์เต้นรัวแรงจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก ความร้อนรุ่มที่สุมทรวงมาตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เห็นเธอส่งยิ้มให้มาร์คัสจนถึงวินาทีที่สัมผัสผิวกายเนียนละเอียด มันกลั่นตัวเป็นความต้องการที่รุนแรงจนยากจะควบคุม...เขาต้องการครอบครองทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างนี้ ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของให้สมกับที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความต้องก

ประเทศไทย...บรรยากาศภายในภัตตาคารหรูย่านใจกลางเมืองดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ทว่าหัวใจของ นับดาว กลับเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองที่บ้าคลั่ง เธอนั่งกำมือประสานกันแน่นบนตัก แผ่นหลังตั้งตรงดุจพญาหงส์แต่ดวงตากลับสั่นระริกด้วยความสับสนเสียงของ จอมขวัญ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ความลับนี้ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา‘เธอควรบอกไอรินก่อนนะนับดาว ส่วนตาวินทร์ค่อยบอกทีหลังก็ได้ ขืนเธอบอกทีเดียวพร้อมกัน มีหวังลูกทั้งสองของเธอระเบิดออกมาแน่ เธอจะรับมือไหวเหรอ?’คำเตือนนั้นทำให้นับดาวตัดสินใจเด็ดขาด เธอไม่อาจรอให้ อนาวินทร์ กลับจากสิงคโปร์ได้อีกแล้ว ความจริงที่อัดอั้นอยู่ในอกมานานยี่สิบกว่าปีมันกำลังกัดกินหัวใจเธอจนแทบจะระเบิดออกมา ทุกครั้งที่เห็นหน้าไอริน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันตอกย้ำว่าเธอคือแม่ที่ทอดทิ้งลูกไปอย่างไม่น่าให้อภัยนับดาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาเป็นระยะ ความกังวลเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวที่เย็นเยียบ‘ถ้าไอรินรู้...เธอจะมองฉันด้วยสายตาแบบไหน?’‘ลูกจะเกลียดฉันไหม ที่รู้ว่าฉันยืนอยู่ข้างๆ เธอในฐานะคนรู้จักมาตลอด แต่ไม่เคยปริปากบอกเลยว่าฉันคือแม่แท้ๆ ของเธอ’ความลนลานทำให้นับดาวเผลอป

เอี๊ยด!!!เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว หน้าบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังงาม ไอรินก้าวลงจากรถด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมบัดนี้บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักมาตลอดทาง เธอเดินโซเซเข้าไปในบ้านราวกับคนหลงทาง จนกระทั่งเจอเข้ากับไหมแก้วแม่ของนราวิชญ์ที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่พอดี“คุณหนูไอริน! ตายแล้ว...เกิดอะไรขึ้นลูก!”ไหมแก้วทิ้งสายยางรดน้ำทันที เมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่เธอรักและเอ็นดูเหมือนลูกหลาน ไอรินไม่ได้ตอบคำถามใดๆ นอกจากโผเข้าหาอ้อมกอดของไหมแก้วแล้วปล่อยโฮออกมาจนตัวโยน“ฮือ...คุณน้าคะ...ไอริน...ไอรินไม่เหลือใครแล้วค่ะ”ไหมแก้วไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เธอรีบสวมกอดไอรินไว้แน่น ฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานแต่เต็มไปด้วยความเมตตาค่อยๆ ลูบแผ่นหลังที่สั่นเทิ้มนั้นอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่บริสุทธิ์จากอ้อมกอดของแม่คนหนึ่งทำให้อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของไอรินค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด“ใจเย็นๆ นะลูกนะ อยู่กับน้าตรงนี้ไม่มีใครทำอะไรหนูได้...ชู่วร์...ไม่เป็นไรนะลูก”เป็นจังหวะเดียวกับที่ นราวิชญ์ เดินออกมาจากตัวบ้านพอดี เขาชะงักค้างไปทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า“คุณไอริน! เกิดอะไรขึ้นครับ!”นราวิชญ์ปราดเข้าไปห