บททั้งหมดของ Paid to Break ภารกิจร้ายทำลายรัก(20+): บทที่ 1 - บทที่ 10

“เธอดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเพียงใจ แล้วนึกยังไง ถึงได้มาหาฉันถึงที่นี่...”‘นับดาว’ มอง ‘อดีตเพื่อนรัก’ตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากสีแดงสดยกยิ้มอย่างเหยียดๆ ตามแบบฉบับนิสัยของเธอ... “ฉันมีเรื่องเดือดร้อน” ‘เพียงใจ’ มาที่นี่ ก็เพราะเธอหมดหนทางแล้วจริงๆ ไพ่ใบสุดท้ายของเธอในเวลานี้ก็คือ คนที่กำลัง*เบ้ปากมองเธออย่างเหยียดหยามอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เท่านั้น‘อดีตเพื่อนรักที่ทะเลาะกันจะเป็นจะตาย...ถึงขั้นตัดเพื่อนตัดฝูง...เพียงเพราะผู้ชายคนเดียว’ “เดือดร้อนงั้นเหรอ? แล้ว...เอกนรินทร์ไปไหนแล้วล่ะ ถึงได้ปล่อยเธอมาในสภาพแบบนี้”‘เอกนรินทร์’ คนที่นับดาวกำลังพูดถึง เขาก็คืออดีตคนที่เธอเคยรักมากที่สุด ซึ่งยัยคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านับดาวนี้ ได้แย่งเขาไปจากเธอ “เขาตายแล้ว...”น้ำเสียงของเพียงใจสั่นลงอย่างแผ่วเบา หลังจากที่เขาตาย ยังไม่ทันจะครบเจ็ดวันเลยด้วยซ้ำ เพียงใจกับลูกสาวทั้งสองคน ก็ถูกเนรเทศออกจากบ้านใหญ่ในตอนนั้น เธอมีเงินติดตัวอยู่ไม่เท่าไหร่ และเมื่อเงินหมด เธอก็เลยต้องหางานทำ และตอนนี้ อาชีพแม่บ้านโรงแรมเงินเดือนหมื่นต้นๆ ซึ่งไม่เพียงพอกับการเลี้ยงลูกสาวที่ป่วย และ

ณ มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศไทย...ช่วงพักกลางวัน บรรยากาศรอบอาคารเรียนคึกคัก เหล่านิสิตนักศึกษาหลั่งไหลออกมาจากห้องเรียน เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวานั้น มีบางมุมที่เงียบกว่าที่อื่น ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน แสงแดดกระทบเงาร่างของเขาทอดยาวลงบนพื้นร่างสูงยืนพิงระเบียง ท่าทางผ่อนคลาย มือหนึ่งถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดแนบหู อีกมือสอดกระเป๋ากางเกง น้ำเสียงที่เอ่ยพูดแผ่วเบา อ่อนโยน แตกต่างจากบุคลิกภายนอกที่ดูสุขุมและนิ่งขรึม เหมือนโลกทั้งใบของเขาถูกบีบให้เหลือเพียงแค่คนปลายสายเพียงคนเดียวเท่านั้น...ความสูงเกือบ 190 เซนติเมตรนั้น โดดเด่นเหนือฝูงชน รูปร่างสูงเพรียว ไหล่กว้างพอดี ผิวขาวเนียนสะอาด ใบหน้าหล่อคม ชัดจนหลายคนที่เดินผ่านไปมา อดนึกเปรียบไม่ได้เลยว่า เด็กหนุ่มคนนี้หล่อราวกับพระเอกในซีรี่ส์จีนที่ติดงอมแงมกันอยู่ในขณะนี้ หุ่นของเขาดีได้สัดส่วน ชวนมองเป็นอย่างมากเสื้อช็อปเด็กวิศวะสีแดงเข้มคลุมทับกับเสื้อยืดสีขาวด้านใน เข้ากับกางเกงยีนส์สีดำซีดและรองเท้าผ้าใบเรียบๆ การแต่งตัวดูง่ายๆ แต่กลับมีออร่าความแพง

ณ ภัตตาคารสุดหรู... “เอ่อ...คุณคะ ทำไมคุณต้องพาหนูมาที่นี่ด้วยคะ?”นาบีกวาดสายตามองด้วยความสงสัย ทั้งห้อง มีแค่เธอกับเพื่อนของแม่คนนี้เท่านั้น “มันเงียบสงบดี ฉันมาเป็นประจำ”เพราะนับดาวเป็นคนที่มีความลับมากมาย เวลาที่เธอจะเลือกคุยกับใครก็ตาม เธอจะเลือกสถานที่ ที่เป็นส่วนตัวเท่านั้น “งั้น คุณพูดธุระของคุณมาได้เลยค่ะ” “เธอหิวมั้ย หรือจะกินอะไรกันก่อน” “หนูกินมาแล้วค่ะ คุณพูดมาเถอะค่ะ” “...” นับดาวนิ่ง มองเด็กสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มตรงหน้า เธอกำลังรวบรวมความกล้าที่จะคุยกับเด็กคนนี้‘เธอใช้ข้ออ้างเรื่องหนี้สินของเพียงใจต่อรองสิ’ จอมขวัญบอกเธอว่า มันเป็นเงื่อนไขเดียวที่เด็กคนนี้จะยอมรับได้ เท่าที่นับดาวไปที่บ้านของเพื่อนเธอวันนี้แล้ว‘ก็น่าจะเป็นไปได้ที่เรื่องนี้จะสำเร็จ’ แต่นับดาวก็กลัวใจของเด็กคนนี้จัง มีสองทางคือ หนึ่งขอร้องเด็กคนนี้อย่างจริงใจ หรือสอง นับดาวต้องสวมบทร้ายแบบสุดๆ เพื่อบังคับให้เด็กคนนี้ยอมจำนน “คือว่า...เธอตั้งใจฟังฉันก่อนนะ มีคำถามอะไร ค่อยถามทีหลังก็ได้” “ค่ะ”คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่

3 วันต่อมา... @มหาวิทยาลัยxxx… แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนสนามบาสเกตบอลกลางแจ้ง เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังเป็นจังหวะ เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนแซวกันของกลุ่มผู้ชายดังกึกก้องเด็กสาวยืนนิ่งอยู่ข้างสนาม มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ข้างตัว ร่างบางในวัย18ปีดูเล็กและเปราะบางท่ามกลางบรรยากาศคึกคักนั้น“...” สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง ร่างของเขาสูงเด่นเป็นสง่า เขากำลังวิ่งอยู่กลางสนาม เหงื่อซึมตามกรอบหน้า เสื้อกล้ามเผยให้เห็นแผ่นหลังและแขนแข็งแรง“...” ทุกการเคลื่อนไหวของเขามั่นใจ เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ดึงดูดสายตาของสาวๆที่ยืนรอส่งเสียงเชียร์รอบสนาม เพื่อนๆ ส่งลูกบาสให้เขา เสียงเชียร์ดังขึ้นเมื่อเขาชู้ตลงห่วงอย่างสวยงาม “...” หัวใจของนาบีเต้นแรง เธอกลืนน้ำลายลงอย่างประหม่า นี่ไม่ใช่แค่การแอบมองธรรมดา แต่มันคือ ‘ภารกิจ’ ที่นาบีต้องทำให้สำเร็จ คำพูดของเพื่อนแม่ยังดังซ้ำอยู่ในหัว‘วิธีการไหนก็ได้ ที่จะทำให้ลูกชายฉัน สนใจเธอ’ เพื่อแม่ พี่สาว และเงิน 5 แสนนั้น...“...” มือของนาบีสั่นเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะทำมันไม่ถูกต้อง ความกลัวแล่นวาบขึ้นมาในอกเธอกลัวส

วันต่อมา... @คลับหรูย่านทองหล่อ... “เฮ้ย! ไอ้วินทร์ กูอยู่นี่!” “...” อนาวินทร์มองเพื่อนของเขาที่กำลังโบกมือโบกไม้เรียกเขาอยู่หน้าห้องวีไอพีในคลับหรูตามการนัดหมายในวันนี้ “มาๆ นั่งๆ ตอนแรกกูคิดว่ามึงจะไม่มาซะแล้ว” “จริงๆ กูก็จะไม่มาหรอก แต่ว่า วันนี้ไอรินไปติดต่องานที่ต่างประเทศหลายวัน กูก็เลยอยู่ว่างๆ แล้วมึงล่ะ คิดยังไงถึงชวนกูมานั่งที่นี่” “ก็แม่กูดิ บอกให้กูมาพูดเรื่องไปเรียนต่อ*เมกากับมึง กูบอกแม่กูแล้ว ว่ามึงไม่ไปหรอก มึงจะแต่งงาน แต่แม่กูก็ไม่เชื่อ ยังจะบอกว่า วันนั้นมึงอาจจะไม่ทันคิดดีก็ได้” “กูไม่ไป จะพูดยังไงกูก็ไม่ไป มึงมาเสียเที่ยวแล้วภูริ” “เออๆ ช่างมันเถอะ กูรู้ ว่าแต่ เรื่องที่มึงไม่ไปเรียนต่อเพราะมึงจะแต่งงาน มึงได้บอกแม่มึงยังวินทร์?” “ยังเลย ช่วงนี้แม่กูยุ่งๆ กูก็เลยยังไม่ได้คุยกับแม่เลย” “แล้วมึงตกลงกับคุณไอรินเขาแล้วเหรอ?” “คุยแล้ว...ทำไมมึงห่วงเรื่องกูจังวะภูริ” “ก็เพราะกูคิดว่า มันเร็วเกินไปถ้ามึงจะแต่งงานไงล่ะ ความจริงเรายังอยู่ในช่วงวัยรุ่นอยู