All Chapters of Paid to Break ภารกิจร้ายทำลายรัก(20+): Chapter 41 - Chapter 50

“หยุดเถอะคุณไอริน! มีสติหน่อย!”นราวิชญ์ตวาดเบาๆ พลางรวบมือเธอไว้ แต่ไอรินกลับซุกใบหน้าลงกับอกเขา หอบหายใจรดรินจนเขาใจสั่น“ร้อน...นราวิชญ์...คุณช่วยฉันที...ฉันไม่ไหวแล้ว”เสียงของเธอหวานพร่าจนน่ากลัว“อย่าทำแบบนี้เลยครับ...เชื่อผมเถอะ ถ้าพรุ่งนี้คุณได้สติ คุณต้องด่าผมแน่ๆ และคุณจะเสียใจแทบบ้าที่ต้องมาเสียตัวให้ผู้ชายไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างผม”นราวิชญ์พยายามค่อนขอดเพื่อสร้างเกราะป้องกันให้ตัวเอง“ผมมันก็แค่เด็กหนุ่มลูกจ้างคนหนึ่ง ไม่คู่ควรกับคุณหนูผู้สูงส่งอย่างคุณหรอก อย่าลดตัวลงมาแปดเปื้อนกับคนอย่างผมเลย! เดี๋ยวความเย็นของน้ำจะช่วยคุณให้หายนะ”“ตะ-แต่ฉันไม่ไหวแล้ว...ฉันอยาก...อื้อ...”ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะพรากเอาศักดิ์ศรีและสติของไอรินไปจนหมดสิ้น เธอยิ่งรุกหนักขึ้นด้วยการดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองจนสายเดี่ยวชุดเดรสขาดร่วงลงมาเผยให้เห็นเนินอกขาวสล้าง ไอรินโน้มคอเขาลงมาแล้วบดจูบอย่างสะเปะสะปะ ลิ้นเล็กลากผ่านริมฝีปากเขาอย่างออดอ้อน“คะ-คุณไอริน...”นราวิชญ์พยายามจะผลักออก แต่สัมผัสจากร่างกายที่เปียกปอนและเสียงครางแผ่วในลำคอของเธอ กลับทำลายกำแพงความอดทนสุดท้ายของเขาจนพังทลาย ลมหายใจของเขาเริ่มติ

เช้าวันต่อมา...แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องสวีทสุดหรู กระทบเข้ากับร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา...ไอริน เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหนึบที่ศีรษะ แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจสุดขีด คือสัมผัสอุ่นร้อนจากท่อนแขนแกร่งที่พาดเอวเธอไว้ และแผงอกเปลือยเปล่าที่แผ่นหลังเธอแนบชิดอยู่เธอค่อยๆ ก้มลงมองใต้ผ้าห่ม...ร่างกายที่ไร้พันธนาการเสื้อผ้าและร่องรอยช้ำสีเข้มทั่วผิวขาวจัด ตอกย้ำความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัด ไอรินหันกลับไปมองคนที่นอนข้างกาย พอเห็นว่าเป็น นราวิชญ์ สติของเธอก็ขาดผึงทันที!เพียะ!ฝ่ามือเรียวตบเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของนราวิชญ์อย่างเต็มแรงจนหน้าหัน เขาที่กำลังหลับลึกสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง“กรี๊ดดดดด! ไอ้คนสารเลว! แกทำอะไรฉัน! ออกไปนะ! ออกไป!”ไอรินกรีดร้องเสียงดังลั่นห้องด้วยความสติแตก น้ำตาแห่งความอับอายไหลพราก เธอรีบคว้าผ้าห่มมาพันกายแล้วถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง ราวกับเห็นเขาเป็นปิศาจร้าย นราวิชญ์ที่เพิ่งตื่นและยังเจ็บแปลบที่แก้มรีบโผเข้าคว้าข้อมือเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธออาละวาดไปมากกว่านี้“หยุดร้องเดี

ณ บริษัทอัศวภัชรกุล...ท่ามกลางความเงียบสงบในห้องทำงานส่วนตัวของนับดาว เธอตัดสินใจกดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคย แววตาของหญิงแกร่งวูบไหวด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมานานหลายปี เมื่อปลายทางรับสาย น้ำเสียงทุ้มของเกริกพลก็ดังขึ้นด้วยความอ่อนล้า“คุณเกริก...ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ เกี่ยวกับเรื่องของตาวินทร์กับหนูไอริน”นับดาวสูดลมหายใจลึกก่อน เพื่อเรียกกำลังใจในการสารภาพความจริงทุกอย่าง เธอปล่อยเวลาเนิ่นนานต่อไปไม่ไหวแน่ บอกอดีตสามีของเธอให้รับรู้ไว้ เผื่อว่าเขาจะช่วยเธอรับมือ ในการสารภาพเรื่องเธอกับลูกสาวได้“ตาวินทร์กับไอรินเหรอ? มาเกี่ยวกันได้ยังไง...อืม...หรือจะเป็นเรื่องธุรกิจหรือเปล่า วันเปิดตัวตาวินทร์ผมไม่ได้ไป ต้องขอโทษคุณด้วย เลยให้ไอรินไปแทนผม ทำไม? มีอะไรหรือเปล่า?”“เปล่าค่ะ ไม่ใช่ค่ะ ถ้าเป็นเรื่องแค่นี้ ฉันคงไม่โทรหาคุณหรอกค่ะคุณเกริกพล”“อืม...แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ คุณหญิงถึงได้ร้อนใจโทรมาหาผมแบบนี้”“เมื่อสี่ปีที่แล้ว ตาวินทร์กับหนูไอรินเคยคบกันเป็นแฟนค่ะ”“อะไรนะนับดาว! นี่คุณพูดเรื่องอะไร!”เกริกพลตวาดกลับมาด้วยความตกใจสุดขีด น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธ“สองคนนั้นเขา

“ดิฉันพักห้อง Deluxe ที่อยู่ติดกับห้องคุณค่ะ ประตูเชื่อมกันได้ถ้าคุณต้องการเรียกใช้”เธอกล่าวสั้นๆ แล้วหันกลับไปเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ตอนนี้นาบีไม่มีอารมณ์จะมาต่อกรกับเขาหรอกนะ เธอมีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย“???”อนาวินทร์นิ่งอึ้งไปกับท่าทีไม่ยี่หระของเธอ ใจหนึ่งเขาก็โล่งอกที่ไม่ต้องรบกับเธอ แต่อีกใจกลับรู้สึกห่วงใยอย่างบอกไม่ถูก ลึกๆ ในจิตใจที่เขาพยายามปิดตายเริ่มสั่นคลอน เขาไม่ชอบที่นาบีนิ่งเงียบแบบนี้เลย หรือเธอมีเรื่องเครียดในใจ อืม หรือว่าเธอจะมีเรื่องไม่สบายใจกับแฟนของเธอ(จินตนาการไปเอง ^^)‘เป็นอะไรของเขา...ทำไมจู่ๆ ก็เงียบไปแบบนี้ หรือว่ายัยนี่จะป่วย?’ อนาวินทร์ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกอยากเอาชนะเริ่มถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่เขาไม่ยอมรับ แม้ปากจะบอกว่าเกลียด แต่เขาก็ยังเผลอขยับผ้าห่มบนตัวให้เธอ ในตอนที่นาบีเริ่มหลับตาลงด้วยความล้า แววตาเย็นชาคู่นั้นอ่อนแสงลงชั่วขณะเมื่อได้มองใบหน้าสวยยามหลับที่ดูไร้พิษสงของเธอเขากำลังกลัว...กลัวว่าความนิ่งเฉยของนาบีในครั้งนี้ อาจจะเป็นสัญญาณเตือนภัยของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้าหาเขาในอีกไม่ช้า...อีกฝากฝั่งหนึ่ง...หน้าตึกสูงระฟ้าข

จูบของเขาเต็มไปด้วยความโหยหาและหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานอย่างหนักหน่วง นาบีดิ้นรนจนสุดแรงพยายามผลักไสแผงอกกว้างออกไป ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับยิ่งทำให้อนาวินทร์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น“อึ้มมม์...”อนาวินทร์ส่งผ่านความเร่าร้อนผ่านเรียวลิ้นที่รุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างดุเดือด ทว่าในความรุนแรงนั้นกลับแฝงไปด้วยความโหยหาอย่างลึกซึ้ง อนาวินทร์ครางในลำคอเบาๆ อย่างลืมตัวเมื่อรสสัมผัสจากริมฝีปากบาง ปลุกเร้าสัญชาตญาณในกายเขาให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม“อึ้มมม์...”“อื้อ...”นาบีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ แรงดึงดูดจากอ้อมแขนแกร่ง กระชากเธอให้จมดิ่งลงสู่พายุเสน่หาที่เธอไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกของ อนาวินทร์ บดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วงและเฉียบขาด ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาในโพรงปากของเธอ ดูดดุนเรียวลิ้นเล็กไปมาจนเกิดเสียง นี่มันไม่ใช่แค่การจูบเพื่อข่มขู่ แต่มันคือการระเบิดออกของความโหยหาที่เขาซุกซ่อนไว้ภายใต้คำว่าเกลียดมาตลอดหลายปี“อึก...อื้อ...”ในขณะที่นาบีกำลัง หูอื้อตาลาย ร่างกายของเธอกลับสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในอดีต...สัมผัสจากเขาคือความทรมาน คือการข่มเ