All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 91 - Chapter 100

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****เช้าวันนี้เว่ยเว่ย ลู่เฟิง และคนงานทั้งสองช่วยกันจัดการร้านให้เรียบร้อยก่อนที่จะถึงเวลาเปิดร้าน ในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า เธอใช้เวลา เก้าโมงเก้านาทีเป็นฤกษ์งามยามดี"พี่หลี่ม่านคะ เครื่องสำอางชุดล่าสุดพี่เอาไปเติมแล้วใช่ไหมคะ""พี่เอาไปเติมตั้งแต่มาถึงแล้วค่ะ" เธอยังแอบงงไม่ได้ทำไมเจ้านายของเธอเอาของมาทีละเล็กทีละน้อย นี่เธอก็ไล่เก็บไล่เติมทุกอย่างจนครบหมดแล้ว"พี่ซ่งเหล่ยเอาปะทัดไปแขวนหน้าร้านแล้วใช่ไหมคะ""ผมเอาไปแขวนไว้เรียบร้อยแล้วครับ"ซ่งเหล่ยเองก็คิดเหมือนกันกับหลี่ม่าน วันนี้เว่ยเว่ยเอาจักรยานมาเพิ่มอีกหนึ่งคัน เขาจึงเอาไปเรียงโชว์ไว้ที่หน้าร้านตามคำสั่งของเว่ยเว่ย หรือว่าคนส่งจักรยานเอามาไม่ครบจึงได้เอามาเพิ่มวันนี้กันนะเขาก็ได้แต่คิดในใจไม่ได้ถามออกไป"ลู่เฟิงคะ ป้าจิ่งจะมาพร้อมคุณลุงใช่ไหมคะ""ครับ เห็นคุณแม่บอกว่า คุณพ่อก็อยากมาช่วยกันเปิดร้านวันนี้เหมือนกัน" วันนี้พ่อของเขาตั้งใจจะมาเป็นประธานในการเปิดร้านในวันนี้ เพราะเห็นว่าครอบครัวของเว่ยเว่ยไม่ได้มา เพราะติดลูกค้ารายใหญ่ในวันนี้พอดีแล้วทั้งสี่คนก็ช่วยงานกันจนเสร็จเรียบร้อย เหลือเวลาอีกเพียงครึ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้เว่ยเว่ยเปิดร้านมาได้เดือนกว่าแล้ว เธอเข้ามาที่ร้านทุกวัน เพื่อมาเติมของ แต่จะเข้ามาช่วงหลังเลิกเรียน เพราะตอนนี้มหาวิทยาลัยเปิดแล้ว เธอจัดการงานที่ร้านได้อย่างลงตัว ลูกจ้างทั้งสองคนก็ทำงานได้ดี และที่ร้านก็ขายดีมากอีกด้วย รายได้ต่อวันนั้นมากมายทีเดียว ลู่เฟิงนั้นนั้นมาหาเธอทุกวันหยุด เพราะช่วงนี้งานที่รับผิดชอบนั้นบางเบาลงบ้างแล้ว แต่ก็ยังนิ่งนอนใจไม่ได้ เขายังให้ลูกน้องติดตามงานอยู่เสมอ เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้พวกมันถึงได้เงียบกันนัก เขากลัวว่าอีกไม่นานพวกมันจะต้องออกอาละวาดเป็นแน่ การค้ามนุษย์นั้นถ้าจับหัวเรือใหญ่จริงๆไม่ได้นั่นถือว่างานไม่อาจสำเร็จได้ จับได้แค่พวกลูกกระจ๊อกย่อมไม่เกิดผลอะไรต่อนายใหญ่ของพวกมันอยู่แล้ว"วันนี้เราไปทานอาหารที่ร้านเปิดใหม่กันดีหรือเปล่าครับ ผมเห็นเขาแต่งร้านได้สวยมาก ค่อนข้างที่จะทันสมัยเลยครับ เราไปกันไหม" ลู่เฟิงชวนเว่ยเว่ยไปกินข้าวที่ร้านเปิดใหม่ เขาอยากใช้เวลากับคนรักให้มากหน่อย จึงตั้งใจจะออกไปสวีทหวานกันสองคน "ก็ได้ค่ะ ฉันตามใจคุณ""หืม คนรักของใครกันเนี่ย น่ารักที่สุดเลย" แล้วทั้งสองคนก็ออกมาถึ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“ฉันมีทางเลือกให้เธอสองทาง”ผู้หญิงคนนั้นหยุดพูดก่อนพร้อมกับมองหน้าเธอ “ทางแรก ฉันจะให้เธอไปทำงานรับแขกที่ห้องพิเศษ เธอจะมีค่าตัวในการบริการแต่ละครั้ง ถ้าเธอทำได้ดี แน่นอนว่ารายได้ของเธอก็จะดีไปด้วย ส่วนข้อที่สอง ฉันจะให้เธอไปเป็นพนักงานเสริฟ์อาหาร แต่เธอไม่สามรถออกจากที่แห่งนี้ไปได้ ฉันจะให้คนเฝ้าเธอไว้ทุกฝีก้าว ถ้าเธอคิดหนีล่ะก็ ฉันจะให้ผู้ชายพวกนั้นจัดการเธอซะเธอคงคิดออกนะว่าผู้ชายพวกนั้นจะใช้วิธีไหนจัดการกับเธอ ส่วนเงินที่เธอจะได้นั้นเธอจะส่งกลับบ้านหรือเก็บเอาไว้เองก็ได้ฉันไม่มีปัญหา ถ้าอยากส่งกลับบ้านจะมีคนที่คอยจัดการเรื่องนี้ให้โดยที่เธอไม่ต้องออกไปเอง เอาล่ะ เธอจะทำงานแบบไหน ลองบอกฉันมาซิ” ผู้หญิงคนนี้พูดยืดยาวโดยที่ไม่ถามความสมัครใจของเธอสักนิดเลี่ยงจินพยามคิดหาวิธีแก้ปัญหา โดยที่ไม่โววายหรือสร้างปัญหาให้คนพวกนี้ลำคาญใจ ตลอดระยะเวลาสามวันที่อยู่ที่นี่เธอก็ใช้วิธีนี้เหมือนกัน“ฉันขอไปเสริฟ์อาหารแล้วกัน” เลี่ยงจินตอบออกมา อย่างน้อยเธอก็คิดว่ายังไงก็ต้องมีคนรู้จักหรือคุ้นหน้าคุ้นตามาทานอาหารที่นี่บ้างและเธออาจจะขอความช่วยเหลือได้“เธอแน่ใจนะว่าจะเสริฟ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“เดี๋ยวค่ะคุณ รอฉันก่อนค่ะ” เลี่ยงจินที่รอเวลาจะพบลู่เฟิงรีบเรียกชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขาเดินลงมาจากชั้นบน“อ้อ คุณนั่นเอง มีอะไรหรือเปล่าครับ” ลู่เฟิงจำได้ทันทีที่เห็นหน้า“คือฉันจะมาขอบคุณน่ะค่ะ ที่คุณเชื่อฉัน และช่วยฉันออกมาในครั้งนี้” เลียงจินพูดออกมาจากใจจริง เพราะเธอคิดว่าถ้าขอความช่วยเหลือจากคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ คนพวกนั้นจะยอมช่วยเธอหรือไม่“เรื่องนี้นี่เอง ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะยังไงเรื่องนี้มันก็อยู่ในความดูแลของผมอยู่แล้ว มีแต่ผมเสียอีกที่ต้องขอบคุณคุณ ที่ทำให้งานของผมเสร็จเร็วขึ้น” ชายหนุ่มพูดยืดยาว เขาเองต้องขอบคุณเธอมากทีเดียว เขานั้นได้รับมอบหมายงานนี้มานานร่วมสองปีแต่ก็ยังไม่สามารถหาตัวบงการที่อยู่เบื้องหลังได้ แต่วันนี้เขาทำมันสำเร็จแล้ว“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ” พูดเสร็จลู่เฟิงก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้เลี่ยงจินยืนมองอยู่ตรงนั้น************************* หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผ่านมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว กว่าที่ลู่เฟิงจะจัดการเรื่องราวทั้งหมดก็เสียเวลาไปนานทีเดียว ส่วนแฟนสาวอย่างเว่ยเว่ยก็ได้แต่ส่งกำลังใจให้เท่านั้น วันหยุ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****หลังจากวันที่เจอเลี่ยงจินในวันนั้น เว่ยเว่ยก็มักจะเจอเธออยู่บ่อยๆ ถึงเธอจะไม่เข้ามาทักทายกันก็ตาม จากที่ลู่เฟิงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง เว่ยเว่ยก็คิดไปว่าเลี่ยงจินอาจจะซึ้งในน้ำใจของลู่เฟิงที่สามารถช่วยเธออกมาจากที่นั่นได้ ถึงแม้ว่าเขาจะทำไปตามหน้าที่ก็ตามตอนนี้เว่ยเว่ยเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ขอแค่ไม่เข้ามาสร้างปัญหาให้เธอเท่านั้นก็พอ รพหว่างที่เว่ยเว่ยกำลังกลับมาที่ร้านนั้น ลูกจ้างทั้งสองคนได้รออยู่ก่อนแล้ว“คุณเว่ยเว่ยคะ เกิดเรื่องแล้วล่ะค่ะ” หลี่ม่านที่เฝ้ารอการมาของเว่ยเว่ยรีบเข้าไปหาเธอทันที ทั้งที่จักรยานยังจอดไม่สนิทด้วยซ้ำ“อะไรคะพี่หลี่ม่าน ระวังอันตรายด้วยค่ะ เดี๋ยวล้อรถก็เหยียบเท้าหรอกค่ะ” เธอเองก็ตกใจนิดหน่อยที่อยู่ดีๆพี่หลี่ม่านก็วิ่งเข้ามา“ช่างเรื่องนั้นเถอะค่ะ คุณเว่ยเว่ยดูนี่สิคะ” หลี่ม่านชี้ไปที่ประตูร้านเมิ่งหลันลงจากรถจักรยานทันที เพื่อเข้าไปอ่านประกาศที่ติดอยู่ที่หน้าประตูเนื้อหานั้นมีอยู่ว่า ร้านนี้เปิดร้านโดยไม่ได้รับอนุญาต ขายของต้องห้าม และของหนีภาษี จึงให้ดำเนินการปิดร้านในทันที และต้องเข้าไปพบเจ้าหน้าที่ภายในสามวัน ไม่อย่างนั้น