All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 101 - Chapter 110

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้ลู่เฟิงได้มาหาเพื่อนเขาคนหนึ่งที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับสินค้านำเข้า เพื่อนของเขาคนนี้เริ่มทำธุรกิจตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนแรกทั้งสองคนก็เป็นทหารรุ่นเดียวกัน แต่พอเจ้าหมอนี่มีคนรักก็ลาออกจากทหารแล้วมาค้าขายแทน พอเขาถามก็อ้างว่าต้องการใช้เวลากับคนรักให้มากที่สุด ขืนยังเป็นทหารอยู่ล่ะก็นานๆทีถึงจะได้เจอกัน มันทำใจไม่ได้ คงจะคลั่งรักนั่นแหละ“สวัสดีเฟยหลง ตั้งแต่ไม่ได้เป็นทหารนี่ดูดีขึ้นเยอะนะ” ลู่เฟิงเอ่ยทักทายทันที่เจอหน้าเพื่อน“มันแน่นอนอยู่แล้ว ฉันอยู่แบบมีความสุข ก็ต้องดูดีเป็นธรรมดา ว่าแต่นายเถอะ โทรมากาฉันบอกมีเรื่องให้ช่วย ว่าแต่เรื่องอะไรล่ะ” เฟยหลงเองก็ไม่คิดว่าเพื่อนของเขาคนนี้จะมาขอความช่วยเหลือ เพราะครอบครัวของลู่เฟิงนั้นค่อนข้างที่จะกว้างขวางทีเดียว“เรื่องนี้ฉันคงต้องพึ่งนายแล้วล่ะ ฉันอยากให้นายออกเอกสารเกี่ยวกับการจำหน่ายหรือการส่งมอบของย้อนหลังให้สักสามเดือนน่ะ” เพราะของที่ร้านของเว่ยเว่ยนั้นไม่มีที่มาที่ไปจึงจำเป็นต้องมีเอกสารแนบไปด้วย แล้วยิ่งมาจากบริษัทใหญ่แบบนี้ยิ่งมีความน่าเชื่อถือ“ว่าแต่นายจะเอาไปทำอะไรล่ะ อย่าบอกนะว่านายอยากจะขายของเหมือนก

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“พ่อครับ ผมมีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย” ลู่เฟิงมาถึงก็เข้าเรื่องทันที “เรื่องอะไรล่ะคราวนี้” พ่อเจียงแอบถอนหายใจ ไอ้ลูกชายคนนี้คงมีเรื่องอีกแล้วล่ะสิ“เว่ยเว่ยน่ะสิครับ ถูกคนของทางการมาบอกให้ปิดร้าน เพราะเปิดร้านขายของโดยไม่ได้รับอนุญาต” ลู่เฟิงพูดถึงเรื่องที่เขาต้องมาในวันนี้“แล้วจะให้ช่วยยังไงล่ะ” เรื่องเล็กน้อยขนาดนี้ก็ยังจะมาร้องให้พ่อช่วยอีก“ผมอยากให้พ่อใช้เส้นสายตรวจสอบให้ผมหน่อยว่าเรื่องนี้ใครอยู่เบื้องหลัง” เขาเองคิดเผื่อไว้ ถ้าเจอคนที่อยู่เบื้องหลังแล้วยศใหญ่กว่าเขามาก เขาอาจจะให้พ่อเป็นคนจัดการเรื่องนี้แทน เพราะอำนาจของเขาไม่มากพอ แต่ถ้าเป็นพ่อของเขาล่ะก็ ยังไงก็สำเร็จ“แล้วแกทำไมไม่ทำเองล่ะ ทีเรื่องใหญ่กว่านี้ยังทำได้เลย” ขนาดเรื่องค้ามนุษย์ที่ซับซ้อนยังทำสำเร็จ กับเรื่องเล็กแค่นี้จะกลัวอะไร“พรุ่งนี้ผมไม่ว่างครับ จะพาเว่ยเว่ยไปชี้แจงเรื่องที่ร้าน ไม่อย่างนั้นผมไม่มาหาพ่อหรอกครับ” เขาอ้างไปแบบนั้น และอีกอย่างเขาก็ไม่อยากใช้ลูกน้องนอกเวลางาน“เฮ้อ เอาล่ะเดี๋ยวจะให้คนไปจัดการให้ แล้วถ้ารู้ตัวแล้วจะทำยังไงล่ะ” พ่อเจียงลองถามดู“ผมเองก็ยังไม่รู้ครับ คง

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****เช้าวันนี้เว่ยเว่ยออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อที่จะไปบอกข่าวดีกับลูกจ้างทั้งสองคนว่า ร้านสามารถเปิดขายได้แล้ว ให้ทั้งสองคนมาทำงานในวันพรุ่งนี้ได้เลย“พี่หลี่ม่าน พี่อยู่หรือเปล่าคะ ฉันเว่ยเว่ยเองค่ะ” เว่ยเว่ยที่เดินมาถึงก็ร้องเรียกขึ้นมาทันที“มาแล้วจ้ะ น้องเว่ยเว่ยมาทำอะไรที่นีี่แต่เช้า วันนี้ไม่มีเรียนหรือคะ” หลี่ม่านเองก็ตกใจที่อยู่ไนายจ้างก็มาเรียกแบบนี้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า“ฉันเองก็ต้องรีบไปเรียนเหมือนกันค่ะ แค่จะแวะมาบอกให้พี่ทั้งสองคนมาทำงานในวันพรุ่งนี้ได้เลยค่ะ เรื่องที่ร้านจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว”เว่ยเว่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“นี่เป็นข่าวดีมากเลยค่ะ ฉันอดคิดไม่ได้ว่าอาจจะหลายวันมากกว่านี้” หลี่ม่านเองก็ทำใจไว้บ้างแล้วเรื่องนี้ ถ้าเจ้านายแก้ใขเรื่องนี้ไม่ได้เธอคงต้องไปหางานที่ใหม่“ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องรบกวนพี่หลี่ม่านไปบอกพี่ซ่งเหล่ยเรื่องนี้ด้วยนะคะ ฉันจะรีบไปเรียนก่อน” เว่ยเว่ยเองไม่สามรถที่จะไปบอกเองใด้ จึงไหว้วานพี่หลี่ม่านไปจัดการแทน“น้องเว่ยเว่ยคะ ถ้าอย่างนั้นพี่สองคนจะเข้าไปทำความสะอาดร้านไว้นะคะ พรุ่งนี้จะได้เปิดขายได้เลย”หลี่ม่านบอกออก

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้เว่ยเว่ยสอบปลายภาคเสร็จแล้ว และเมื่อสอบเสร็จก็จะจัดการเรื่องร้านให้เรียบร้อย เธอจะกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวสักหลายๆวัน ของที่มีในร้าน ขายได้แค่ไหนก็แค่นั้น ถ้าเธอไม่อยู่และไม่มีของขายก็ให้ปิดร้านไว้ก่อน เธอกลับมาจากบ้านค่อยเปิดอีกครั้งและตอนนี้เว่ยเว่ยก็นั่งอยู่บนรถไฟเรียบร้อยแล้ว ครั้งนี้เธอนั่งในตู้นอน ไม่ได้นั่งข้างนอกอย่างครั้งก่อน เพราะลู่เฟิงนั้นไม่ยอม ถ้าจะกลับบ้านโดยที่ไม่มีเขาต้องนั่งตู้นอนเท่านั้น ถึงจะนั่งแค่หนึ่งวันก็ตาม เขากลัวว่าเธอจะมีอันตรายผู้โดยสารที่นั่งร่วมตู้ไปกับเธออีกสองคนนั้น เป็นผู้หญิงทั้งหมด ซึ่งถือว่าดีมาก ถ้ามีผู้ชายรวมมาด้วยเธอคงทำใจลำบาก ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเธอจะทำยังไง ส่วนอีกคนที่เหลือไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิง“เอ่อ ฉันขอนั่งที่ด้านล่างได้หรือไม่คะ ฉันไม่สะดวกที่จะปีนขึ้นไปด้านบนค่ะ” ผู้โดยสารคนสุดท้ายเปิดประตูเข้ามา มองฝั่งซ้ายฝั่งขวาเห็นว่าทั้งสองที่ถูกจับจองแล้วจึงได้เอ่ยขึ้น ซึ่งหนึ่งในคนที่อยู่ชั้นล่างก็คือเว่ยเว่ยนั่นเอง“ฉันเองก็ไม่สะดวกเหมือนกัน” ผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็หันหน้าหนีทันที ไม่สนใจคนมาใหม่ คนที่ขอที่นั่

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ระหว่างที่เว่ยเว่ยกำลังรอจอมโจรเปิดเผยตัวตนอยู่นั้น เธอก็นอนเล่นและอ่านหนังสือไปเรื่อยๆเพื่อรอเวลา และนี่เวลามันก็ผ่านมานานมากแล้ว เธอก็คิดว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วจึงได้นำอาหารออกมาทานอีกครั้ง ครั้งนี้เธอเอาข้าวมันไก่ออกมา และเหมือนว่าผู้หญิงฝั่งตรงข้ามกับเธอที่ซื้อข้าวไปนั้นก็คงจะหิวเช่นเดียวกัน จึงได้นำข้าวห่อนั้นออกมา เพราะมื้อแรกนั้นเธอกินข้าวขาหมูไปแล้ว“อ้าว ข้าวของเธอยังมีอยู่อีกหรือ ไม่ใช่ว่าถูกขโมยไปแล้วหรืออย่างไร” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยถามออกมา“ก็ใช่ แต่ว่าฉันเก็บแยกไว้น่ะ และห่อที่หายไปนั้นก็ช่างมันเถอะ” เว่ยเว่ยแกล้งเลี่ยงไม่อยากพูดถึง“อืม ถ้าอย่างนั้นเรามากินด้วยกันเถอะ” แล้วเว่ยเว่ยกับปผู้หญิงคนนั้นก็เปิดอาหารออกมาทานพร้อมกันแต่อาหารที่เปิดออกมานั้นไม่เหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้นถึงกับมือสั่นพูดไม่ออกและเงยหน้ามองเว่ยเว่ยทันที“อาหารน่ากินหรือไม่คะ นั่นเมนูโปรดของฉันเลยนะ ข้าวหน้าเป็ดย่าง ที่ไม่ใช่ข้าวมันไก่” ตอนนี้เว่ยเว่ยรู้แล้วว่าใครเป็นคนขโมยของของเธอ ตอนแรกเว่ยเว่ยคิดว่าไม่น่าจะใช่เธอคนนี้ เพราะดูจาการแต่งตัว และเงินที่ใช้จ่ายซื้ออาหารนั้นเธอไม่