All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 81 - Chapter 90

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“คุณหมายความว่าอะไรหรือครับ” ชายหนุ่มตรงหน้าถามเว่ยเว่ยด้วยใบหน้าใสซื่อ“ฉันหมายถึงเกลือน่ะค่ะ ว่ามาจากที่เดียวกับที่ฉันมีหรือเปล่า” เธอลองหยั่งเชิงดู“อ๋อ ผมขอดูได้หรือไม่ครับ ว่ามันคล้ายกันแค่ไหน”เว่ยเว่ยจงใจส่งห่อเกลือที่มีแพ็กเกจยุคปัจจุบันให้ชายหนุ่มตรงหน้าได้ดู เมื่อชายหนุ่มคนนั้นรับของไปดูแล้วอดที่จะขมวดคิ้วออกมาไม่ได้ เหมือน เหมือนมากจริงๆ “แฮ่ม ไม่ทราบว่าคุณได้เกลือห่อนี้มาจากไหนหรอครับ” เขาลองถามดูก่อนที่ตัวเองจะเผยไต๋ไปมากกว่านี้ “มันเป็นของฉันเองค่ะ หรือคุณคิดว่ามันเป็นของคุณกันล่ะคะ” ชายหนุ่มตรงหน้าถอนหายใจอีกครั้งแล้วถามเว่ยเว่ยว่า“คุณเหมือนกันกับผมใช่ไหมครับ”“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ คุณรู้จักซีรี่ส์ รึเปล่าคะ เว่ยป๋อล่ะ คุณรู้จักไหม”เมื่อชายหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็จ้องหน้าเว่ยเว่ยด้วยสายตาค้นหา “คุณกำลังจะบอกผมว่าคุณมาจากยุคอนาคตอย่างนั้นหรือครับ”“ค่ะ คุณก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ”“ครับ ผมมาจากปี 2021 แล้วคุณล่ะ”“ฉันมาจากปี 2022 ค่ะ มาอยู่ที่นี่ได้เกือบปีแล้วค่ะ แล้วคุณล่ะ มานานแล้วรึยัง”“ผมมาอยู่ที่นี่ได้ 2 ปีแล้วครับ แต่งงานแล้วด้วย”“

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****พี่ชายใหญ่ที่มาส่งเว่ยเว่ยนั้น ตอนนี้ก็ได้เดินทางกลับบ้านที่ตัวอำเภอแล้ว เพราะกลัวว่างานที่ร้านจะยุ่งจึงได้รีบเดินทางกลับในวันต่อมา เว่ยเว่ยก็เองก็เหมือนกัน วันนี้เธอมาเปิดร้านหลังจากที่ไปส่งพี่ชายที่สถานีรถไฟ“มาแล้วหรือจ๊ะ ทำไมไม่รอเปิดเทอมก่อนล่ะค่อยมา” เถ้าแกเนี้ยหวังเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเว่ยเว่ยเดินเข้ามาในร้าน“ฉันอยากกลับมาขายของน่ะค่ะ ของในสต๊อกเหลือค่อนข้างเยอะค่ะ” จะไม่เยอะได้ยังไงก็เธอสะสมไว้ทุกวัน“ขยันเสียจริงนะเรานเนี่ย จะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนหมด” เถ้าแก่เนี้ยหวังอดที่จะแซวไม่ได้ ถ้าน้องชายของเธอยังไม่แต่งงานเธอคงจะเป็นแม่สื่อให้ทั้งสองคนไปแล้ว เธอล่ะเสียดายจริงๆ“บอกตามตรงเลยนะคะ ฉันอยากซื้อบ้านที่่นี่ไว้สักหลังเผื่อว่าในอนาคตฉันอาจจะลงหลักปักฐานที่นี่ เลยคิดว่าถ้ามีบ้านอยู่เป็นของตัวเองน่าจะดีกว่าไปเสียค่าเช่ารายเดือนน่ะค่ะ” เธอชอบบ้านเช่าที่อยู่ตอนนี้มาก เธออาจจะถามลู่เฟิงว่าให้ไปพูดกับเจ้าของบ้านว่าขอซื้อได้หรือเปล่า“ถือเป็นความคิดที่ดีนะ แต่ตอนนี้ค่อนข้างที่จะหายากสักหน่่อย เพราะไม่ค่อยมีคนย้ายที่อยู่มากนัก”“ถ้าเกิดว่าเถ้าแก่เนี้ยรู้จ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ในวัน นั้นก็ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ ลู่เฟิงก็ไม่ทำให้เว่ยเว่ยผิดหวัง ชายหนุ่มสามารถหาร้านให้แฟนสาวได้แล้ว ร้านที่ลู่เฟิงหามานั้น เมื่อก่อนเคยเป็นร้านขายผ้ามาก่อน มีลักษณะเป็นอาคารสองชั้น ชั้นล่างใว้สำหรับขายของ ชั้นบนไว้สำหรับอยู่อาศัย ภายในค่อนข้างสะอาด โล่งและโปร่งสบาย ซึ่งเว่ยเว่ยชอบมาก เพราะว่าอากาศสามารถถ่ายเทได้ดี เธอไม่ชอบสถานที่ที่มีกลิ่นอับชื้น มันทำให้เธอหายใจไม่สะดวก โดยที่วันนี้เขาทั้งสองคนมีนััดไปเซ็นสัญาซื้อขาย “สวัสดีครับคุณเจียงลู่เฟิง” เจ้าของบ้านที่จะขายในวันนี้เอ่ยทักทายเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเดินเข้ามาแล้ว“สวัสดีครับคุณฟู่หยาง มานานหรือยังครับ คนนี้คือคนรักของผมครับ ชื่อเฉียนเว่ยเว่ยครับ”ลู่เฟิงแนะนไให้ทั้งสองได้รู้จักกัน“สวัสดีครับคุณเฉียน ผมฟู่หยางเป็นเจ้าของที่นี่ครับ” “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”“ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปในสำนักงานกันเถอะครับ ผมได้นัดเจ้าหน้าที่ไว้เรียบร้อยแล้ว”ฟู่หยางที่มาถึงก่อนได้ไปจองคิวใว้เรียบร้อยแล้ว“เราเข้าไปกันเถอะครับ” ลู่เฟิงหันมาบอกกับคนรัก ทั้งสามคนใช้เวลาไม่นาน เพราะด้วยเส้นสาย

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้ร้านค้าของเว่ยเว่ยอยู่ระหว่างการต่อเติมและตกแต่ง ซึ่งช่างที่ลู่เฟิงหามานั้นทำงานค่อนข้างดีทีเดียว ไม่ว่าเธอจะบอกให้แก้ไขตรงไหนก็สามารถทำได้หมด ในส่วนไหนที่สามารถทำได้ ช่างก็จะทำให้ แต่ที่ส่วนไหนที่ไม่สามรถทำได้ช่างก็จะอธิบายให้เธอฟังว่ามันไม่สามารถเพิ่มเติมได้อีก จึงทำให้เว่ยเว่ยประทับใจมาก และช่างก็ยังบอกอีกว่าไม่น่าจะเกินหนึ่งสัปดาห์ร้านจะเสร็จแน่นอนวันนี้เว่ยเว่ย มีนัดสัมภาษณ์คนที่มาสมัครงานในวันนี้ คนที่เข้าตาเธอมีแค่สองคนเท่านั้นจากจำนวน 5 คน คนแรกเป็นหญิงมีอายุประมาณ 25 ปี ชื่อหลี่ม่าน ดูแล้วเป็นคนมีอัธยาศัยดี สามารถอ่านออกเขียนได้ เรียนจบชั้นมัธยมต้น แต่งงานมีครอบครัวแล้ว อีกคนเป็นชายอายุ 21 ปี ชื่อซ่งเหล่ย คนนี้เรียนจบชั้นมัธยมปลาย แต่งงานแล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนให้เตุผลที่มาสมัครงานในวันนี้คือต้องการงานที่มั่นคง พี่หลี่ม่านอยากช่วยสามีหาเงินเข้าครอบครัว เพราะทุกวันนี้สามีของเธอทำงานคนเดียว ส่วลูกของเธอทั้งสองคนนั้นก็เข้าเรียนแล้วจึงไม่เป็นปัญหาในการทำงาน ส่วนซ่งเหล่ยนั้นเคยทำงานในโรงงานมาก่อน แต่ถูกคนในครอบครัวกดดันให้มอบตำแหน่งงานให้กับลูกชา

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****ตอนนี้ร้านของเว่ยเว่ยนั้นต่อเติมและซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอเว้นช่วงเวลาไว้ 2 วันก่อนที่จะตามหลี่ม่านและซ่งเหล่ยมาช่วยกันจัดร้าน “ใช่แล้วค่ะ วางตรงนั้นแหละค่ะ”เว่ยเว่ยบอกให้ซ่งเหล่ยวางของไว้ตรงนั้นก่อน “แล้วอันนี้จะให้วางไว้ตรงไหนหรือคะน้องเว่ยเว่ย”เป็พี่หลี่ม่านที่ถือของตามเข้ามาจึงได้เอ่ยถามขึ้น“วางไว้ตรงมุมนั้นก่อนก็ได้ค่ะ ไม่น่าจะเกะกะอะไร”เมื่อเธอมองแล้วว่าของชิ้นนั้นไม่ได้ใหญ่มาก“โซนนี้เอาไว้วางของใช้ในครัวเรือนนะคะ ส่วนด้านหน้านั้น ฉันจะตั้งเครื่องสำอางค่ะ”“แล้วก็ต่อจากจักรยาน ให้วางเครื่องมือทางการเกษตรนะคะ”“ตรงด้านข้างผั่งนั้น เอาไว้วางตู้แช่นะคะ ฉันสั่งมาแล้ว น่าจะมาส่งวันนี้”“อืม…แล้วก็ตรงนั้นวางเป็นอาหารแห้งก็แล้วกันค่ะ”“ส่วนตรงนี้ วางโต๊ะคิดเงินนะคะ”เสียงของเว่ยเว่ยพูดอยู่ตลอดเวลา พร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไม่หยุด จนเวลาเกือบเที่ยงเว่ยเว่ยจึงให้ทั้งสองคนได้พักทานข้าวเสียก่อน ระหว่างที่ทุกคนวุ่นวายในการจัดวางสินค้า เธอก็แบบเอาข้าวหน้าเป็ดและและแอปเปิ้ลออกมาอย่างละสามชุด“นี่น้องเว่ยเว่ย ไปซื้อมาตอนไหนหรือคะ” หลี่ม่านเมื่อเห็นอาหารตรงหน้าก็