All Chapters of นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ (ยุค70): Chapter 71 - Chapter 80

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ****"ว่าแต่ปิดเทอมนี้ลูกจะกลับบ้านมากี่วันหรือจ๊ะเว่ยเว่ย" เธอหันกลับมาถามลูกสาวบ้าง อยากจะรู้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันกี่วัน"น่าจะประมาณ 2 สัปดาห์ค่ะแม่ หนูจะรีบกลับไปขายของ" ในระหว่างนี้เธอจะสะสมของไปก่อน เมื่อถึงเวลาไปตั้งร้านแล้วจะได้มีของขายเยอะๆ"แล้วที่ร้านเป็นไงบ้างล่ะขายดีมากไหม" แม่มู่ยังเป็นคนตั้งคำถามเหมือนเดิม"ขายดีมากเลยค่ะ ลูกค้าแวะเข้ามาซื้อทุกวันเลย ก่อนที่หนูจะมานี่หนูก็ได้บอกลูกค้าว่าเจ้าค่ะว่าจะหยุดร้านเป็นเวลา 2 สัปดาห์" ลูกค้าบางคนของเธอได้ซื้อของตุนใว้ทีเดียว เพราะว่าถ้าไปซื้อที่สหกรณ์ก็ไม่ได้ของดีขนาดนี้"แล้วกับลู่เฟิงคนรักของลูกเป็นยังไงบ้างเขาดูแลลูกดีหรือเปล่า" แม่มู่ยังอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะสังคมทั้งสองครอบครัวมันแตกต่างกัน"ช่วงนี้ไม่ได้เจอกันเกือบเดือนแล้วค่ะแม่เขาไปปฏิบัติภารกิจพิเศษ ความจริงแล้วเขาอยากจะมาส่งหนูด้วยนะคะแต่ว่าไม่ว่าง หนูก็ได้คุยกับคุณแม่ของเขาบ่อยๆทั้งครอบครัวเขาก็ค่อนข้างดีกับหนูเลยค่ะ" เธอคิดว่าป้าเหอนั้นชอบเธอมากเลยล่ะ ทุกครั้งที่ทำของอร่อยๆก็จะแวะเอามาแบ่งปันเธอเสมอ"ได้ยินแบบนั้นแม่ก็จะได้ไม่ต้องห่วง แค่ลูกเจอคนที่

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"แล้วนี่ถืออะไรมาเยอะแยะเลยล่ะ" เธอหันไปเห็นกระเช้าที่อยู่ข้างๆตัวของเว่ยเว่ยถึงได้เอ่ยถามขึ้น"ของฝากค่ะ อันนี้เป็นของใช้ในครัวเรือนที่พี่เคยซื้อจากฉันนั่นแหละค่ะ" ก่อนที่เธอจะมาถึงบ้านพี่สาวลู่จิงนั้นเธอได้หยิบของในมิติออกมาใส่ตะกร้าเพื่อนำมันมาเป็นของฝาก "แล้วเธอเอามาทำไมให้พี่เยอะแยะทำไมไม่เก็บไว้ใช้เองล่ะ" เธออดที่จะเกรงใจไม่ได้ของพวกนี้มีแต่ของราคาแพงทั้งนั้น"มันแค่นิดหน่อยเองค่ะพี่ พี่เก็บไว้ใช้เถอะค่ะ" ของพวกนี้เธอไม่ได้ใช้เงินซื้อมาด้วยซ้ำเพราะมันมีอยู่ในมิติ"แล้วนี่น้องชายตัวดีของพี่ไม่มากับเธอด้วยหรอ" ลู่จิงอดที่จะถามหาน้องชายของเธอไม่ได้เพราะตั้งแต่เว่ยเว่ยไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเธอก็ไม่ได้เจอกับน้องชายอีกเลย"ไม่ได้มาค่ะ ลู่เฟิงติดภารกิจค่ะฉันก็ไม่ได้เจอกับเขามาเป็นเดือนแล้วเหมือนกันได้แต่โทรศัพท์หากันบ้าง ป้าจิ่งก็บ่นบ่อยๆว่าช่วงนี้ไม่ค่อยจะกลับบ้านเลย ท่านก็คงจะคิดถึงลูกชายนะคะ" เธอพูดถึงชายคนรักด้วยน้ำเสียงหงอยๆเธอก็คิดถึงเขาด้วยเหมือนกัน"ทีลูกชายล่ะบ่นคิดถึงทีกับพี่ที่เป็นลูกสาวไม่เห็นจะบ่นคิดถึงบ้างเลย" เธออดที่จะตัดพ้อแม่ของเธอไม่ได้"ทำ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****"นี่หลิวอี้ความคิดของเธอมันพัฒนาได้แค่นี้เองหรอ การศึกษามันไม่ได้ช่วยอะไรบ้างเลยหรือไง ถ้าเธอยังไม่หยุดดูถูกฉันอีกฉันจะจัดการเธอขั้นเด็ดขาดแล้วนะ" เมื่อเว่ยเว่ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ปรี้ดทันทีนี่น่ะหรอที่เขาเนียกว่าคนมีการศึกษา"ทำไมคนอย่างเธอจะจัดการอะไรฉันได้" หลิวอี้ไม่กลัวคำในคำพูดของเว่ยเว่ยเพราะพ่อของเธอก็มีตำแหน่งหน้าที่ในกิจการพลเรือนที่ใหญ่พอสมควรเธอจึงลอยหน้าลอยตาพูดแบบไม่กลัวใคร"ถ้าอย่างงั้นฉันคงจะต้องไปที่สำนักงานสันติบาลไปแจ้งความว่าเธอหมิ่นประมาทฉันดูซิว่าเจ้าหน้าที่เขาจะตัดสินยังไง" เธอยังเชื่อในความยุติธรรมของเจ้าหน้าที่ "นี่เธอกล้าขู่ฉันหรอ" หลิวอี้ตอบโต้เสียงดังคล้ายว่าตอนนี้สติได้หลุดไปแล้ว"ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันพูดจริงๆนี่แหละ ถ้าเธอยังไม่เลิกวุ่นวายกับฉันแล้วล่ะก็ฉันจะไปแจ้งเจ้าหน้าที่จริงๆ" คนแบบนี้เรียกว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆมันก็จะไม่จบสิ้นสักที "ฉันไม่กลัวเธอหรอกนะ เอาสิอยากไปแจ้งก็ไปเลย" หลิวอี้ไม่คิดเกรงกลัวเลยสักนิดแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อแม่ของเธอก็เดินเข้ามาเสียก่อน"นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น หลิ

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****วันนี้เป็นวันที่เธอนัดพี่สาวลู่จิงเอาไว้ ว่าจะมาทำอาหารให้ทาน ก่อนที่จะมาเธอก็เตรียมวัตถุดิบไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนลู่เฟิงก็รับหน้าที่ในการขนของมาที่บ้านพี่สาว "วันนี้จะทำอะไรให้พี่ทานหรือจ๊ะ" ลู่จิงเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังหยิบของออกมาจากในตะกร้า"ราดหน้าค่ะ ฉันรับรองได้เลยว่าพี่ต้องชอบแน่ๆค่ะ" เพราะอาหารประเภทนี้เธอก็ชอบกินมากเหมือนกัน"พี่มั่นใจอยู่แล้วล่ะ อะไรที่เว่ยเว่ยทำก็อร่อยทั้งนั้นแหละ" "พี่ลู่จิงออกไปรอข้างนอกได้เลยค่ะเดี๋ยวฉันใช้เวลาทำแค่แป๊บเดียวเท่านั้น" ก่อนอื่นเธอก็ตั้งหม้อทำน้ำซุปก่อน แล้วเธอก็นำเส้นใหญ่มาขยี้ให้เส้นมันแตกออกจากกัน จากนั้นเธอก็เทซีอิ๊วดำใส่เส้นที่เธอได้เตรียมไว้ เพื่อที่เวลาตอนที่เธอเอาเส้นก๋วยเตี๋ยวไปผัดสีจะได้สม่ำเสมอกัน ส่วนเนื้อสัตว์ที่เธอใช้วันนี้เป็นหมูเนื้อแดงเธอได้ให้แม่บ้านหั่นไว้ตั้งแต่เธอมาถึงแล้ว เธอหมักมันด้วยซอสปรุงรส น้ำตาล และพักไว้เพื่อให้เนื้อหมูนุ่ม สวนผักเธอก็ใช้เป็นผักคะน้า ข้าวโพดอ่อน และแครอทเป็นส่วนประกอบ ส่วนแป้งเธอก็ใช้แป้งมันฝรั่งละลายน้ำใส่ถ้วยไว้เรียบร้อยแล้ว ที่เธอไม่ได้ใช้แป้งข้าวโพดหรื

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ*****“โห..แพงมากเลยเถ้าแก่ 80 หยวนนี่ซื้อข้าวกินได้ตั้งหลายเดือนเลยนะ” เว่ยเว่ยโอดครวญ ขนาดจักยานที่หายากเธอยังไม่ขายแพงขนาดนี้เลย“ใช่แล้วเถ้าแก่ขูดรีดกันเกินไปหรือเปล่า”เลี่ยงจินที่ยืนอยู่ข้างเว่ยเว่ยก็ยังคิดว่ามันแพงมาก“ถ้าราคาสัก 30 หยวนฉันก็อาจจะซื้ออยู่หรอก แต่ราคานี้ไม่ไหวจริงๆ” เว่ยเว่ยออกอุบาย ตัวเถ้าแกก็ได้แต่ยืนคิด เขาหวังจะเกร็กกำไรกับหยกอันนี้ถึงแม้ว่าเขาจะได้มาในราคา 20 หยวนเท่านั้นเอง ถ้าเขาเก็บใว้ก็ไม่รู้ว่าจะขายได้เมื่อไหร่ แต่ถ้าขายออกไปก็จะได้กำไร 10 หยวน “อั๊วขอ 40 หยวน ละกัน ” เถ้าแก่ลองบอกราคาอีกครั้ง“ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไรหรอกเถ้าแก่ ใว้ครั้งหน้าฉันจะมาอุตหนุนละกัน"เมื่อพูดจบเธอก็ชวนเลี่ยงจินเดินออกมา แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาออกไปเถ้าแก่ก็ร้องขึ้นว่า“30 ก็ 30 เพิ่มให้อั๊วอีกสักหน่อยก็ไม่ได้” เถ้าแก่อดที่บ่นไม่ได้ “แหม เถ้าแก่ใจดีที่สุดเลย” เว่ยเว่ยอดที่จะแกล้งชมไม่ได้ แล้วส่งเงิน 30 หยวนให้กับเถ้าแก่ไป“อ่ะนี่ กำไลของลื้อ วันหลังก็มาอุดหนุนใหม่แล้วกัน”ถึงเถ้าแก่จะไม่ได้กำไรตามที่ตั้งเป้าไว้ แต่ก็ยังอยากมีลูกค้าจึงได้เอ่ยเชื้อเชิญออกไป“ได