All Chapters of รวมซีรีย์ พิษรัก : Chapter 21 - Chapter 30

ก่อนที่เสียงปืนนัดแรก จะยิงเข้าที่กางหลังของลูกน้องคนแรก เวเลนมองตามเสียงปืน ก่อนจะเห็นการปรากฏร่างของชายหนุ่มที่เธอเรียกหาเวเลนร่ำไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่โลนวูฟจะลั่นไกปืนเข้าใส่ชายฉกรรจ์ทั้งแปดอย่างเลือดเย็นเวเลนวิ่งเข้าไปสวมกอดโลนวูฟด้วยความหวาดกลัว เนื้อตัวของเธอสั่นราวกับคนเสียสติ“ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”โลนวูฟเอ่ยขึ้น ก่อนจะกระชับอ้อมกอดด้วยความโมโห ก่อนจะผละออกจากร่างหญิงสาวและไปเดินไปหาแม่เลี้ยงตัวเองด้วยท่าทีเดือดดาล“มึงกล้าดียังไง มาแตะต้องเมียกู”“สาระแนไม่เข้าเรื่อง”อำภาเอ่ยขึ้น ก่อนจะชักปืนในกระเป๋าออกมา จ่อไปที่กลางอกโลนวูฟ แต่ก็ต้องชะงักขึ้น เมื่อรู้สึกถึงแสงไฟจุดเล็กๆ เลื่อนผ่านไปที่ขมับตัวเอง“ถ้ามึงลั่นไก มึงคิดว่าใครจะตายก่อน”อำภาค่อยๆ ลดปืนลง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช“พ่อแกคงภูมิใจ ที่ลูกชายมายืนปกป้อง แล้วจ้าง สไนเปอร์มายิงแม่เลี้ยงตัวเอง”“เวเลนคือเมียกู แต่มึงไม่ใช่”เวเลกระชากเรียวแขนของชายหนุ่มเอาไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรขาดสติ“ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ”เวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะสวมกอดชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัว@เซฟเฮ้าท์โลนวูฟเวเลนมอง

กึก! กรี้ดดดดดด!!! เขี้ยวคมขบกัดติ่งกระสันของหญิงสาวอย่างแรง ทำเอาเวเลนกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“อึก! จะ...เจ็บ”โลนวูฟค่อยๆ ตหวัดเรียวลิ้นสากดูดกลืนหยาดเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกมาผ่านเนื้อผิว เวเลนเนื้อตัวสั่นเทา ความรุนแรงของโลนวูฟทำเอาเธอไม่กล่สปริมากครางออกมาเพราะกลัวว่าจะไปเพิ่มอารมณ์กระสันให้ชายหนุ่มมากขึ้น แต่เธอคิดผิด“ยิ่งเธอกลั้นเสียงแบบนั้น มันยิ่งทำให้ฉันอยากทรมารเธอมากขึ้นกว่าเดิมนะ”ปึก!ปึก!ปึก! อ๊า!!“โอ๊ยย เจ็บนะ”โลนวูฟจงใจอัดกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าไปในร่องสาวทีเดียวมิดด้าม เพื่อให้หญิงสาวจุกหน่วงกับการรับแรงกระแทกพลั่บๆ พลั่บๆ พลั่บๆ“..!!! อ๊ะ!อ๊ะ!อ๊ะ! สะโพกสอบอัดกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าหาเธออย่างไม่แผ่วแรงลง ทำเอาหญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บแสบและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน“ทำไมต้องรุนแรงทุกครั้งด้วยคะ”“ฉันชอบแบบนี้”“แต่ฉันเจ็บค่ะ”“ทนก่อนนะครับนะ”ปึกปึกปึก....!!! อื้ออ อออ น้ำเสียงครางระงมขาดหงขาดหายไปเมื่อชายหนุ่มจงใจบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว....!! อึก หยาดน้ำตาไหลรินเอ่อล้นเบ้า เวเลนกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นเพื่อระบายความจุกหน่วงเมื่อแก่นกายยใหญ่กระแทกเข้าออกอย่าง

เวเลนและโลนวูฟเดินเข้ามาในบ้านชายหนุ่ม ก่อนจะเจอ อำภา และ อนิรุจ อนิรุจ มองเวเลนด้วยความเอ็นดู เวเลนจะไหว้ตามมารยาท และมองอำภาด้วยสายเคียดแค้นไม่ต่างจากโลนวูฟ“ฉันมีเรื่องจะคุยกับหนู”“หนูเองก็เช่นกันค่ะ”“ฉันรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว รวมถึงสิ่งที่อำภาทำกับหนู ฉันต้องขอโทษแทนภรรยาของฉันด้วย”เวเลนชะงักขึ้นทันในตอนที่ชายหนุ่มวัยกลางคนคุกเข่าลง“อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ จริงๆ หนูตั้งใจมาขอโทษคุณเหมือนกัน”เวเลนค่อยๆ พยุงร่างชายหนุ่มขึ้น ก่อนจะยกมือไหว้“ฉันจะยกทุกอย่างที่เป็นของพ่อหนูให้หนูคืน แต่มีข้อแม้ หนูต้อง แต่งงาน กับโลนวูฟ”“ไม่ทาง ฉันไม่มีทางคืน”“เอาตัวมันออกไป”เสียงโลนวูฟเอ่ยขึ้น ก่อนจะมีเสียงชายหนุ่มอีกคนตามมา“ปล่อยแม่กู”โรมันเดินเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งเรียบ ก่อนจะปรากฎร่างของริสา ที่สภาพเต็มไปด้วยร่องรอย การถูกขืนใจ เวเลนมองหน้าโรมันด้วยความโกรธเคือง หากชายหนุ่มรักเพื่อนเธอ ก็ไม่ควรรุนแรงกับริสามากขนาดนี้“ริสา” เวเลนเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทของเธอขึ้น ก่อนที่โรมันจะดึงร่างของเธอเอาไว้“โรมัน แกทำอะไรของแก”“ต่อไปริสาจะอยู่ที่นี่ ผมถือว่าผมบอกแล้ว”เพี้ยะ! ฝ่ามือหนาจากชายวัยกลางคนฟาดเข้าที

“เรื่องงานหมั้นฉันไม่เคยตอบตกลงตั้งแต่แรก มันเป็นเพียงสิ่งที่เราพูดคุยกันในวัยเด็ก ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับเธอ และฉันกับเวเลน เรากำลังจะแต่งงานกัน”มีนายืนร่ำไห้ออกมาอย่างหนัก ผู้ชายที่เธอวิ่งตามในวัยเด็ก คนที่คอยตามดูแลเธอมาตลอด ผู้ชายที่เธอเฝ้าตามจีบและตามดูแลมาตลอด วันนี้เขากลับมีผู้หญิงคนอื่นยืนข้างกาย“คุณลุงต้องไม่ยอมแน่”มีนาเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา พร้อมกับมองเวเลนด้วยสายตาโกรธเคือง“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ทำไมพ่อฉันต้องบังคับฉันเพื่อเธอ”“แต่พี่ก็ควรบอกมีนก่อนรึเปล่าคะ”“ฉันกำลังบอกเธออยู่นี่ไง แล้วที่บ้านฉันก็ไปคุยกับครอบครัวเธอเรียบร้อยแล้ว เธอควรโทษพ่อแม่ตัวเองนะ ที่ไม่ยอมบอกเธอเอง”“พี่ใจร้ายมากเลยนะคะ รู้ตัวไหม”มีนา วิ่งออกจากร้านด้วยใจที่เจ็บปวด ก่อนจะชนเข้ากับ รามิล น้องชายฝาแฝดของโลนวูฟ“ใครทำเธอ”“อึก อย่ามายุ่งกับฉัน”มีนาผลั่กคนตรงหน้าออก ก่อนจะวิ่งมาที่รถตัวเองทันที“ทำแบบนี้ทำไมคะ”เวเลนเอ่ยถามจอห์นสันขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยักไหล่ขึ้นและเดินออกไปทันที“เธอน่าสงสารนะคะ”“น้องฉันชอบเธอ.... ฉันไม่สามารถหมั้นกับคนที่น้องฉันรักได้”“นายครับ คุณรามิล มาครับ”คำพูดของเวลล์ล

โดยมีอำภาตามไปดูแลลูก โดยให้เหตุผลในบ้านว่า ไม่สามารถอยู่ร่วมกับเวเลนได้อำภามองแววตาโรสสิรินด้วยความเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าลูก เพราะเธอรู้ดีว่าการใช้ชีวิตกับคนที่ไม่ได้รักมันทรมารแค่ไหน เพราะอำภาเองก็แต่งงงานกับอนิรุจ เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่นั้นเป็นเพียงข้ออ้าง เธอรักอนิรุจมาตลอดแต่อนิรุจกลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย แถมอนิรุจยังคงมีคนที่รักอยู่แล้ว คือ แม่ของโลนวูฟอำภา นั่งกุมมือลูกสาวตลอดการเดินทาง โรสสิรินรับรู้ถึงความเจ็บปวดของคนเป็นแม่ ก่อนจะพยามทำใจเรื่องทุกอย่างให้เร็วที่สุดด้านอคิณ....เป็นหนึ่งสัปดาห์ที่เขาเข้ารับการรักษาโดยไร้เงาจากคนร่างเล็กหลังจากที่เธอเดินออกไป เพียงพยาบาลพิเศษที่โรสสิรินจ้างมาเพื่อดูแลเขาอคิณอยากถามว่า โรสสิรินว่าท้องจริงๆ ใช่ไหม แต่หลังจากวันนั้น เธอก็ไม่มาให้เขาเห็นหน้าอีกเลย....อคิณนอนพัก ต่างคิดเรื่องราวดีๆ ที่โรสสิรินทำให้อย่างมีความสุขเขาไม่รู้ว่าตัวเองนั้นรักเธอไหม แต่พอมีเวเลนเข้ามา มันทำให้อีกความรู้สึกแล่นเข้ามาภายในใจ จึงทำให้เขาคิดว่า เขานั้นยังคงรักเวเลนอยู่เวเลนเดินย่างกรายเข้ามาในห้องพักฟื้น อคิณคิดว่าเป็นโรสสิริน แต่ก็ต้องผิดหวัง