All Chapters of รวมซีรีย์ พิษรัก : Chapter 31 - Chapter 39

“อื้มมม เมื่อร่องสาวดูดกลืนความเป็นชายจนสุดลำของมัน โลนวูฟครางเสียงหลงออกมาด้วยความเสียวซ่านทันที เวเลนยังคงเร่าร้อนไม่เคยเปลี่ยนปึก!ปึก!ปึก!“อื้อออ!!”เวเลนร่อนสะโพกตามจังหวะ ก่อนที่โลนวูฟจะอัดกระแทกสวนขึ้นมาปึก!“อึก!”“อ๊า!!”“เวบอกจะทำเองไงคะ พี่จะกระแทกสวนขึ้นมาทำไม”เวเลนทำหน้ามุ่ยทันทีในตอนที่โลนวูฟอัดกระแทกแก่นกายขึ้นหาเธอ“ก็เธอช้าเอง”“เวก็ร่อนเต็มที่ละนะ”“ได้แค่นี้เหรอ”“อย่ามาดูถูกเวนะ”“หึ!”โลนวูฟกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เวเลนที่เห็นอย่างนั้น จึงรู้สึกอยากที่จะเอาคืน จึงยกสะโพกหม่นขึ้นเล็กน้อย และร่อนสะโพกเข้าใส่เฉพาะบริเวณหัวปลายบานตามจังหวะ“อึก!อ๊ะ! เสียวว เวเลนเธออ๊า”เวเลนค่อยๆ ร่อนสะโพกอยู่อย่างนั้น ก่อนทิ้งสะโพกลงจนแก่นกายใหญ่เข้าชนผนังมดลูกของเธอ“อึก!”“อ่า!!!”แม้จะจุกมากแต่ก็คุ้มที่ได้เห็นใบหน้าทรมารของชายหนุ่ม“แสบนักนะ!”โลนวูฟเอ่ยขึ้นก่อนจะพลิกร่างหญิงสาวให้นอนราบแทนที่ และแทรกแก่นกายใหญ่เข้าไปที่บริเวณหว่างขาของเธออีกครั้ง ชายหนุ่มไม่ได้สอดแก่นกายเข้าไปทีเดียว แต่ชายหนุ่มกลับถูไถบริเวณปากร่องช้าๆ ทำเอาหญิงสาวดิ้นทุรนทุรายด้วยความเสียวซ่าน“สอดมาหน่อย ไ

ไม่มีทางที่เวเลนจะไปขอความช่วยเหลือจากโรสสิกระฟัดกระเฟียดแน่ๆ“มีวิธีอื่นไหมคะ”“ฉันจะลองคุยให้ แต่เธอต้องไปกับฉัน”“ถ้าฉันแจ้งความ จะเป็นเรื่องใหญ่ไหมคะ”“โรมัน มันมีวิธีทำให้เพื่อนเธอยอม แจ้งความไปก็เท่านั้น”เวเลนแทบอยากเอาหัวทุบเข้ากำแพง ที่ดันหาเมาใส่หัวเพื่อนสนิทอย่างริสา เธอบอบบางเกินกว่าจะเอาชนะคนอย่างโรมันครืด..ครืด..ครืด.. เสียงโทรศัพท์ของโลนวูฟดังขึ้น(ฮัลโหลครับ)(มาหาพ่อที่บ้าน)(เกิดเรื่องอะไรครับ)(เรื่องแต่งงาน)โลนวูฟมองใบหน้าเวเลนอยู่หนึ่ง ก่อนตอบตกลงคนเป็นพ่อ และเดินเข้าไปหาเวเลนในห้องทันที“วันนี้ ไปนอนบ้านพ่อ เตรียมตัวด้วย”โลนวูฟเอ่ยขึ้นเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องเวเลนนางกุมขมับอยู่ภายในห้องคนเดียว ก่อนจะเดินตามโลนวูฟออกมา@บ้านโลนวูฟ....ภายในบ้านหลังใหญ่ มีเพียงร่างอนิรุจ และโรมันนั่งอยู่ เวเลนแปลกใจทันที ที่ไร้เงาเพื่อนสนิทของเธอ“ริสาละคะ”“ใช่ พ่อเห็นเดินเข้ามาด้วยกัน”อนิรุจเอ่ยถามโรมันขึ้นก่อนจะชายหนุ่มจะนั่งเงียบโดยไม่ตอบ“เพื่อนฉันอยู่ไหนคะ”“ไม่สบาย อยากนอนพัก ถ้าเป็นห่วงเพื่อนมาก ก็ไม่ควรหาเรื่องให้เพื่อนนะ”คำพูดของชายหนุ่ม ทำเอาเธอรู้สึกผิด

น้ำเสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเครือ ก่อนจะก้มมองใบหน้าของเด็กชายด้วยแววตาสั่นเครือ “ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ใช่ลูกคุณ!” น้ำเสียงนิ่งเรียบของโรสสิริน ทำเอาชายหนุ่มแทบล้มทั้งยืน อคิณคุกเข่านั่งลงตรงหน้าหญิงสาวทันที “พี่ขอโทษ พี่ผิดเอง ที่มัน ใจโลเล โรสให้โอกาสพี่นะครับ” อคิณสวมกอดเอวบางหญิงสาวทันที ไม่เจอกันหลายเดือนหญิงสาวเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็ก ครืด...ครืดดด เสียงมือถือโรสสิรินดังขึ้น ฉายใบหน้าของอำภาวิดิโอคอลมา อคิณกดรับทันที ก่อนจะปรากฏใบหน้าเด็กน้อยผู้ชายวัยสองเดือน “จะกลับเมื่อไหร่ลูก ตอนนี้ที่ไทยเช้าอยู่เหรอ อิตาลีกำลังจะค่ำแล้วนะ ติด! โรสสิรินกดตัดสายทันที เธอไม่อยากให้อคิณรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน “ปล่อยโรสค่ะ!” ปึก! โรสสิรินพลั่กชายหนุ่มออกจากร่างทันที ก่อนจะเดินย่างกายออกไป โดยไม่หันมา เวเลนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสงสารริสาเองก็เช่นกัน จริงอยู่ที่อคิณเคยทิ้งเวเลน และเขากำลังได้รับผลกรรมนั้นอยู่แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย “เธออยู่ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี” เสียงเวเลนเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินย่างกายออกไปจากห้อง เพื่อให้อคิณได้อยู่คนเดียว และแล้วงานพิธีสมรส

หนึ่งปีผ่านไป...@ผับxxxหญิงสาวสองคนเดินย่างกายเข้ามาในผับด้วยความมั่นใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะสบตากับเธอ ผู้หญิงคนนั้น... เขาจำเธอได้เพราะใบหน้าที่จิ้มลิ้ม และดวงตาที่กลมราวกับตุ๊กตา แต่เพื่อนเธอกลับสนใจในตัวเขามากกว่า แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อต้องการเขาก็คงจะต้องสนองให้สองสาวสวยเดินย่างกายเข้ามาหาชายหนุ่ม โรมันมองริสาไม่วางตา แต่กลับมีอีกคนที่ดูจะสนใจเขาเสียมากกว่าเธอคนนั้น เวเลนและโรมันพูดคุยกันตามปกติ ริสาที่เห็นเพื่อนทำเกินงามจึงห้ามเอาไว้ และดึงเพื่อนออกไปทันที“ริสาต้องขอโทษคุณโรมันด้วยนะคะ”โรมันชะงักไปเล็กน้อย เมื่ออยู่ๆ ริสาก็เอ่ยชื่อตัวเองขึ้นราวกับรู้จักเขาอยู่แล้ว แต่นั้นมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่หญิงสาวจะรู้ เพราะเขาเป็นถึงรองประธาน ดิคลาสเซิล โรมันกระตุกยิ้มตามสัณชาตินักล่าทันที ยิ่งเห็นหญิงสาวแสดงท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งถูกใจเขาไม่น้อย หลายวันผ่านไป...~Roman Tall~วันนี้เป็นวันที่น้องชายต่างแม่ผมกลับมาโดยจะมาเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทแทนพ่อผม และมีงานเลี้ยงตอนรับที่จัดขึ้นอย่างใหญ่โต วันนี้ผมชวนเวเลนมาด้วย เพื่อจะได้เจอผู้หญิงคนนั้นเวเลนเดินย่างกายเข้ามาพร้อมเพื่อนของเธอซึ่งสิ

“ขอบคุณ คุณมากเลยนะคะ ที่มาส่งริสา นี่เริ่มจะสายแล้ว อยู่กินมื้อกลางวันด้วยกันก่อนนะคะ”เสียงมิราเอ่ยชักชวนชายหนุ่มตรงหน้า เพื่อตอบแทนที่ชายหนุ่มนั้นอุส่าห์มาส่งลูกสาวคนเดียวของเธอ“คือ คุณโรมันเขามีงานต่อ”ริสาเอ่ยขึ้นเพราะไม่อยากให้แม่ของเธอพูดคุยกะโรมันมากไปกว่านี้ ถ้าชายหนุ่มบอกว่า เมื่อคืนเธอค้างที่ห้องของเขามีหวังได้วุ่นวายกว่านี้แน่“ผมว่างครับ”ชายหนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นทันทีเมื่อริสาเอ่ยจบ มิราผู้เป็นแม่มึนงงเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามผู้เป็นลูกเข้าไปในบ้าน“ผมว่าเราคงมีอะไรคุยกันอีกเยอะ”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาริสาแทบอยู่ไม่เป็นสุข“คุณโรมันอยากเข้าห้องน้ำใช่ไหมคะ เดี๋ยวริสาพาไปค่ะ”ริสาดึงแขนชายหนุ่มเข้ามาที่ห้องน้ำของบ้านทันที“ทำอะไรของคุณคะ”“อ๊ะ! ร่างริสาถูกพลั่กเข้าผนังกำแพงทันที”“เธอกำลังกลัวฉันบอกแม่ของเธอใช่ไหม”...อื้ออออ!!! ริมฝีปากหนาประกบเข้าหาปากบางของหญิงสาวทันที ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง ริสาไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงเพราะกลัวว่าคนในบ้านจะได้ยินจึงยอมให้ชายหนุ่มดูดกลืนริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจนานนับหลายนาทีกว่าชายหนุ่มจะปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ“อย่าบอ