All Chapters of แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]: Chapter 21 - Chapter 30

“มีนา!”ไทม์เอ่ยเรียกร่างบางที่ยืนรอเขาอยู่หน้าร้าน วันนี้เป็นวันที่เขาและเธอจะต้องไปทานข้าวที่บ้านของพ่อแม่ ปกติมีนาจะแสดงออกถึงความดีใจทุกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้ใบหน้าสวยกลับเศร้าซึมจนผิดปกติ“เป็นอะไรรึเปล่า? วันนี้ไม่ไปก็ได้นะครับ”ไทม์เอ่ยบอกหลังจากมีนาขึ้นรถมาเจ้าตัวก็เงียบตลอด จะว่าเป็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วก็ได้ เขาคิดว่าตื่นมาเธอน่าจะดีขึ้นแต่เหมือนจะไม่ดีขึ้นเลย และยิ่งเธอเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งเป็นห่วงเธอจริงๆ“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”มีนาตอบกลับเสียงเรียบ รู้ว่าตัวเองกำลังโกหกไทม์อยู่ แต่ปัญหานี้ถ้าพูดออกไปเธอก็กลัวว่าจะเกิดทะเลาะกันภายในครอบครัวเสียมากกว่า“พี่ไทม์!”พอถึงบ้านร่างสูงก็ถึงกับชะงักไปทันทีเพราะภายในโต๊ะไม่ได้มีแค่พ่อแม่เขาแต่ยังมีบุคคลภายนอกรวมอยู่ด้วย“นีน่าคิดถึงพี่ไทม์จังเลยค่ะ!”นีน่าวิ่งเข้ามาสวมกอดไทม์หน้าตาเฉย ไทม์ชะงักไปด้วยความตกใจ หันหน้าไปมองมีนาที่เจ้าตัวเห็นก็เบือนหน้าหนีเขาจึงรีบดึงนีน่าออกทันทีแต่อีกฝ่ายก็ยังติดหนึบไม่เลิก“นีน่าดีใจมากเลยค่ะที่ได้เจอกันอีกครั้ง สบายดีไหมคะ? ทำไมไม่ติดต่อมาหานีน่าบ้างเลย นีน่าน้อยใจนะ”“พี่สบายดี”ไทม์ตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะหันไปกุมมื

 กริ้ง “ยินดีต้อน..”เสียงมีนาหยุดชะงักลงเมื่อเธอเงยหน้าสบตากับลูกค้าที่เข้ามา แต่ทว่าลูกค้าคนนั้นคือนีน่า “เจ้าของร้านรึเปล่าคะ?”นีน่าเบนสายตาไปหาผู้หญิงข้างๆ มีนาที่ยืนอยู่ ด้านหลังของเธอมีเพื่อนตามมาอีกสามคน “ใช่ค่ะ มีอะไรรีเปล่าคะคุณลูกค้า”เจ้าของร้านเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร มองอีกฝ่ายที่ควักเงินเป็นปึกขึ้นมา “ฉันขอเหมาร้านนี้2ชั่วโมงค่ะ” “คะ?”เจ้าของร้านถึงกับเบิกตาโตมองจำนวนเงินดังกล่าวที่เยอะจนสามารถเหมาร้านได้ทั้งวันก็ว่าได้ แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าจะเหมาแค่2ชั่วโมง “ดะ..ได้เลยค่ะ! เชิญนั่งเลยค่ะ! สั่งได้ทุกอย่างไม่อั้นเลยนะคะ!”แน่นอนว่าเจ้าของร้านก็รีบรับเงินในทันที นีน่ายกยิ้มราวเหยียดว่าคนอย่างเธอไม่มีทางจะทำอะไรแบบนี้ได้อย่างแน่นอน มีนากำลังชงเครื่องดื่มตามที่นีน่าและเพื่อนๆของเธอสั่ง เธอทำตามสูตรและทำตามความหวานที่ต่างคนต่างสั่งมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แต่ทว่าหลังจากไปเสิร์ฟ มีนาก็มักจะโดนใช้ให้ทำเครื่องดื่มใหม่อยู่ต

“มีนา..”“แก ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ..”ฟ้ามองเพื่อนสนิทของเธอในชุดสวยที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ร่างบางดึงมีนาเข้ามากอดแน่น หลังจากที่มีนาโทรให้เธอมารับหน่อย พอได้ยินเสียงร้องไห้ฟ้าก็รีบขับรถออกไปรับทันทีแม้จะติดธุระอยู่ก็ตาม“มันเกิดอะไรขึ้น?”ฟ้าเอ่ยถาม แต่เธอจำได้ว่าวันนี้เป็นวันงานเลี้ยงเปิดตัวไทม์กับเพื่อนของเธอ แต่แล้วทำไมคนที่จะต้องอยู่ในงาน คนที่จะต้องมีความสุขยืนเคียงข้างคนรักถึงได้มายืนร้องไห้ต่อหน้าเธอแบบนี้“ฮึกฮื่ออ..”มีเพียงเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจเท่านั้นที่เป็นคำตอบ ฟ้าได้แต่ทำหน้าที่ยืนกอดปลอบมีนาอยู่แบบนั้นก่อนจะพาอีกฝ่ายขึ้นรถ“แกไหวไหม? เช็ดหน้าเช็ดตาหน่อย”ฟ้ายื่นกระดาษทิชชูให้อย่างเป็นห่วง มีนายังคงร้องไห้สะอื้นไม่หยุด ยิ่งเห็นก็ยิ่งสงสารจับใจ“เดี๋ยวฉันพาแกกลับห้องเอาไหม?”ฟ้าเอ่ยถาม มีนาส

ร่างสูงถึงกับชาไปทั้งตัว มองมีนาที่ก้มต่ำไม่ยอมมองหน้าเขา”พี่ก็รู้นิคะ..““พวกเราฝืนคบกันไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น”มีนาพูดเสียงเบา พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา “ก็อย่างที่ทั้งสองคนบอกกับมี มีมีแต่จะเป็นตัวถ่วงให้พี่ในหลายๆด้าน”“มีนา มันไม่..”“พี่ไทม์อย่าบอกว่ามันไม่จริงเลยค่ะ”มีนาสวนทันควัน พี่ไทม์ก็รู้ว่าถ้าหากเปิดตัวมีไปก็คงจะมีแต่ปัญหา ทั้งความไม่เหมาะสม ฐานะทางบ้านของมี และอะไรอื่นๆ อีกมากมายที่อาจจะมีคนขุดคุ้ยขึ้นมา มีไม่อยากสร้างปัญหาให้กับพี่ค่ะ“มีนา แต่เราตกลงกันแล้วไงครับว่าจะไม่คิดอะไร”ไทม์พูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง จับมือทั้งสองข้างของมีนาแน่นราวกับว่าเขาไม่อยากปล่อยเธอไปไหน“มีขอโทษที่ผิดสัญญานะคะพี่ไทม์ แต่มีคิดว่ามีน่าจะรับไม่ไหวจริงๆ พวกเราพอกันแค่นี้เถอะค่ะ”“พี่ไทม์ก็กลับไปที่งาน ไปเข้ารับตำแหน่งและตั้งใจทำงานนะคะ ส่วนมี..”มีนาสะอื้นเสียงดัง“มีจะคอยเป็นกำลังใจให้กับพี่ไทม์เสมอเอง”เกิดความเงียบระหว่างทั้งสองคน มีเพียงเสียงสะอื้นของมีนาเท่านั้นที่ดังอยู่ ไทม์มองร่างบางที่ไม่คิดจะมองหน้าเขาเลยตั้งแต่เห็นเขา แน่นอนว่าเขาเจ็บปวด และเขารู้สึกผิดที่อีกฝ่ายต้องมารู้สึกแย่เพร

ไทม์กลับมาที่งานเลี้ยงของครอบครัวตัวเอง แต่ทว่างานก็ดูเหมือนว่าจะเลิกไปแล้ว“ไอไทม์!”“พี่!”ใบหน้าหล่อมองเจเดนที่กวักมือเรียกเขาอยู่ด้านหน้า“พ่อกับแม่ผมยังอยู่ที่งานไหมครับ”ไทม์เอ่ยถาม“อยู่ พวกท่านเครียดมากที่ต้องยกเลิกงานกะทันหันก็เลยขอร้องให้พี่มาส่งแขกให้”เจเดนเอ่ยตอบ มองหน้าน้องชายที่สภาพแย่สุดๆ“ไหวป่าววะ? ไหนบอกจะไปเจอน้องเขา แล้วไหงกลับมาคนเดียว”ไทม์ทำหน้านิ่ง เจเดนก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงไม่ราบรื่นอย่างที่เขาคิดก็เลยได้แต่โอบไหล่ให้กำลังใจกันไปก่อนจะพาไทม์ไปหาพ่อแม่ของเจ้าตัว“มาสักทีนะ รู้ไหมว่าพ่อกับแม่ต้องเสียหน้ามากแค่ไหน!”ทันทีที่ไทม์ปรากฏตัว พ่อของเขาก็พูดขึ้นด้วยอารมณ์โมโหทันที“ค่อยๆคุยกันดีกว่านะครับคุณลุง”เจเ