All Chapters of แฟนฉันเป็นสุดยอดผู้ชายธงเขียว [ไทม์xมีนา]: Chapter 11 - Chapter 20

 จุ๊บ! “อ๊ะ! ทำอะไรคะเนี่ย!”ใบหน้าสวยขมวดคิ้วทันทีเมื่อจู่ๆ ก็โดนอีกฝ่ายขโมยหอมแก้ม “จุ๊บแฟนครับ^^”ใบหน้าหล่อฉีกยิ้มกว้าง ยังดีใจไม่หายเมื่อในที่สุดมีนาก็ยอมตกลงที่จะคบกับตนเอง  “เฮ้อ สมหวังสักที นึกว่าจะต้องตามจีบยันแก่ซะแล้ว”มีนามองไทม์ที่เอนหลังพิงเบาะ สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ “เวอร์เกินไปแล้วค่ะ แค่ปีสองปี พี่ไทม์ก็คงจะเบื่อและหันไปชอบคนอื่นแล้ว”มีนาพูดขึ้น คนอย่างเธอไม่ได้มีดีถึงขนาดที่ไทม์จะต้องรอเธอนานขนาดนั้นหรอก “ไม่เวอร์หรอก แค่เห็นหน้าเรา ในหัวพี่มันก็มีแต่ภาพที่เราสองคนได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่งงานกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน มีลูกๆที่น่ารักวิ่งเล่นเต็มบ้าน”สิ่งที่ไทม์พูดไปนั้นไม่ใช่เพียงพูดไปแบบนั้น เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาคิดวาดฝันเอาไว้จริงๆ  การคบกันของแต่ละคน ไม่มีครั้งไหนที่ไทม์จะไม่จริงจัง แต่กลับกลายเป็นเขาเองที่โดนฝ่ายหญิงเข้าหาอย่างไม่จริงใจอยู่เสมอ  “พี่ไทม์นี่เก่งทำให้คนอื่นเขินจนไปไม่เป็

 เมื่อกลับถึงบ้าน มีนามองรองเท้าที่ถอดสะเปะสะปะอยู่ข้างหน้า มันเป็นการบอกว่าพ่อกับแม่ของเธอคงกลับมาแล้ว มีนาไม่เคยรู้เลยว่าทั้งคู่หายไปไหนหรือทำอะไร บางวันก็ไม่กลับบ้านเลยด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้มีความเป็นห่วงมากอะไรขนาดนั้น เรียกได้ว่าเป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวที่เริ่มจะแย่ลงมากขึ้นทุกวัน  มีนาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าบ้านไป แต่เท้ายังไม่ทันก้าวเข้าไปในบ้าน ฝ่ามือปริศนาก็กระทบเข้ามาที่ใบหน้าของเธออย่างแรง เพี้ยะ! ใบหน้าสวยหันไปตามแรงตบ ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความตกใจ “กลับมาแล้วเหรอนังตัวดี!” “แม่?”มีนาเรียกแม่ของเธออย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ เธอถึงโดนตบแรงขนาดนี้ แล้วไหนจะใบหน้าที่กำลังโกรธจัดอยู่นั่นอีก “ทำไมถึงปล่อยให้ไอ้พวกเจ้าหนี้มันมายึดทีวีของพ่อแกได้! แล้วทีนี้พ่อแกจะดูอะไรห๊ะ!”มีนามองไปยังผู้เป็นพ่อที่นั่งกระดกน้ำสีอำพันเข้าปากอย่างไม่สนใจอะไร “ทุกอย่างเป็นเพราะแก! เพราะแกไม่ยอมจ่ายเงินให้พวกมัน ไอ้พวกนั้นมันเลย

เสียงเปิดประตูทำให้มีนาละสายตาออกจากอาหารที่กำลังตั้งใจทำให้กับไทม์ “ทำอะไรอยู่ครับ?”ไทม์เอ่ยถามเมื่อเข้ามาก็ได้กลิ่นอาหารหอมๆ ร่างสูงเดินตรงไปหาคนตัวเล็กพร้อมกับเกยคางไว้บนไหล่บาง“ทำของโปรดของใครบางคนอยู่ค่ะ^^”มีนาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม มือหนาโอบกอดอีกฝ่ายหลวมๆ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ตรงต้นคอหอมที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย“ไม่เห็นจะต้องเหนื่อยเลย”ไทม์เอ่ยบอก อาหารที่เขาชอบก็คือสเต๊กหรือพวกเนื้อย่างพรีเมี่ยมต่างๆ“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ซูเปอร์มาร์เก็ตก็อยู่ใกล้ๆ พี่ไทม์สิเหนื่อย ทั้งดูแลและเอาใจใส่มีทุกอย่างแบบนี้ ขอบคุณจริงๆนะคะ”ไทม์ได้ยินแบบนั้นก็ระบายยิ้มออกมา หอมแก้มขาวๆ ฟอดใหญ่ไปหนึ่งทีที่บังอาจมาทำตัวน่ารักใส่“งั้นพี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ วันนี้อากาศร้อนมาก”“ค่ะ”มีนาพยักหน้

หลายวันต่อมา“พรุ่งนี้แล้ว ตื่นเต้นไหม?” ไทม์เอ่ยถาม เพราะพรุ่งนี้แล้วที่จะเป็นวันนัดพบกันของมีนาและครอบครัวของเขา“มี..มีกลัวว่าพวกท่านจะไม่ชอบมี”“มีไม่ใช่ลูกสาวมีตระกูล..”น้ำเสียงของมีนาเต็มไปด้วยความกังวล หลังจากได้รู้ว่าไทม์จะพาเธอไปหาครอบครัว ทุกๆ วันมีนาก็จะกังวลอยู่แบบนี้เสมอ แม้ว่าไทม์จะบอกว่าไม่มีอะไรให้น่ากังวลก็ตามไทม์ได้แต่ถอนหายใจ ฐานะที่ต่างกัน ความเหมาะสม สองอย่างนี้เขาไม่เคยแคร์เลยสักนิด ทำไมจะต้องยึดติดกับอะไรแบบนั้นด้วยเขาไม่เข้าใจจริงๆ“พี่บอกแล้วไงว่าพ่อแม่พี่เขาไม่ถือ”คำพูดนี้เขาก็บอกมีนาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ พ่อแม่เขาไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร และตอนที่คุยกันว่ามีแฟนและจะพาแฟนมาให้รู้จักทั้งสองคนก็มีแต่ความยินดี“ตอนที่พี่บอกเรื่องของเราพวกท่านดีใจมากเลยนะ และตั้งตารอที่จะเจอหนูด้วย”อ้อมกอดของไทม์นั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนมีนาเริ่มคลายความกังวลลง“หายกังวลแล้วรึยัง ทำหน้าเครียดเขาว่าจะแก่เร็วนะ”ไทม์พูดหยอกล้อ มีนาก็ทำหน้าบูดบึ้งทันที ร่างสูงหัวเราะอย่างเอ็นดู จับใบหน้าสวยที่ตอนนี้แก้มหายซ้ำแล้วมาฟัดอย่างสนุก“งื้ออพอแล้ว..แก้มเปียกหมดแล้วค่ะ”มีนาผละใบหน้าหล

“มีไปทำงานก่อนนะค้าา”“ตั้งใจทำงานครับ”มีนายิ้มรับ มองไทม์เองที่ก็นั่งทำงานอยู่เหมือนกัน ส่วนตัวเธอก็ออกไปทำงานของตัวเองบ้าง ซึ่งจะบอกว่าเป็นโชคดีก็ได้เพราะงานนี้เป็นงานที่อยู่ในร้านกาแฟแถมยังทำช่วงเสาร์-อาทิตย์ได้อีก เป็นงานที่ไทม์หาได้โดยบังเอิญและเธอก็รีบมาสมัคร อยู่ใกล้ งานสบาย แถมยังได้เงินเยอะ ไม่เรียกว่าโชคดีแล้วจะเรียกว่าอะไรอีกกริ้ง“ยินดีต้อน..อ๊ะคุณแม่!”ใบหน้าสวยถึงกับตาโตทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือแม่ของไทม์ เธอฉีกยิ้มกว้างจนกระทั่งมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งเกาะแขนท่านมาด้วยมีนาที่กำลังจะออกไปต้อนรับก็ถึงกับชะงักไป“คุณป้าเชิญนั่งเลยค่าา”นีน่ารีบพาแม่ของไทม์มานั่งด้วยสีหน้าท่าทางอย่างมีความสุข ผิดกับแม่ของไทม์ที่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเป็นอย่างมาก นีน่ามาหาพร้อมกับชวนเธอไปเดินเที่ยวด้วยกัน แต่ใครจะคิดว่าขากลับอีกฝ่ายจะอยากกินของหวานและร้านที่แวะมาก็ดันเป็นร้า