เมื่อมาเฟียร้ายตกหลุมรัก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังจากพรนับพันได้ต่อสัญญากับ The Palace อย่างเป็นทางการ เซบาสเตียนก็ทุ่มเม็ดเงินมหาศาลเพื่อทำการโพรโมตโครงการ และที่สำคัญไม่แพ้กันคือการกอบกู้ชื่อเสียงของนางแบบคนสำคัญการปรากฏตัวของพรนับพันข้างกายประธานหนุ่มแห่งบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ กลายเป็นที่กล่าวถึงในโลกออนไลน์อย่างรวดเร็วข่าวฉาวของนางแบบสาวค่อย ๆ เลือนรางจางหายไป เพราะสื่อมวลชนต่างให้ความสนใจเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับเซบาสเตียนสื่อหลายสำนักต่างติดต่อเข้ามาเพื่อขอสัมภาษณ์ ทว่าหญิงสาวยังไม่สะดวกใจที่จะพูดถึง แต่เมื่อถูกตื๊อหนักเข้า เธอจึงตัดสินใจโพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว‘วันนี้เกรซขอออกมาชี้แจงประเด็นที่พี่ ๆ สื่อมวลชน สอบถามกันมามากมาย ก่อนอื่นเกรซต้องขออภัยที่ไม่สามารถให้สัมภาษณ์โดยตรงได้ เนื่องจากความไม่สะดวกในหลาย ๆ ด้านเรื่องแรก เกรซหมดสัญญากับทาง Queen และตัดสินใจออกมาเป็นนางแบบอิสระ ซึ่งเราจากกันด้วยดี ไม่ได้เกิดจากประเด็นดราม่าที่เคยเกิดขึ้นอย่างที่หลายคนสงสัยสอง เรื่องข่าวฉาวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ การที่เกรซไม่ออกมาพูดตั้งแต่แรก ไม่ได้หมายความว่าเกรซยอมรับ แต่ในตอนนั้นเกรซมองไม่เห็นประโยชน์ที่จะเข้าไ

หลังเหตุการณ์วุ่นวายภายในงานเลี้ยงทำให้เซบาสเตียนต้องขอตัวออกจากงานเลี้ยงอย่างเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากเสื้อสูทตัวนอกของเขาชุ่มฉ่ำไปด้วยไวน์แดงเซบาสเตียนพาพรนับพันขึ้นมายังห้องสวีทที่ท่านรัฐมนตรีได้ให้คนจัดเตรียมไว้ให้เพื่อรอบอดีการ์ดนำชุดใหม่มาเปลี่ยนหญิงสาวเดินเข้าไปหาคนตัวโตที่หยุดยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน จ้องมองชายหนุ่มถอดเสื้อสูทออกจากกายแกร่ง เธอยกมือขึ้นช่วยปลดหูกระต่าย พลางมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความซาบซึ้ง“คุณไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย”“ร่างกายมันขยับไปเอง พอเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำอะไรคุณ สัญชาตญาณของผมก็สั่งให้ร่างกายมันเคลื่อนไหว” เขาว่าพลางจ้องมองดวงหน้าสวยด้วยแววตาสื่อความนัยทำเอาหญิงสาวเขินอายจนต้องหลุบตามองต่ำ มือเล็กม้วนหูกระต่ายสีดำจนบิดเป็นเกลียวเซบาสเตียนเห็นแบบนั้นก็ยิ่งชอบใจ อดไม่ได้ที่จะยกมือใหญ่ขึ้นมาจับปลายคางมนเชิดขึ้น ด้วยอยากมองหน้าเธอให้เต็มสองตา“เกรซครับ ปลดกระดุมให้หน่อยสิ” ใบหน้าคมโน้มลงมากระซิบชิดปรางแก้มขาว จนเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางผสานกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดสดชื่นที่เธอคุ้นชิน“ทำไมไม่ปลดเองละคะ”“นะครับ...นะ...” เขาออดอ้อนพลางคลอเคลียแก้มสากลงบนแก้มนว

ร่างบางภายใต้ผ้านวมผืนหนารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะกึ่งกลางกายสาวที่ถูกรุกล้ำอย่างหนักตลอดค่ำคืนจวบจนใกล้ฟ้าสาง ความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณเอวบาง ทำให้เธอคลำลงไปด้านล่าง สัมผัสเข้ากับท่อนแขนแกร่งที่วางพาดอยู่ ขนตางอนกระพือเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ปรือขึ้น แสงแดดยามสายนั้นสว่างจ้าเสียจนหญิงสาวต้องหลับตาลงอีกครั้ง จากนั้นเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นใหม่พยายามปรับสายตาให้คุ้นชิน ก็พบว่าแผงอกแกร่งแน่นหนั่นอยู่ตรงหน้า ใบหน้างดงามเงยขึ้นมองคนตัวโตที่กำลังคงอยู่ในห้วงนิทรา ผมเผ้ายุ่งเหยิงยามหลับก็ไม่ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลงไปได้เลย พรนับพันพลิกตัวนอนคว่ำ ก่อนขยับขึ้นไปใกล้ จ้องมององค์ประกอบทุกกระเบียดนิ้วบนใบหน้าหล่อเหลา เห็นแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้ที่แฟนหนุ่มของเธอนั้นงดงามราวกับเป็นลูกรักพระเจ้า "แอบมองแบบนี้คิดอะไรอยู่ หืม จะลักหลับผมใช่ไหม"เสียงทุ้มเอ่ยออกมาทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท ทำเอาหญิงสาวตกใจลุกพรวดขึ้นมาทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่า ก่อนหันไปคว้าเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเซบาสเตียนที่ถูกทอด

เมื่อเห็นแบบนั้น พรนับพันก็รีบลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปต้อนรับเซบาสเตียน ทว่าสายฝนพลันหนักเม็ดขึ้นจนเธอต้องหยุดชะงัก“อ้าว ตกหนักซะงั้น”สิ้นเสียงหวานก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาท่ามกลางความมืด เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเซบาสเตียนกำลังวิ่งมาแต่ไกล ก่อนกระโดดขึ้นมาบนศาลาและหยุดยืนตรงหน้าเธอ“ทำไมวิ่งตากฝนมาละคะ” เธอว่าพลางยกมือขึ้นใช้ปลายแขนเสื้อคลุมซับใบหน้าหล่อเหลาที่เปียกปอน“มารับคุณ”“คุณจะพาเกรซวิ่งตากฝนกลับไปเหรอคะ” หญิงสาวกล่าวกลั้วขำ“อ้าว ผมลืมเอาร่วมมาด้วย แล้วนี่ก็บอกพวกนั้นว่าห้ามตามมา งั้นเรารอฝนซาก่อนละกันนะ”เซบาสเตียนโอบเอวบางพาเดินเข้าไปในเรือนกระจกเพื่อหลบละอองฝนที่สาดเข้ามาภายในศาลาเมื่อเข้าไปถึงข้างใน ชายหนุ่มก็รั้งร่างบางเข้ามากอดคลอเคลียแนบชิด“ขนาดไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่วันเดียวผมยังคิดถึงคุณขนาดนี้ ผมจะทำยังไงดี” เสียงทุ้มเจือความออดอ้อนกว่าปกติ ทำให้พรนับพันนึกสงสัย“มีอะไรหรือเปล่าคะ พูดเหมือนเราจะไม่ได้เจอกัน” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตเพื่อรอฟังคำตอบ“ผมต้องกลับไปเวกัสสักพัก พอดีที่นั่นมีปัญหานิดหน่อย”“เอ่อ...” ได้ยินแบบนั้นพรนับพันก็รู้สึกใจหาย ทว่าก็พยา

พรนับพันฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองนอนราบอยู่บนโซฟาตัวยาวภายในห้องทำงาน โดยมีวิภาวีนำยาดมสมุนไพรจ่อที่ปลายจมูกเล็ก “พี่เกรซ เป็นไงบ้าง ไปโรงพยาบาลไหม” พรนับพันส่ายศีรษะปฏิเสธก่อนค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่ง เมื่อวิภาวีเห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นช่วยประคอง ก่อนจะนั่งลงเคียงข้าง พรนับพันเหม่อมองไปยังโต๊ะทำงานของเซบาสเตียนด้วยนัยน์ตาสั่นไหว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น พลางคิดถึงสิ่งที่วิศรุตได้นำมารายงานไปก่อนหน้านี้ หัวใจของเธอก็พลันวูบโหวง ความรู้สึกห่วงหาอาทรก่อตัวขึ้น พร้อมความหวาดกลัวด้วยไม่รู้ว่าคนรักจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร “วิว...” เธอเอ่ยเรียกวิภาวีด้วยเสียงเบาหวิว โดยไม่ยอมละสายตาจากโต๊ะทำงานของเซบาสเตียน “คะ พี่เกรซ” “มีความคืบหน้าอะไรอีกไหม” “เอ่อ...คือ...” วิภาวีอึกอัก ด้วยไม่รู้จะกล่าวตอบออกไปอย่างไรดี ยิ่งได้เห็นใบหน้าเศร้าหมองของพรนับพัน คำพูดทั้งหลายก็พร้อมใจกันจุกแน่นอยู่ในลำคอ “บอกพี่มาเถอะ ขอร้อง” เสียงหวานอ้อนวอนเจือสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอ “พี่เกรซต้องเข้มแข็ง