เมื่อมาเฟียร้ายตกหลุมรัก

เมื่อมาเฟียร้ายตกหลุมรัก

last update最終更新日 : 2026-02-21
作家:  อิงวรา連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
34チャプター
124ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ความรักหวาน

พระเอกเก่ง

มาเฟีย

ดารา

ลูกครึ่ง

ความรักครั้งแรก

รักแรกพบ

'พรนับพัน' นางแบบเบอร์ต้นระดับประเทศ ต้องถูกพักงานเนื่องจากข่าวฉาวอีกทั้งยังเคราะห์ซ้ำกรรมซัดต้องกลายเป็นลูกหนี้ของมาเฟียร้ายในคราบนักธุรกิจนามว่า 'เซบาสเตียน'

もっと見る

第1話

Prologue

婚約から三日後、一条旭(いちじょう あさひ)の友人たちが飲み会を開いた。

私、星野寧々(ほしの ねね)は彼を迎えにレストランへ向かった。

個室のドアは少し開いており、中から笑い声が聞こえてくる。

そして、旭と彼の幼馴染である望月結衣(もちづき ゆい)が並んで座り、親密にしている姿が見えた。

結衣は笑いながら旭の頬をつねっている。

私の心は沈んだ。

やがて、旭が彼女の悪戯な手を下ろすのが聞こえた。

「結衣、俺はもう婚約したんだ」

「これ以上、境界線を越えるような真似はしないでくれ。妻が嫌がるからな。彼女を悲しませたくないんだ」

私は思わず口角を上げ、ドアを押して入ろうとした。

すると、旭の友人が彼に尋ねるのが聞こえた。

「どうして急に寧々と結婚することにしたんだ?

ただの遊びだって言ってなかったか」

私は立ち尽くした。

無意識に息を吞む。

旭は結衣をちらりと見て、無表情のまま答えた。

「母親がうるさくてな。ちょうど寧々は素直で美人だし、おまけに金持ちで両親もいない。

うちの母親にとって理想の嫁なんだよ」

言い終わるや否や、結衣が「あっ」と声を上げた。

彼女はうっかり手を切ってしまったようだ。

旭はすぐさま心配そうに結衣の手を包み込んだ。その瞳に浮かぶ焦りは、どう見ても隠しきれるものではない。

「どうしてこんなにそそっかしいんだ!」

結衣は唇を尖らせ、彼に触れられるのを嫌がった。

「境界線がどうのこうのって言ってたじゃない。離してよ!」

旭は困ったように言った。

「お前は俺の告白を何度も振ったんだから、少しは怒らせろよ!わかったわかった、俺が悪かった。傷口を見せてみろ」

そう言うと、彼は結衣の怪我をした指を口に含んだ。

旭の友人が感慨深げに言う。

「何年経っても、お前と結衣のやり取りを見てると甘酸っぱい気分になるよ」

「どうして二人は付き合わないんだ……よそ者と結婚するなんてもったいない」

よそ者。

私は心の中でその言葉を何度も反芻した。

ふと、私が初めて旭に会った時の、その友人たちの意味深な表情を思い出した。

あの時、旭は彼らを庇うように言っていた。

「あいつら、俺がこんなに綺麗な奥さんを見つけられて運がいいと思ってるんだよ」

今思えば、その言葉は噓だった。

個室の中の会話はまだ続いている。

旭は丁寧に結衣の指に絆創膏を貼り、ため息をついた。

「結衣は結婚に縛られたくないって言ってるからな。俺は彼女の選択を尊重するよ」

すると結衣は高笑いし、旭の肩を叩いてあっけらかんと言った。

「寧々はこの街に友達がほとんどいないから、私が ブライズメイドをやるよ。そうすれば、私と結婚する気分になれるでしょ」

彼女は旭にウインクをした。

「どうせずっと私のそばにいてくれるんでしょ?」

旭は甘やかすように彼女の頭を撫でた。

「ずっとそばにいるよ。俺がお前の後ろ盾になってやる」

旭の友人がため息をついた。

「お前ら、バレないようにしろよ」

「女の直感は鋭いからな。騒ぎになったら誰の得にもならないぞ」

私は呆然とその場に立ち尽くしていた。

しばらく見つめた後、きびすを返してその場を離れた。
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
34 チャプター
Prologue
ปัง~ปัง~ปัง~ เสียงปืนดังสนั่นท่ามกลางพายุฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชที่ใกล้เข้ามาถึงทุกที “แม่งเอ๊ย ไม่น่าประมาทเลย” ร่างสูงหยุดพักหายใจภายใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกันนั้นซีดขาวราวกับกระดาษ เขายกฝ่ามือหนาข้างหนึ่งที่กุมท้องเอาไว้ขึ้นมา เผยให้เห็นคราบเลือดสีแดงฉานเต็มฝ่ามือ เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบนำมือข้างนั้นกลับไปกดปากแผลไว้ดังเดิม เพื่อยื้อเวลาเอาไว้ไม่ให้ตนเองเสียเลือดจนหมดสติ เพราะอีกไม่นานเหล่าบอดีการ์ดของเขาก็จะตามมาช่วย ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องกัดฟันออกวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง โชคดีที่ได้สายฝนช่วยชะล้างคราบเลือดที่ไหลเป็นทางให้เจือจางหายไป มิเช่นนั้นพวกมันคงตามตัวเขาเจอได้ไม่ยาก สองเท้าของหนุ่มลูกครึ่งเริ่มอ่อนแรงลงเต็มที พร้อมสติสัมปชัญญะที่ใกล้จะหมดลง “โอ๊ย!/โอ๊ย!” ร่างสูงพุ่งชนเข้ากับเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินกางร่มฝ่าสายฝนเข้าอย่างจัง
続きを読む
Chapter 1
5 ปีต่อมา ณ ห้องประชุมใหญ่ของ Queen Agency พรนับพันในวัย 23 ปี นั่งเผชิญหน้ากับผู้บริหารสูงสุดของสถาบันพัฒนาบุคลิกภาพ อีกทั้งยังเป็นเอเจนซีชื่อดังที่ปั้นนายแบบและนางแบบขึ้นมาประดับวงการ นางแบบแถวหน้าของประเทศล้วนแล้วแต่เติบโตขึ้นมาจากสถาบันแห่งนี้ ซึ่งเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ทว่าชื่อเสียงที่เธออุตส่าห์สั่งสมมาอย่างยากลำบากกำลังจะถูกทำลายลงในพริบตา เนื่องจากเมื่อสองวันก่อนเธอดันไปมีเรื่องกับนางแบบสังกัดเดียวกัน ศกุนตลา นางแบบเด็กเส้นในสังกัด เกิดไม่พอใจที่พรนับพันทำงานใกล้ชิดสนิทสนมกับภัทรพลแฟนหนุ่มของหล่อน ศกุนตลาเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนายพลระดับสูง นั่นจึงทำให้เธอไม่เคยกลัวและเกรงใจใคร แม้กระทั่งบรรดาผู้บริหารสถาบันก็ยังต้องยอม เนื่องจากหวั่นเกรงต่ออิทธิพลของบิดาของหล่อน แรก ๆ หล่อนก็เพียงแค่พูดจาเหน็บแนมลอย ๆ ให้เธอได้ยิน ซึ่งพรนับพันก็ไม่เคยนำมาใส่ใจ และเธอก็พยายามวางตัวโดยรักษาระยะห่างกับภัทรพลมาโดยตลอด หากไม่ใช่เรื่องงานเธอก็ไม่เคยพูดคุยกับภัทรพลเป็นการส่วนตัว แต่ถึงกระนั้นศกุนตลาก็ยังคงระรานหาเรื่องเธอไม่เว
続きを読む
Chapter 2
รถตู้สีดำคันหรูขับเคลื่อนมาจอดนอกรั้วของบ้านเดี่ยวใจกลางกรุง พรนับพันเปิดประตูลงจากห้องโดยสารด้านหลังโดยไม่ลืมหันมาขอบคุณพลขับของบริษัทที่อุตส่าห์พาเธอมายังที่หมายโดยสวัสดิภาพ หญิงสาวควานหากุญแจบ้านภายในกระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาไขประตูเหล็กบานเล็กที่อยู่ข้างประตูรั้วขนาดมหึมาเข้ามายังอาณาบริเวณของบ้านเดี่ยวสไตล์วินเทจซึ่งเป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า แม้หน้าตาจะดูเป็นบ้านแบบล้าสมัย และค่อนข้างทรุดโทรมเต็มที ทว่าบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนล้ำค่า เมื่อก่อนบ้านหลังนี้เคยเป็นครอบครัวใหญ่มีคุณปู่คุณย่าเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ท่านมีลูกชายสองคน ผู้เป็นพี่ชายคือคุณพฤกษ์ มีศักดิ์เป็นลุงแท้ ๆ ของพรนับพัน ส่วนผู้เป็นน้องชายคือคุณพร้อม ผู้เป็นบิดาของเธอ ทว่าเมื่อราว 7 ปีก่อน ตอนที่พรนับพันยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ก็เกิดอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด คุณปู่ คุณย่า และพ่อ ของเธอจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ทำให้เธอเติบโตมาภายใต้การดูแลของคุณลุง และคุณป้าสะใภ้ ซึ่งทั้งสองท่านก็ไม่มีทายาทสืบสกุล เนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพของคุณรัตนาผู้เป็นป้าสะใภ้ ท่านทั้งสองจึงเลี้ยง
続きを読む
Chapter 3
พรนับพันลงมายังชั้นล่าง ทว่าบ้านทั้งหลังนั้นเงียบสงัด เมื่อเดินเข้าไปภายในห้องอาหารก็พบสำรับอาหารมากมาย และจานข้าวซึ่งควรจะมีสามที่ แต่ก็เหลือเพียงหนึ่งที่เท่านั้น “คุณลุงคุณป้าล่ะ” พรนับพันหันมาถามเด็กรับใช้ขณะที่เธอกำลังนั่งลงบนเก้าอี้ “คุณผู้ชายออกไปข้างนอกค่ะ เห็นบอกว่าวันนี้จะไม่กลับ ส่วนคุณผู้หญิงอยู่บนห้องค่ะ” “แล้วทำไมไม่ไปเรียกคุณป้าด้วยล่ะ” “เอ่อ” เด็กรับใช้สาวมีสีหน้าลำบากใจ “หนูเรียกแล้วค่ะ แต่ท่านไม่ตอบ หนูก็ไม่กล้าเข้าไปเพราะท่านสั่งห้ามใครรบกวน” พรนับพันได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา ดูจากสถานการณ์แล้วเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายคงไม่ได้จบลงด้วยดีอย่างที่เธอหวังไว้ “งั้นจัดสำรับอีกชุด เดี๋ยวเกรซทานข้าวเสร็จจะยกขึ้นไปให้คุณป้าเอง” “ค่ะ” เด็กรับใช้รับคำสั่งก่อนเดินออกไปจากห้องอาหาร พรนับพันใช้เวลารับประทานอาหารเย็นเพียงไม่นาน เธอก็รีบขึ้นมาดูอาการของคุณรัตนาด้วยความเป็นห่วง โดยมีเด็กรับใช้ยกถาดสำรับตามขึ้นมาด้วย หญิงสาวเคาะประตูอยู่หลายครั้ง ทว่าก็ไร้เสียงตอบรับจากคนด้านใน เธอจึงลองหมุนลูกบิ
続きを読む
Chapter 4
พรนับพันใช้เวลาทั้งคืนในการค้นหาเอกสารหลักฐานต่าง ๆ ภายในห้องทำงานของคุณพฤกษ์ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นความโชคดีได้หรือไม่ หญิงสาวได้พบแล็ปท็อปอีกเครื่องที่คุณพฤกษ์เก็บเอาไว้ในตู้หลังโต๊ะทำงาน โดยปกติแล้วตู้หลังนี้จะถูกล็อกกุญแจเอาไว้เสมอ ทว่าวันนี้คุณพฤกษ์คงจะรีบร้อนออกไป จนลืมล็อก ซึ่งนั่นทำให้เธอได้พบกับความลับมากมายที่ผู้เป็นลุงแท้ ๆ ได้ซุกซ่อนเอาไว้ เงินส่วนใหญ่ที่กู้ยืมมาไหลออกไปยังอีกครอบครัวเกือบทั้งหมดนอกจากนี้เธอยังเจอเฟซบุ๊กส่วนตัวอีกอันของคุณพฤกษ์ที่ใช้ติดต่อกับครอบครัวนั้น ภาพถ่ายครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาเดินทางไปเที่ยวประเทศต่าง ๆ มากมาย ขณะที่คุณรัตนาต้องช่วยทำงานหลังขดหลังแข็ง เห็นแบบนี้เธอยิ่งสงสารป้าสะใภ้ขึ้นมาจับใจพรนับพันเห็นแล้วก็นึกถึงดราม่าเรื่องโลกสองใบที่มักเป็นข่าวในช่วงนี้ เธอไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกับตัวหญิงสาวรวบรวมข้อมูลที่พอจะค้นหาได้ และในที่สุดเธอก็ได้เจอกับข้อความที่คุณพฤกษ์ติดต่อกับเจ้าหนี้ ทว่าคนที่คุยกับคุณพฤกษ์เป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น ในบทสนทนาบนหน้าจอมีการกล่าวถึงชายคนหนึ่งนามว่า เซบาสเตียน ซึ่งเธอคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผ่านตาไปเมื่อสักครู่พรนับพ
続きを読む
Chapter 5
เมื่อรถจอดนิ่งสนิท พลขับหนุ่มก็รีบลงมาเปิดประตูให้นางแบบสาว ทันทีที่รองเท้าส้นสูงสามนิ้วสีน้ำเงินเข้มสัมผัสลงบนพื้น ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มผิวสีแทนในชุดสูทสีดำก็เดินออกมาต้อนรับ“สวัสดีครับคุณพรนับพัน ผมวิศรุตครับ”“สวัสดีค่ะ” เธอกล่าวทักทายพร้อมยกมือไหว้ตามมารยาท ทว่าเมื่อได้มองหน้าผู้ช่วยหนุ่มเต็มสองตา เธอก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาราวกับว่าเคยเจอกันมาก่อน“เชิญด้านในครับ ท่านรออยู่” คำกล่าวของวิศรุตดึงความสนใจของเธอให้กลับมาโฟกัสที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์“...” และที่สำคัญคำว่าท่านที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มทำเอาเธอเริ่มใจคอไม่ดีพลันหางตาเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวบริเวณสนามหญ้ารอบคฤหาสน์ และเมื่อหันไปมองเธอก็ต้องตกใจชายฉกรรจ์หลายคนในชุดสูทสีดำสนิททั้งชุด ทุกคนล้วนมีอาวุธปืนเหน็บอยู่ข้างกาย บรรยากาศที่เห็นทำให้เธอรู้สึกเข้าใกล้กับคำว่ามาเฟียเข้าไปทุกที คงไม่มีคนธรรมดาที่ไหนจะมีบอดีการ์ดเป็นโขยงอยู่รอบบ้าน“เชิญครับคุณพรนับพัน”“ค่ะ ค่ะ”หญิงสาวรีบสาวเท้าก้าวตามวิศรุตเข้าไปด้านใน ซึ่งก็ยังไม่วายมีบอดีการ์ดอาวุธครบมือยืนอยู่ตามจุดต่าง ๆ และทุกคนต่างโค้งคำนับเมื่อเธอเดินผ่านจวบจนชายหนุ่มตรงหน้าพา
続きを読む
Chapter 6
หลังจากพรนับพันกลับมาถึงบ้าน เธอก็ได้มาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับคุณรัตนาได้รับรู้ รวมถึงข้อตกลงในการชดใช้หนี้เป็นเวลาหนึ่งปี เมื่อผู้เป็นป้าสะใภ้ได้รับฟังจนจบก็แทบจะเป็นลมล้มพับ นั่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความสงสารหลานสาวจับใจ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นป้าหลานร่วมสายเลือด ทว่าท่านก็รักพรนับพันราวกับเป็นลูกในไส้ หัวอกคนที่เปรียบเสมือนแม่อีกคนแทบจะขาดรอน ๆ “เกรซ ป้าจะขายที่ดินมรดกของป้าเอามาใช้หนี้ให้เอง หนูไม่ต้องไปทำงานกับเขาหรอก” คุณรัตนากล่าวเสียงสะอื้น “ไม่ได้นะคะคุณป้า” พรนับพันตกใจรีบปฏิเสธทันที เพราะที่ดินเหล่านั้นเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษของคุณรัตนา ซึ่งเธอรู้ดีว่าท่านรักและหวงแหนมันมากแค่ไหน แม้ว่าจะมีมูลค่ามหาศาล ทว่าก็มีคุณค่าทางจิตใจเกินกว่าจะตีเป็นราคาค่างวดได้ “ทำไมล่ะลูก หืม” “เกรซไม่อยากให้คุณป้าต้องมาเดือดร้อนเพราะคุณลุงอีกแล้ว แค่นี้คุณป้าก็ต้องทุกข์ใจมากพอแล้ว เกรซอยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองค่ะ” “เกรซ...รู้ใช่ไหมว่าป้ารักเกรซมาก เกรซคือครอบครัวที่เหลืออยู่ของป้านะ” คำกล่าวของคุณรัตนาทำเอาหญิงสาวน้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน เธอ
続きを読む
Chapter 7
ทันทีที่ล้อทั้งสี่จอดนิ่งสนิท วิศรุตที่ยืนรออยู่หน้าคฤหาสน์ก็รีบเดินมาเปิดประตูให้เธอ “เชิญครับ คุณพรนับพัน” “ขอบคุณค่ะ คุณวิศรุต เอ่อ คุณเรียกฉันว่าเกรซเฉย ๆ ก็ได้นะคะ ต่อไปนี้เราคงต้องร่วมงานกันอีกนาน” “ครับคุณเกรซ” วิศรุตตอบรับพร้อมเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางสองใบที่บอดีการ์ดหนุ่มขนลงมาจากรถก็เกิดความข้องใจ “ของคุณเกรซมีแค่นี้เหรอครับ”พรนับพันได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มแห้งออกมา“เกรซเอาพวกของแบรนด์เนมราคาแพงไปขายหมดแล้วค่ะ” วิศรุตพยักหน้ารับ ก่อนผินหน้าไปยังประตูทางเข้าคฤหาสน์ พร้อมผายมือออกมา“งั้นเชิญด้านในดีกว่าครับคุณเซบาสเตียนรออยู่” นางแบบสาวยิ้มรับ ก่อนเดินตามวิศรุตไปตามทางเดินทอดยาว ผ่านห้องโถงรับรองแขกหรูหราขนาดใหญ่ที่บรรดาสาวใช้ในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง บางคนเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ เมื่อเธอพยายามส่งยิ้มทักทาย กลับทำให้สาวใช้เหล่านั้นตกใจรีบก้มหน้าหลบตา เมื่อวิศรุตพาเธอมาถึงห้องทำงานของเซบาสเตียน ชายหนุ่มก็ผลักประตูเข้าไปด้านใน ภายในห้องทำงานไม่ได้มีเพียงเจ้าของเคหสถานเท่านั้น ทว่ามีสาวสวยสอ
続きを読む
Chapter 8
พรนับพันเดินตามสองพี่น้องขึ้นมายังชั้นสามของคฤหาสน์ ทันทีที่เหยียบย่างขึ้นมาเธอก็สัมผัสได้ถึงความเงียบสงบ ไม่มีคนรับใช้และบอดีการ์ดเดินพลุกพล่านเช่นสองชั้นล่าง หญิงสาวหยุดยืนมองโถงกว้างซึ่งตรงหน้าเป็นทางเดินทอดยาวกั้นกลางระหว่างประตูห้องสองบานที่หันเข้าหากัน และตรงสุดทางเดินเป็นทางออกสู่ระเบียง “ห้องคุณเกรซอยู่ทางด้านซ้ายนะครับ ส่วนห้องฝั่งตรงข้ามคือห้องของคุณเซบาสเตียน” “คะ!” พรนับพันอุทานออกมาตาโต พร้อมหันมามองสองพี่น้องที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย “ครับ เชิญตามสบายนะครับ ถ้าต้องการอะไรบอกยัยวิว เอ่อ วิภาวีได้เลย ผมต้องขอตัวก่อน” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณวิศรุต” วิศรุตโค้งศีรษะรับ ก่อนเดินจากไป พรนับพันจึงหันมาส่งยิ้มสดใสให้กับวิภาวี “ชื่อวิวใช่ไหมคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” “ค่ะ คุณเกรซ” วิภาวีกล่าวพร้อมยิ้มเขินดูน่ารักน่าเอ็นดู ทำเอานางแบบสาวอดยิ้มตามไม่ได้ “ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ค่ะ เรียกเกรซเฉย ๆ ก็พอ เราน่าจะอายุห่างกันไม่เท่าไหร่” “ไม่ได้ค่ะ” วิภาวีส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณเกรซอายุมากกว่าวิว จะให้ว
続きを読む
Chapter 9
ตลอดช่วงบ่าย พรนับพันใช้เวลาร่วมกับวิภาวี พูดคุยสัพเพเหระกันอย่างสนุกสนานราวกับรู้จักกันมาอย่างยาวนาน หรืออาจเป็นเพราะเด็กสาวเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอก็เป็นได้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงสองทุ่ม เธอจึงให้วิภาวีกลับไปพักผ่อน จากนั้นหญิงสาวก็เข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ทว่าพอหัวถึงหมอนกลับนอนไม่หลับกระสับกระส่าย คงเป็นเพราะแปลกที่แปลกทาง สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจออกจากห้องนอน เพื่อมาเดินเล่นรับลมที่ระเบียงด้านนอก ระเบียงฝั่งนี้หันหน้าไปทางสนามหญ้าข้างบ้าน หญิงสาวมองฝ่าความมืดลงไปก็เห็นบอดีการ์ดหลายคนกำลังเดินตรวจตรารอบบ้านพร้อมอาวุธครบมือ “ถ้าขืนลงไปเดินเพ่นพ่านมีหวังโดนยิงแน่ ๆ” พรนับพันส่ายหน้าระรัว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรี “อุ๊ย ตรงนี้เห็นดาวด้วย สวยจัง” หญิงสาวว่าพลางยกแขนขึ้นวางบนราวระเบียง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคาง เหม่อมองขึ้นไปยังท้องนภาด้วยความเพลิดเพลิน ทว่าจู่ ๆ ก็มีลมเย็นพัดมาทำเอากายสาวที่มีเพียงชุดนอนเดรสเนื้อผ้าบางเบาสะท้านเล็กน้อย เธอลดสองมือลงมากอดอกบรรเทาความหนาว และทันใดนั้นก็มีสัมผัสนุ่มละมุนของ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status