Semua Bab เมื่อมาเฟียร้ายตกหลุมรัก: Bab 1 - Bab 10

ปัง~ปัง~ปัง~ เสียงปืนดังสนั่นท่ามกลางพายุฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชที่ใกล้เข้ามาถึงทุกที “แม่งเอ๊ย ไม่น่าประมาทเลย” ร่างสูงหยุดพักหายใจภายใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกันนั้นซีดขาวราวกับกระดาษ เขายกฝ่ามือหนาข้างหนึ่งที่กุมท้องเอาไว้ขึ้นมา เผยให้เห็นคราบเลือดสีแดงฉานเต็มฝ่ามือ เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบนำมือข้างนั้นกลับไปกดปากแผลไว้ดังเดิม เพื่อยื้อเวลาเอาไว้ไม่ให้ตนเองเสียเลือดจนหมดสติ เพราะอีกไม่นานเหล่าบอดีการ์ดของเขาก็จะตามมาช่วย ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องกัดฟันออกวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง โชคดีที่ได้สายฝนช่วยชะล้างคราบเลือดที่ไหลเป็นทางให้เจือจางหายไป มิเช่นนั้นพวกมันคงตามตัวเขาเจอได้ไม่ยาก สองเท้าของหนุ่มลูกครึ่งเริ่มอ่อนแรงลงเต็มที พร้อมสติสัมปชัญญะที่ใกล้จะหมดลง “โอ๊ย!/โอ๊ย!” ร่างสูงพุ่งชนเข้ากับเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินกางร่มฝ่าสายฝนเข้าอย่างจัง

รถตู้สีดำคันหรูขับเคลื่อนมาจอดนอกรั้วของบ้านเดี่ยวใจกลางกรุง พรนับพันเปิดประตูลงจากห้องโดยสารด้านหลังโดยไม่ลืมหันมาขอบคุณพลขับของบริษัทที่อุตส่าห์พาเธอมายังที่หมายโดยสวัสดิภาพ หญิงสาวควานหากุญแจบ้านภายในกระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาไขประตูเหล็กบานเล็กที่อยู่ข้างประตูรั้วขนาดมหึมาเข้ามายังอาณาบริเวณของบ้านเดี่ยวสไตล์วินเทจซึ่งเป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่า แม้หน้าตาจะดูเป็นบ้านแบบล้าสมัย และค่อนข้างทรุดโทรมเต็มที ทว่าบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนล้ำค่า เมื่อก่อนบ้านหลังนี้เคยเป็นครอบครัวใหญ่มีคุณปู่คุณย่าเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ท่านมีลูกชายสองคน ผู้เป็นพี่ชายคือคุณพฤกษ์ มีศักดิ์เป็นลุงแท้ ๆ ของพรนับพัน ส่วนผู้เป็นน้องชายคือคุณพร้อม ผู้เป็นบิดาของเธอ ทว่าเมื่อราว 7 ปีก่อน ตอนที่พรนับพันยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ก็เกิดอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด คุณปู่ คุณย่า และพ่อ ของเธอจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ทำให้เธอเติบโตมาภายใต้การดูแลของคุณลุง และคุณป้าสะใภ้ ซึ่งทั้งสองท่านก็ไม่มีทายาทสืบสกุล เนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพของคุณรัตนาผู้เป็นป้าสะใภ้ ท่านทั้งสองจึงเลี้ยง

พรนับพันใช้เวลาทั้งคืนในการค้นหาเอกสารหลักฐานต่าง ๆ ภายในห้องทำงานของคุณพฤกษ์ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นความโชคดีได้หรือไม่ หญิงสาวได้พบแล็ปท็อปอีกเครื่องที่คุณพฤกษ์เก็บเอาไว้ในตู้หลังโต๊ะทำงาน โดยปกติแล้วตู้หลังนี้จะถูกล็อกกุญแจเอาไว้เสมอ ทว่าวันนี้คุณพฤกษ์คงจะรีบร้อนออกไป จนลืมล็อก ซึ่งนั่นทำให้เธอได้พบกับความลับมากมายที่ผู้เป็นลุงแท้ ๆ ได้ซุกซ่อนเอาไว้ เงินส่วนใหญ่ที่กู้ยืมมาไหลออกไปยังอีกครอบครัวเกือบทั้งหมดนอกจากนี้เธอยังเจอเฟซบุ๊กส่วนตัวอีกอันของคุณพฤกษ์ที่ใช้ติดต่อกับครอบครัวนั้น ภาพถ่ายครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาเดินทางไปเที่ยวประเทศต่าง ๆ มากมาย ขณะที่คุณรัตนาต้องช่วยทำงานหลังขดหลังแข็ง เห็นแบบนี้เธอยิ่งสงสารป้าสะใภ้ขึ้นมาจับใจพรนับพันเห็นแล้วก็นึกถึงดราม่าเรื่องโลกสองใบที่มักเป็นข่าวในช่วงนี้ เธอไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกับตัวหญิงสาวรวบรวมข้อมูลที่พอจะค้นหาได้ และในที่สุดเธอก็ได้เจอกับข้อความที่คุณพฤกษ์ติดต่อกับเจ้าหนี้ ทว่าคนที่คุยกับคุณพฤกษ์เป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น ในบทสนทนาบนหน้าจอมีการกล่าวถึงชายคนหนึ่งนามว่า เซบาสเตียน ซึ่งเธอคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผ่านตาไปเมื่อสักครู่พรนับพ

หลังจากพรนับพันกลับมาถึงบ้าน เธอก็ได้มาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับคุณรัตนาได้รับรู้ รวมถึงข้อตกลงในการชดใช้หนี้เป็นเวลาหนึ่งปี เมื่อผู้เป็นป้าสะใภ้ได้รับฟังจนจบก็แทบจะเป็นลมล้มพับ นั่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความสงสารหลานสาวจับใจ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นป้าหลานร่วมสายเลือด ทว่าท่านก็รักพรนับพันราวกับเป็นลูกในไส้ หัวอกคนที่เปรียบเสมือนแม่อีกคนแทบจะขาดรอน ๆ “เกรซ ป้าจะขายที่ดินมรดกของป้าเอามาใช้หนี้ให้เอง หนูไม่ต้องไปทำงานกับเขาหรอก” คุณรัตนากล่าวเสียงสะอื้น “ไม่ได้นะคะคุณป้า” พรนับพันตกใจรีบปฏิเสธทันที เพราะที่ดินเหล่านั้นเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษของคุณรัตนา ซึ่งเธอรู้ดีว่าท่านรักและหวงแหนมันมากแค่ไหน แม้ว่าจะมีมูลค่ามหาศาล ทว่าก็มีคุณค่าทางจิตใจเกินกว่าจะตีเป็นราคาค่างวดได้ “ทำไมล่ะลูก หืม” “เกรซไม่อยากให้คุณป้าต้องมาเดือดร้อนเพราะคุณลุงอีกแล้ว แค่นี้คุณป้าก็ต้องทุกข์ใจมากพอแล้ว เกรซอยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองค่ะ” “เกรซ...รู้ใช่ไหมว่าป้ารักเกรซมาก เกรซคือครอบครัวที่เหลืออยู่ของป้านะ” คำกล่าวของคุณรัตนาทำเอาหญิงสาวน้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน เธอ

พรนับพันเดินตามสองพี่น้องขึ้นมายังชั้นสามของคฤหาสน์ ทันทีที่เหยียบย่างขึ้นมาเธอก็สัมผัสได้ถึงความเงียบสงบ ไม่มีคนรับใช้และบอดีการ์ดเดินพลุกพล่านเช่นสองชั้นล่าง หญิงสาวหยุดยืนมองโถงกว้างซึ่งตรงหน้าเป็นทางเดินทอดยาวกั้นกลางระหว่างประตูห้องสองบานที่หันเข้าหากัน และตรงสุดทางเดินเป็นทางออกสู่ระเบียง “ห้องคุณเกรซอยู่ทางด้านซ้ายนะครับ ส่วนห้องฝั่งตรงข้ามคือห้องของคุณเซบาสเตียน” “คะ!” พรนับพันอุทานออกมาตาโต พร้อมหันมามองสองพี่น้องที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย “ครับ เชิญตามสบายนะครับ ถ้าต้องการอะไรบอกยัยวิว เอ่อ วิภาวีได้เลย ผมต้องขอตัวก่อน” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณวิศรุต” วิศรุตโค้งศีรษะรับ ก่อนเดินจากไป พรนับพันจึงหันมาส่งยิ้มสดใสให้กับวิภาวี “ชื่อวิวใช่ไหมคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” “ค่ะ คุณเกรซ” วิภาวีกล่าวพร้อมยิ้มเขินดูน่ารักน่าเอ็นดู ทำเอานางแบบสาวอดยิ้มตามไม่ได้ “ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ค่ะ เรียกเกรซเฉย ๆ ก็พอ เราน่าจะอายุห่างกันไม่เท่าไหร่” “ไม่ได้ค่ะ” วิภาวีส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณเกรซอายุมากกว่าวิว จะให้ว