All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 71 - Chapter 80

ฉันมาที่นี่เพื่อรบกวนพนักงานเสิร์ฟเสนอแชมเปญ ฉันปฏิเสธ ลูคัสหยิบแก้วหนึ่ง แค่เพื่อให้มีอะไรในมือ สายตาของเขาสำรวจห้องโถง เขาอยู่ในโหมดป้องกัน เหมือนทุกครั้งที่รู้สึกถึงกับดักแล้วฉันก็เห็นเธอ: คาสซานดราเงาราวกับน้ำแข็งในชุดงาช้าง ไม่มีเส้นผมที่หลุดลอย ไม่มีรอยยับบนหน้ากาก ข้างกายเธอมีชายคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก เป็นทนาย อาจเป็นกลยุทธ์ หรือแค่เครื่องประดับสายตาเราปะทะกันและฉันเห็นไฟใต้ชั้นน้ำแข็งเธอเดินเข้ามา ช้าๆ ทุกย่างก้าวคือการคำนวณ— ไลร่า— คาสซานดราความเงียบก่อตัว หนักอึ้งดั่งตะกั่ว— คุณสร้างกระแสให้คนพูดถึงคุณมากเลย ช่วงนี้ เธอเสริม รอยยิ้มดุจมีดผ่าตัด— แค่เริ่มต้น ฉันตอบ— เราหลีกเลี่ยงทั้งหมดนี้ได้นะ คุณก็รู้ แค่คุยกันฉันรู้สึกลูคัสตึงตัวข้างฉัน เขาพร้อมจะแทรกแซง แต่ฉันยกมือขึ้น เล็กน้อย— ไม่ คาสซานดรา สิ่งที่จำเป็นคือการฟังต่างหากเธอโน้มตัวลง กระซิบ:— คุณคิดว่าคุณทำให้อเล็กซานดร์หันกลับมาได้? คุณคิดว่าแค่นั้นพอ?

เธอหรี่ตา— คุณพูดถึงตัวคุณเอง?ฉันหัวเราะ หน้าเบ้— ฉันพูดถึงคนโง่ที่คิดว่าความจริงเพียงพอแล้วฉันก็ลดเสียงลง แค่ให้เธอได้ยิน— คุณขโมยสิ่งที่ฉันสร้าง สิ่งที่ฉันเป็น อเล็กซานดร์ และคุณคิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณชนะ? คุณคิดว่าเขาจะช่วยคุณ? เด็กน้อยน่าสงสารเธอยังคงเงียบแต่นิ้วของเธอกำแน่นฉันเห็น ฉันรู้สึกฉันจึงกดดันต่อไป— มองตัวเองสิ คุณน่าสมเพช พนักงานเล็กๆ ที่คิดว่าตัวเองเป็นโยนออฟอาร์ค คุณคิดว่าคุณเปลี่ยนแปลงอะไร? คุณแค่ถ่มน้ำลายใส่คนที่ให้ที่ยืนแก่คุณ คุณควรขอบคุณฉันซะด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีฉัน อเล็กซานดร์คงไม่แม้แต่จะมองคุณเธอขยับ แค่ก้าวเดียวและฉันยื่นมือออกไปเสียงของฉันดังขึ้น— คุณจะตบฉันตอนนี้? มาสิ แสดงให้พวกเขาเห็นหน้าจริงของคุณเธอไม่ขยับฉันจึงแสร้งทำเป็นเบียดเธอ ขวางทางเธอ แขนของฉันปะทะแขนของเธอ มือของเธอยกขึ้น โดยสัญชาตญาณ เธอผลักฉันเบาๆ เพียงเบาๆแต่มันเพียงพอแล้วฉันถลาฉันกลิ้งลงบันได ฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้น

ไลร่ากุญแจมือบาดข้อมือฉันทุกย่างก้าวสะท้อนเหมือนเสียงตบ พื้นสถานีตำรวจเย็นและลื่น กลิ่นพลาสติก กลิ่นโลหะ กลิ่นเหงื่อแห้งทำให้ฉันคลื่นเหียนพวกเขาพาฉันไปนั่งในห้องที่ไม่มีหน้าต่างเก้าอี้หนึ่งตัว โต๊ะหนึ่งตัว กระจกสองทางหนึ่งบาน และแสงไฟจ้าที่บดขยี้ใบหน้าฉันเหมือนไฟสปอตไลต์ในเวทีฉันไม่พูดอะไร ฉันพูดไม่ได้ ลำคอของฉันติดขัด ลมหายใจแผดเผาปอดฉันอยู่นี่ นั่งเหมือนกับอาชญากรทั้งๆ ที่ฉันคือคนที่ถูกทำลายฉันก้มลงมองข้อมือ รอยแดงจากกุญแจมือ ผ้าที่ถลอก ฉันกัดฟัน อย่าร้องไห้ ยังไม่ถึงเวลาแต่มันแข็งแกร่งกว่าฉัน ฉันตัวสั่นและน้ำตาก็ไหล— ให้ตายสิ…ฉันหลับตา แต่มันก็ไหลอยู่ดีฉันร้องไห้ ฉันร้องไห้จริงๆ ฉันไม่เหมือนเธอ แคสซานดร้าเป็นคนปลุกเร้า ส่วนฉัน ฉันร้องไห้เพราะฉันรู้ ฉันรู้ว่าฉันตกหลุมพรางของเธอฉันรู้ว่าฉันจะต้องจ่ายในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำและที่สำคัญที่สุด ฉันรู้ว่าไม่มีใครเชื่อฉัน ไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่พยานแม้แต่อเล็กซานดร์ และความคิดนั้นแทงทะลุฉันรุนแรงกว่าทุกสิ่งทุกอย่างเขาจะไม่เชื่อฉันเขาเห็นเธอนอนอยู่บนพื้น เปื้อนเลือด พังพินาศ เขาเห็นการแสดงอันชั่วร้ายนั้นและเขามองฉันเหมือนฉันคือสัต

แคสซานดร้าโลกกลับมาเป็นชิ้นส่วนแสงสีขาว เสียงบี๊บเป็นจังหวะ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและความเจ็บปวดนี้ ความเจ็บปวดทื่อ ลึก ซ่อนอยู่ในท้องเหมือนสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บซึ่งพยายามจะจมน้ำ แต่ยังคงหายใจฉันลอยอยู่ระหว่างน้ำ สองน้ำ ไม่มีชีวิต ไม่ตาย ลอยนิ่ง ถูกจูงด้วยสายน้ำเกลือและยาระงับประสาทลิ้นของฉันเหมือนกระดาษ ริมฝีปากแตก ฉันอยากพูด แต่ความเงียบบดขยี้ฉันฉันอยากขยับ แต่ร่างกายทรยศฉัน มึนงง หนัก ราวกับว่ากระดูกทุกชิ้นถูกยัดด้วยตะกั่วแล้วก็มีเงาร่างหนึ่ง ตอนแรกไม่ชัด มืดมน แล้วก็ชัดเจน เหมือนเส้นหมึกบนหน้ากระดาษขาวอเล็กซานดร์ นั่งอยู่ตรงนั้น ข้างๆ ฉันศอกของเขาจิกเข่า ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ในมือ หลังของเขาโค้งด้วยความอ่อนล้า ความรู้สึกผิด ความกังวลเขาอยู่ที่นั่น อยู่ตรงนั้นเสมอ ฉันคาดการณ์ไว้ ฉันต้องการมันและเขาก็มา เหมือนสุนัขที่ซื่อสัตย์ เหมือนราชาที่ยังคงคิดว่าเขามีอำนาจความสั่นสะท้านไหลผ่านฉัน แต่มันไม่ใช่ความกลัว หรือความเจ็บปวด ไม่ มันคือความพึงพอใจ ฉันยังมีชีวิตอยู่ และเขาเป็นของฉันฉันปล่อยเสียงครวญครางโดยตั้งใจ คำนวณแล้ว เปราะบาง เหมือนใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วงเขาชะเง้อหน้าทันที ตาแ

ลูก้าสความเงียบที่ตามมาหลังคำประกาศของฉันหนักหน่วงเหมือนการตัดสิน แฟลชยังคงฉายวาบ ทำให้ฉันตาบอด เสียงของนักข่าวระเบิดออกมาเป็นเสียงอึกทึกที่ทนไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ในขณะนั้น ไม่มีไมโครโฟน ไม่มีกล้องอีกแล้ว มีเพียงชื่อที่สะท้อนในหัวของฉัน: ไลร่าการเคลื่อนไหวดึงดูดความสนใจของฉัน เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง หนุ่ม ใบหน้าปิดด้วยความกังวลที่เขาไม่รู้จะซ่อนอย่างไร ก้าวเข้าหาผู้บัญชาการตำรวจ เขากระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเขา ฉันเห็นเขา ฉันเห็นใบหน้าของผู้บัญชาการแข็งทื่อ ตึงเครียด ราวกับว่าเงามืดเย็นยะเยือกเพิ่งผ่านเขาไป สัญชาตญาณของฉันคำรามทันทีฉันกระโดดลงจากขั้นบันได— เกิดอะไรขึ้น? ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่คมชัดจนความอึกทึกเงียบลงทันทีรอบตัวเราเจ้าหน้าที่สะดุ้ง ดวงตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันด้วยความลังเลอย่างป่วยไข้ ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย— คุณเบลวาล...เรา...เรากำลังจะย้ายน้องสาวของคุณไปยังห้องที่ปลอดภัย ตามที่ตกลงกัน แต่…— แต่ อะไร?เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ราวกับว่าสายตาของฉันตรึงเขาอยู่กับที่— เรา...เราพบเธอ...หมดสติคำพูดนั้นดึงอากาศออกจากปอดของฉัน ชั่วขณะ จิตใจของฉันหยุดนิ่ง ไม่สามารถซึมซั