Se connecterPartager
บทที่ ๖๙ — ที่ซึ่งหน้ากากกลายเป็นอาวุธ
Date de publication:
2026-04-06 22:17:00เธอหรี่ตา
— คุณพูดถึงตัวคุณเอง?
ฉันหัวเราะ หน้าเบ้
— ฉันพูดถึงคน
Dernier chapitre
จงจำฉันไว้ บทที่ 151 — ราคาของเลือด2
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ฝีเท้าของฉันก็ดังก้องไปในทางเดินที่พวกเขาลากฉันไปอย่างทารุณ และฉันรู้สึกถึงกลิ่นเหม็นของน้ำยาซักผ้าขาวผสมกับเหงื่อเย็นเฉียบ ไฟนีออนกระพริบๆ พ่นแสงสีซีดเซียวของมันเหนือฉัน และไม่นานห้องก็เปิดออก โล่งเปลือย หนาวเย็นเยือก พร้อมด้วยเก้าอี้สองตัว โต๊ะหนึ่งตัว และเขา ทนายความของฉันเขาดูเหมือนจะแก่ลงภายในสี่สิบแปดชั่วโมง หน้าตาของเขาซีดเซียว เนคไทบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาคล้ำด้วยสีม่วง และเมื่อสายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน มันคือฝ่ามือแห่งความหวาดกลัวที่แล่นผ่านใบหน้าของเขา"คาสซานดรา... คุณทำอะไรลงไป?"ฉันยิ้ม ริมฝีปากของฉันยังคงเหนียวหนึบด้วยเลือดที่แห้งกรัง"ฉันเอาตัวรอด"เขาเอามือที่อ่อนล้าลูบหน้าผาก แล้วนั่งลง โน้มตัวเข้าหาฉัน และน้ำเสียงของเขา เมื่อมันแตกกระจายในความเงียบ มันคือส่วนผสมของการวิงวอนและคำตำหนิ"ฟังผมให้ดีๆ นะ คุณกำลังจะหายไป พวกเขาจะบดขยี้คุณที่นี่ ทำให้คุณกลายเป็นปีศาจ แต่มันมีทางเลือกหนึ่ง"มือของเขาสั่นเทา ถ้อยคำของเขาเร็วขึ้นราวกับว่าเขาต้องการช่วยฉันก่อนที่มันจะสายเกินไป
จงจำฉันไว้ บทที่ 150 — ราคาของเลือด
คาสซานดราเสียงพึมพำพองโตขึ้น ทุกวันมากขึ้นอีกนิด ราวกับกระแสน้ำดำมืดที่ขึ้นสูงท่ามกลางหัวใจของกำแพงชื้นแฉะและไม่มีวันลดลง คืบคลานไปในทางเดินแคบๆ ส่งเสียงหวีดหวิวระหว่างลูกกรงบิดเบี้ยว เลื้อยเข้าไปในเสียงกระซิบหอบหายใจของโรงอาหาร จนกระทั่งมันทำให้อากาศเองอิ่มตัว ถึงขนาดที่พวกเขาไม่พูดถึงเพียงเจ้าหญิงที่ตกลงมาจากแท่นฐานของนางอีกต่อไป แต่พูดถึงตัวฉัน คาสซานดรา ผู้ที่ไม่ยอมอ่อนข้อ ผู้ที่พวกเขาขนานนามแล้วว่า รอยกัด ผู้ที่หัวเราะเมื่อเลือดพุ่งกระเซ็นและความเจ็บปวดกลายเป็นการแสดงและรอบตัวฉัน โดยที่ฉันไม่ได้เรียก โดยที่ฉันไม่ได้เรียกร้อง ฝูงหมาป่าก็เริ่มถักทอขึ้น เส้นใยต่อเส้นใย วงล้อมที่ไม่มั่นคงแต่กำลังเติบโต ประกอบด้วยผู้หญิงที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าลังเล บ้างพร้อมด้วยเศษอาหารเล็กๆ น้อยๆ ที่ขโมยมาได้ราวกับเป็นเครื่องบูชาอันงุ่มง่าม บ้างพร้อมด้วยคำสารภาพที่กระซิบกระซาบราวกับพวกนางกำลังปลดเปลื้องภาระที่เป็นพิษออกไป และแล้วก็ยังมีพวกที่ไม่ได้นำสิ่งใดมาให้ ไม่มีแม้แต่ท่าทาง ไม่มีแม้แต่คำพูด แต่ยังคงปักหลักอยู่ตรงนั้น นิ่งงัน เพียงแค่ได้รับการหล่อเลี้ยงจา
จงจำฉันไว้ บทที่ 149 — ฝูงหมาป่า
คาสซานดราความมืดได้กักขังฉันไว้ ไม่ใช่ในฐานะศัตรู ไม่ใช่ แต่อย่างแม่เลี้ยงใจร้ายทุกนาที ทุกความเจ็บปวด ทุกความคิดที่ถูกบีบรัดในการแยกเดี่ยว... มันคือบททดสอบ คือเหล็กใน ฉันออกมาจากรูนั่นด้วยความผอมลง แตกสลายมากขึ้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด... คมกริบขึ้นเมื่อประตูลั่นดังเอี๊ยด เมื่อผู้คุมลากฉันออกมา ฉันก็รู้ทันทีอากาศเปลี่ยนไปแล้วสายตาก็เช่นกันดวงตาเหล่านั้นจับจ้องฉันอยู่เบื้องหลังลูกกรง ละโมบ ระแวดระวังก่อนหน้านี้ ฉันคือเจ้าหญิง เปราะบาง แปลกถิ่น คือสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจตอนนี้ ฉันคือเสียงกระซิบคือรอยกัดในลานเรือนจำ มันตกผลึกชัดเจนรอยแผลเป็น อดีตผู้สร้างความหวาดกลัว หลบเลี่ยงฉัน มันรัดแขนที่มีผ้าพันแผลไว้แนบอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันปฏิเสธที่จะสบตากับฉันพรรคพวกของมันก็เช่นกัน พวกมันก้มศีรษะลงแต่คนอื่นๆ เข้ามาใกล้ไม่ใช่เพื่อยอมจำนน ยังไม่ใช่แต่เพื่อทดสอบคนแรกโผล่พรวดเข้ามา สูง ผอมแห้ง สักยันต์เต็มคอ ดวงตาสีเหลืองของนางส่องประกายด้วยความท้าทายแทบจะเป็น
จงจำฉันไว้ บทที่ 148 — รสชาติของเลือด
คาสซานดราความเงียบปกคลุม หนาทึบดั่งผ้าห่มชื้นพวกมันจ้องมองฉันทั้งหมดฮาร์ปีทั้งสามตัวถอยกรูด ตัวหนึ่งข้อมือแหลกเหลว อีกตัวแก้มเป็นทางเลือด ตัวที่สามหายใจสั้นหอบ ดวงตาเบิกกว้าง แต่เบื้องหลังพวกมัน ร่างเงาอื่นๆ ขยับเข้ามาใกล้ ร่างผอมแห้ง ร่างกายซูบซีด แต่ดวงตาละโมบ เหล่านักโทษหญิง พวกที่ไม่ได้ทุบตี พวกที่เฝ้าสังเกต พยานใบ้ของทุกความอัปยศ ทุกการล้มลงและค่ำคืนนี้ พวกนางได้เห็นบางสิ่งที่ต่างออกไป"มันกัด..." เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งกระซิบเสียงพึมพำนั้นแพร่กระจายไปราวกับเชื้อไฟ คดเคี้ยวจากปากสู่ปากเจ้าหญิงกัดแล้วบ้างหัวเราะเยาะ ประหม่า เพื่อขับไล่ความกลัวของตัวเอง บ้างเบือนหน้าหนี ไม่สามารถทนจ้องมองแววตาของฉันได้ ราวกับว่าเพียงแค่การสบตากับรูม่านตาของฉันก็อาจทำให้พวกนางติดเชื้อได้ แต่ในดวงตาลึกๆ ของบางคน แสงสว่างวาบหนึ่งส่องขึ้น ประกายไฟที่ชวนคลื่นไส้ นั่นคือความกลัวฉันยิ้ม ริมฝีปากแตกของฉันยังคงพ่นริ้วสีแดงออกมา รอยแผลเป็นจ้องมองฉัน ความเดือดดาลสั่นสะท้านอยู่ในแขนที่สั่นเทาของมัน แต่ฉันรู้ ฉ
จงจำฉันไว้ บทที่ 147 — รอยกัดแรก
คาสซานดราคืนที่สี่ที่ไม่ได้หลับใหลทำให้ฉันหลงเหลือเพียงเศษซาก ร่างกายของฉันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป เปลือกตาของฉันหนักอึ้งราวกับตะกั่วร้อนระอุ ลำคอของฉันหยาบกร้านดั่งกระดาษทราย ทุกลมหายใจคือบททดสอบ ทุกการเต้นของหัวใจคือเสียงค้อนทุบเข้าใส่ซี่โครงที่ชอกช้ำ ฉันยังคงได้กลิ่นฟูกนอน ยังคงรับรู้รสชาติหืนๆ ของหยาดเหงื่อ ยังคงได้ยินเสียงสะท้อนของเสียงหัวเราะพวกมันในหัวของฉัน แม้แต่ความเงียบในห้องขังก็ยังกรีดร้องใส่ฉันเมื่อยามเช้าคืบคลานเข้ามา ฉันก็รู้แล้ว ท้องของฉันรู้ก่อนตัวฉันเองเสียอีก พายุกำลังใกล้เข้ามาเงาร่างสามเงาแยกตัวออกมาจากความมืดสกปรก แร้งสามตัว สัตว์ร้ายสามตน พวกมันเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจแบบนักล่า ราวกับว่าพวกมันได้กลิ่นเนื้อนุ่มที่ยังดิ้นรนอย่างอ่อนแรงอยู่ตัวที่สูงที่สุด ตัวที่พวกมันเรียกว่า "รอยแผลเป็น" เพราะเส้นสีขาวที่พาดผ่านหน้าผากของมัน ก้าวขึ้นมาเป็นหัวแถว ดวงตาของมันส่องประกายด้วยความซาดิสม์อย่างสงบ"ไง เจ้าหญิงตื่นแล้วหรือ?" มันหัวเราะเยาะ "เมื่อคืนพวกข้าสอนมารยาทยังไม่พออีกหรือไง?"ฉันกัดฟันแน่น ไม่พูดแม้แต่คำเดียว ถ้าฉันพูด มันก็ชนะ ถ้าฉันร้องไห้ มันก็สมใจ"ตอบเวลามีคน
จงจำฉันไว้ บทที่ 146 — สามเดือนแห่งนรก
คาสซานดรา สามเดือน สามเดือนที่ฉันนับรอยแตกบนผนัง รู้สึกถึงคอนกรีตที่เย็นเฉียบใต้ผิวหนังของฉัน รอให้เวลาไหลผ่านไปเหมือนยาพิษทีละหยด สามเดือนแห่งความอัปยศอดสู ความเจ็บปวด ค่ำคืนที่ไร้ซึ่งการนอนหลับ ที่ซึ่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามหลอกหลอนฉันไปจนถึงในฝันร้าย ทุกๆ วันเริ่มต้นในลักษณะเดียวกัน: การตื่นนอนที่โหดร้าย สายตาที่เป็นปรปักษ์ เสียงกระซิบที่บาดเฉือนเหมือนคมมีดที่มองไม่เห็น ความหนาวเย็นได้กลายเป็นผิวหนังชั้นที่สอง เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของฉันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าภาพลวงตาของความอบอุ่น ซี่โครงของฉันยังคงเตือนฉันถึงการถูกทำร้ายบางครั้ง เป็นความทรงจำของการปะทะที่ฉันไม่ได้เลือก ฉันไม่มีแรงที่จะปกป้องตัวเองอีกต่อไปในทุกๆ ครั้ง... แต่ฉันก็กัดฟัน กล้ำกลืนความอับอายของฉัน ซึมซับทุกบาดแผลราวกับเป็นเครื่องหมายที่จะมอบให้ในภายหลัง เมื่อถึงวันนั้น พวกมันเกลียดฉัน พวกมันดูถูกฉัน บางคนทำร้ายฉันเพราะความเบื่อหน่าย บางคนเพราะความโหดร้าย บางคนก็เพราะความเคยชิน — เป็นไงบ้าง เจ้าหญิง หลับสบายบนบัลลังก์เหล็กของเธอไหม?
จงจำฉันไว้ บทที่ 89—รอยร้าว
อเล็กซานดร์ฉันยังคงอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ นิ่งงันโลกยังคงหมุนรอบตัวฉัน แต่ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันอีกต่อไป เสียงถูกอุด ตาที่อยู่ไกลออกไป กำแพงหดตัวลง มันเหลือเพียงแค่วลีนี้ ยาพิษนี้ อาการวิงเวียนนี้:เธอท้อง สามเดือนและเธอบอกว่ามันคือฉันลมหายใ
จงจำฉันไว้ บทที่ 84—สิ่งที่เธอปฏิเสธที่จะพูด
ไลร่าฉันยังคงนิ่งอยู่นานหลังจากหมอจากไป ราวกับถูกทำให้เป็นหินในกรงที่มองไม่เห็น ความเงียบหนาขึ้น หนักกว่าที่เคย ฉันรู้สึกถึงลมหายใจของลูก้าสใกล้ฉัน แต่ฉันไม่สามารถยึดติดกับมันได้ ไม่ใช่ตอนนี้แม่ของฉันเดินกลับไปกลับมา โทรศัพท์แนบหู พ่อของฉัน เข้าใกล้ ช้าๆ ราวกับว่าเขา
จงจำฉันไว้ บทที่ 83—สิ่งที่เลือดเปิดเผย
ไลร่าความเงียบในห้องอึดอัดลูก้าสลุกขึ้น เดินเป็นวงกลมช้าๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกขัง แม่ของเราวางมือบนไหล่ของฉัน โดยไม่มีความอ่อนโยน พ่อของฉัน ยังคงยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง สายตาจดจ้องไปที่โทรศัพท์ของเขาราวกับว่าเขาสามารถดึงความจริงที่ปลอบโยนออกมาจากมันได้ แต่มันไม่มีอะไรที
จงจำฉันไว้ บทที่ ๕๐ — ที่ซึ่งเสียงกระซิบของเงามืด
ไลร่าตั้งแต่เขาจากไป โลกดูเหมือนจะเงียบเกินไปเล็กน้อยไม่ใช่สงบหรือพักผ่อนแต่เงียบราวกับโรงละครหลังจากม่านเพิ่งปิดลง เมื่อผู้ชมยังไม่ขยับเขยื้อน ล่องลอยอยู่ระหว่างเรื่องแต่งและการกลับสู่ความจริง เมื่อแสงไฟยังไม่ถูกจุดขึ้นอีก และอากาศเองก็ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เต็มไ
Vous vous intéresseriez aussi à
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X135.0K Vuesวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์82.6K Vuesถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.0K Vuesยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.2K Vuesหนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ [ Drama,Comedy 18+]
มนต์ศิขริน90 Vuesรอยแค้น แรงปรารถนา
H.O.Darkness53 Vuesท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา83 Vuesเพลย์บอยพิฆาตรัก NC25+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง17 Vues
