All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 91 - Chapter 100

 อเล็กซานดร์ฉันปิดประตูห้องเบาๆ แคสซานดร้ายังหลับอยู่ ถูกกล่อมด้วยยา ใบหน้าสงบของเธอเกือบจะบริสุทธิ์ภายใต้แสงสลัว ทุกอย่างดูเงียบสงบ เงียบเกินไปแต่ความเงียบนี้คือภาพลวงตาฉันเดินผ่านทางเดินอย่างไร้เสียง เหมือนชายหนีคดี ทุกย่างก้าวที่ฉันทำพาฉันออกไปจากเธอ...และพาฉันเข้าใกล้ไลร่า หัวใจของฉันเต้นรัวในอกราวกับว่ามันรู้ว่าจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปฉันขึ้นไป ชั้นต่างๆ ผ่านไป ทุกๆ ชั้น ฉันถามตัวเองว่าควรลงไปข้างล่าง ยอมจำนนหรือไม่ แต่ฉันยังคงเดินต่อไป เพราะไลร่าอยู่ข้างบน และเธออาจไม่ต้องการเห็นฉัน เพราะฉันยังต้องไปอยู่ดีชั้นสุดท้ายเงียบสงบ หุ้มด้วยผ้า เกือบจะเคร่งขรึม ทางเดินมีกลิ่นไม้ขัดเงาและอำนาจเก่าแก่ พยาบาลคนหนึ่งชี้ห้องให้ฉันด้วยสายตาที่ลังเล ราวกับว่าเธออยากจะบอกฉัน: เธอไม่มีที่ยืนที่นี่ และเธอคงจะพูดถูกเจ้าหน้าที่สองคนในชุดพลเรือนเฝ้าอยู่ ไม่มีความลังเลในท่าทางของพวกเขา มีเพียงความเย็นชาที่ถูกควบคุม— ฉันมาหาไลร่า ฉันพูด ลำคอแห้งผากชายคนหนึ่งขมวดคิ้ว อีกคนสอบถามผ่านหูฟัง— ชื่อ?

 อเล็กซานดร์ฉันยังคงอยู่ที่นั่น ยืนอยู่ นิ่งงันโลกยังคงหมุนรอบตัวฉัน แต่ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันอีกต่อไป เสียงถูกอุด ตาที่อยู่ไกลออกไป กำแพงหดตัวลง มันเหลือเพียงแค่วลีนี้ ยาพิษนี้ อาการวิงเวียนนี้:เธอท้อง สามเดือนและเธอบอกว่ามันคือฉันลมหายใจหนึ่งขาดหายไป หัวใจของฉันเต้นตบกับซี่โครงเหมือนสัตว์ที่ตื่นตระหนก อาการคลื่นไส้เพิ่มขึ้น เป็นกรด ฉันอยากจะฉีกผิวหนังของตัวเอง หนีจากร่างกายนี้ ความทรงจำนี้ ความผิดนี้ที่แทรกซึมเข้าไปในที่ที่ฉันยังเชื่อว่าตัวเองบริสุทธิ์เพราะมันไม่เข้ากัน!เพราะมันเป็นไปไม่ได้!เพราะถ้ามันเป็นความจริง...แล้วฉันก็กลายเป็นสิ่งที่ฉันสาบานมาตลอดว่าจะไม่เป็นฉันพังทลายลงบนเก้าอี้ หรือฉันล้ม ฉันจำไม่ได้อีกแล้ว ขาของฉันวายโดยไม่ทันตั้งตัว มือของฉันสั่น เลือดแห้งบนนิ้วของฉันยังติดอยู่ที่ผิวหนัง เหมือนการเตือนถึงความผิดอีกอย่างหนึ่ง ฉันพยายามหาทางกลับคืนนั้นฉันจำมันได้หรือมากกว่า ฉันเชื่อฉันเห็นห้องชุดของโรงแรมอีกครั้ง แสงที่เย็นเกินไป วิสกี้ที่แผดเ

ไลราฉันลืมโลกภายนอกไปแล้วเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังไม่หยุดหย่อน เสียงฝีเท้าเบาๆ ของเหล่านางพยาบาล เสียงกระซิบกระซาบหลังประตู แม้กระทั่งลมหายใจกังวลของแม่ฉัน ที่อยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่งของห้อง ทุกอย่างมลายหายไปเหลือเพียงเขาเท่านั้นอเล็กซองดร์ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่ฉัน มือของเขาสัมผัสใบหน้าฉัน ลมหายใจของเขารินรดผิวฉัน ใกล้เกินไป เป็นส่วนตัวเกินไป ราวกับกระแสไฟฟ้าช็อตกลางท้องน้อย และความเงียบระหว่างเรา ที่ตึงเครียด สั่นสะเทือน เต็มไปด้วยทุกสิ่งที่คำพูดไม่เคยเอื้อมถึงเขาไม่ได้ขออนุญาตเขาโน้มตัวลงมา ช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บ อย่างเร่าร้อน ราวกับแบกรับความอัปยศทั้งหมดของโลกไว้ และเขาก็จูบฉันและฉันก็ยอมจำนนฉันลืมวันเวลาที่โดดเดี่ยว ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ ฉันลืมความโกรธ ความว่างเปล่า ความหวาดกลัว เพราะในชั่วขณะนั้น มีเพียงแค่ริมฝีปากของเขา ที่อบอุ่นและสั่นเทา แนบชิดกับริมฝีปากของฉัน จูบนั้นทำให้ฉันตกตะลึง ทำให้ฉันหยุดหายใจ มันยาวนาน ลึกซึ้ง และบีบคั้นหัวใจ เป็นเสียงร้องเงียบงันระหว่างคนสองคนที่ได้พบกันอีกครั้งหลังจากช่วงเวลาแห่งการลืมเลือนมือของเขาเลื่อนไปที่ต้นคอ แก้ม

  อเล็กซองดร์ ผมไม่สามารถละมือจากเธอได้ จากท้องที่ยังมองไม่เห็นนี้ แต่กลับมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง สายใยที่ทั้งเปราะบางและทรงพลังในเวลาเดียวกัน ลมหายใจใหม่นี้ ปาฏิหาริย์ที่ผมไม่คู่ควรจะได้รับ ผมมองเธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับว่าทุกๆ การมองจะสลักรูปโฉมของเธอลงในความทรงจำของผมตลอดกาล ราวกับว่าผมกลัวว่าจะมีใครมาพรากเธอไปจากผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ไม่ ครั้งนี้ ผมจะไม่เงียบอีกต่อไป "ผมต้องทำให้แน่ใจ" ผมพูดออกมาในที่สุด น้ำเสียงหนักแน่น ไลราหันหน้ามาทางผมเล็กน้อย มือของเธอบีบมือผมไว้ อย่างไม่แน่ใจ "แน่ใจเรื่องอะไร?" ผมสูดลมหายใจช้าๆ ลึกๆ "ว่าเด็กของคาสซองดร์ไม่ใช่ลูกของผม" ความเงียบที่หนักอึ้งราวกับตะกั่วตกลงมาครอบงำห้อง พ่อแม่ของไลราซึ่งจนถึงตอนนี้อยู่ห่างๆ ต่างสบตากัน จากนั้นพ่อของเธอก็เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่สงบแต่มั

  ราฟาเอล อากาศร้อนอบอ้าว เป็นความร้อนที่หนาทึบ อึดอัด แทบจะเหนียวเหนอะหนะ เกาะติดผิวหนังราวกับการลงโทษที่เนิ่นนาน ซึ่งเกาะเกี่ยวอยู่ตามผนังห้องที่ดูโทรม ผ้าปูที่นอนที่สากกระด้าง และความคิดของผมที่ผมไม่สามารถทำให้มันเงียบลงได้อีกต่อไปหน้าต่างเปิดอยู่แง้มหนึ่ง แต่อากาศไม่ถ่ายเท มันหยุดนิ่ง มันเน่าเสีย และในความไม่เคลื่อนไหวที่ชวนให้หายใจไม่ออกนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกแขวนลอยไว้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังกลั้นหายใจรอคอยให้ผมตระหนักได้ในที่สุดว่าผมได้ปล่อยให้อะไรต้องตายจากไป กลิ่นโชยมาแตะจมูกผม เป็นส่วนผสมของเบียร์ที่หมดรสชาติ ฝุ่นที่สะสมพอกพูน เหงื่อที่เย็นเฉียบ และความโดดเดี่ยว เป็นกลิ่นที่ผมรู้จักดีเกินไป กลิ่นของสถานที่ซึ่งผู้คนมาหลบซ่อน มาหลบหนีตัวเอง มาลืมเลือนตัวเอง ผมนั่งอยู่ตรงนั้น บนเตียงที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ทรุดตัวลงเหมือนคนที่ถูกดูดพลังออกไปจนหมดสิ้น ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของผมที่ไม่ยอมดับลง ราวกับว่ามันต้องการบังคับให้ผมเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผมปฏิเสธที่จะมองมาโด