จงจำฉันไว้

ลีรา

ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

ฉันวิ่งออกมาจากอพาร์ตเมนต์ของราฟาเอล มือถือรองเท้าไว้ หัวใจแหลกสลาย ดวงตาบวมช้ำจากความโกรธแค้น โทรศัพท์ยังคงสั่น แต่ฉันอ่านข้อความของเขาไม่ไหวอีกต่อไป ไม่มีอะไรให้ต้องเก็บรักษาอีกแล้ว ทั้งเรา ทั้งคำโกหกที่เขาเรียกว่าความรักนั่น

ฉันเดินอยู่นาน สุ่มสี่สุ่มห้า ท่ามกลางอากาศหนาว จนกระทั่งแคสซานดร้าโทรมา ราวกับว่าเธอรู้ ราวกับว่าเธอกำลังรอฉันอยู่

— ฉันอยู่ในเมือง เธอพูด มาสิ ฉันจะพาไปดื่ม เธอต้องเปลี่ยนบรรยากาศบ้างแล้ว น้องสาวคนเล็ก

น้องสาวคนเล็ก เธอไม่เคยเรียกฉันแบบนั้น คำนั้นลอยอยู่ในอากาศราวกับกับดัก

ฉันน่าจะระวังตัว

แต่ฉันแตกสลายเกินไป เหงาเกินไป ฉันจึงตอบตกลง

บาร์แห่งนี้ดูเหมือนฉากในภาพยนตร์ที่ฉูดฉาดเกินจริง แคสซานดร้าต้อนรับฉันด้วยอ้อมกอดที่รวดเร็ว เกือบจะจริงใจ เธอสวมชุดเดรสสีดำซาติน เรียบแต่ยั่วยวน กับต่างหูที่ส่องประกายราวกับใบมีด

— เธอสวยมาก เธอกระซิบ แม้ในยามพังพินาศ เธอก็ยังมีอะไรบางอย่างที่เหลือเชื่อ

ฉันยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบที่เราใช้เมื่อแค่อยากจะไม่ร้องไห้

— ฉันทำทุกอย่างพังหมดเลย แคส... ฉันจับได้ว่าเขามีคนอื่น ที่บ้านเขา ในเตียงของเรา เขาโกหกฉันมาหลายเดือน

เธอกางแขนออกกว้าง แล้วสั่งเตกีล่าสองช็อต

— เพื่อผู้ชายทุกคนที่ไม่คู่ควรกับเรา

ช็อตแรกผ่านลงคอราวกับไฟลวก ช็อตที่สอง ราวกับการปลดปล่อย ฉันเล่าให้เธอฟัง ฉันเล่าทุกอย่าง หัวใจที่แหลกสลาย: การพบกับราฟาเอล คำสัญญา แผนการในอนาคต อาการเวียนหัวเมื่อครั้งยังรักเขา และความคลื่นไส้เมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนเดียวที่ยังเชื่อ

แคสซานดร้าพยักหน้า ลูบมือฉัน

— เธอใจดีเกินไป บริสุทธิ์เกินไป เธอไว้ใจ ให้อภัย เธอเหมาะที่จะถูกเหยียบย่ำนัก ลีรา

— นี่เธอคิดยังงั้นกับฉันเหรอ? ฉันถามเสียงแผ่ว

เธอหัวเราะเบาๆ

— ไม่ใช่ นี่คือสิ่งที่ฉันคิดกับผู้ชายต่างหาก แต่คืนนี้ เธอลืมเรื่องทั้งหมดนั้นไปก่อน คืนนี้เธอดื่มกับฉัน มองดูคนรวยหลงทางในความหยิ่งยะโสของพวกเขา แล้วเธอจะกลับมาเป็นคนเดิมก่อนที่จะตกหลุมรัก ตกลงไหม?

ฉันตกลง และฉันก็ดื่ม

ตอนนี้ แก้วเปล่าเรียงรายราวกับรอยแผลเป็น อากาศอุ่นขึ้น หนักขึ้น ชุดฉันแนบติดผิวหนัง ฉันหมดแรงจะเสแสร้ง

— ดื่มสิ ลีรา มันจะทำให้เธอดีขึ้น

ฉันพยักหน้า ดื่มอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า เจตจำนงของฉันละลายหายไปในแอลกอฮอล์

แต่มีบางอย่างผิดปกติ มันไม่ใช่แค่อาการเมา มันหนักหน่วงกว่า เหนียวหนึบกว่า

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะปล่อยมือ โดยไม่สู้

ฉันลุกขึ้นยืนโซเซ

— ฉันจะไปห้องน้ำ...

แคสซานดร้าจูบที่ขมับฉัน

— รีบกลับมานะ ตกลงไหม?

ขณะที่ฉันกำลังหาทางออก แคสซานดร้าก็เล็ดลอดไปทางด้านหลังของบาร์ ที่ที่แสงส่องไปไม่ถึง ที่ที่ข้อตกลงที่เลวร้ายที่สุดถูกตกลงกัน

เธอพบชายคนนั้น ปีศาจที่ชุ่มโชกไปด้วยตัณหาอันวิปริต

— แล้วยังไงล่ะ นี่คือน้องสาวฉัน สวยใช่ไหม? เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

ชายคนนั้นจ้องมองเธอด้วยความหิวกระหายของนักล่า

— หนึ่งล้านยูโร หล่อนยังบริสุทธิ์ คุณไม่ขาดทุนหรอก

แคสซานดร้ากัดฟันแต่ไม่ถอย ภาพของหนี้สิน ภาพของคำขู่ ภาพของเจ้าหนี้ที่เคาะประตูบ้าน — ทุกอย่างถาโถมเข้ามา เธอไม่มีทางออกแล้ว เหลือเพียงน้องสาวคนนี้ที่อ่อนโยนเกินไป สะอาดเกินไป

และเธอบอกตัวเองว่ามันก็ยุติธรรมดี ว่าถึงคิวของน้องสาวเธอบ้างแล้ว

— คุณมีกุญแจแล้ว เธอพูด หล่อนเป็นของคุณ อีกชั่วโมง หล่อนจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว

ฉันกำลังมองหาห้องน้ำ แต่ทุกอย่างหมุนไปหมด ผนังยืดออกราวกับอยู่ในฝันร้าย ขาอ่อนแรงลง

ฉันผลักประตู โซเซบนส้นสูงที่สั่นคลอน และทรุดตัวลงพิงกับอกที่แข็งราวกับเกราะ ชายคนนั้นกลิ่นหอมเย้ายวน ผสานระหว่างกลิ่นหนัง, เครื่องเทศอุ่นๆ และไม้มีค่าที่เสียบหู ตัองฉันเต็มไปด้วยความรู้สึก ฉันรู้สึกถึงนิ้วที่แข็งแรงของเขาที่วางอยู่บนเอวของฉัน ลมหายใจแผ่วเบาของเขาที่แตะต้องผิวหนังของฉัน และในวินาทีนั้น ฉันหมดสติไปชั่วขณะ

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง

เขาไม่เหมือนคนอื่น

เขาไม่ยิ้ม เขาไม่ถามอะไร เขาไม่แตะต้องฉันเกินความจำเป็น เขามองฉันราวกับปริศนาที่ต้องไข ตัวแปรที่ไม่คาดฝันในสมการที่ควบคุมไว้อย่างดี

— เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ปราศจากความอบอุ่น

— ฉันแค่... อยากจะ...

ฉันจำไม่ได้แล้ว ฉันคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ริมฝีปากฉันขยับ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

ฉันหมดเรี่ยวแรง แต่กระนั้น ฉันรู้สึกว่าชายคนนี้เพิ่งมองเห็นบางสิ่งในตัวฉัน ที่แม้แต่แคสซานดร้าก็ไม่เคยเข้าใจ