All Chapters of พี่เขยจัดหนัก: Chapter 101 - Chapter 110

อดัมส์รู้ว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ชอบตน เพราะว่าตอนที่เริงรตียังมีชีวิตอยู่ หล่อนเคยบอกกับเขาเองว่าปานจันทร์ลูกสาวของหล่อนตัดสินใจดีแล้วว่าจะไม่มาอยู่ร่วมบ้านหลังนี้อย่างเด็ดขาด เพราะว่าหล่อนเกลียดเขา ปานจันทร์กล่าวโทษว่าอดัมส์เป็นคนแย่งมารดามาจากบิดาของหล่อน อดัมส์คิดว่าการที่ปานจันทร์ตัดสินใจมาหาเขาที่บ้านในวันนี้ บางทีอาจเป็นเพราะว่าหล่อนคงโตขึ้นแล้วกระมัง กาลเวลาคงช่วยทำให้เด็กสาวคนหนึ่งเข้าใจชีวิตและโลกได้ดีขึ้น... ว่าผู้ใหญ่ล้วนมีเหตุมีผลในการตัดสินใจด้วยกันทั้งนั้น ซึ่งเหตุผลบางอย่างอาจจะซับซ้อนเกินกว่าเด็กสาวคนหนึ่งจะเข้าใจได้ ‘หนูเกลียดแม่... เกลียดผัวใหม่ของแม่... หนูไม่มีวันจะไปเหยียบบ้านหลังนั้นเด็ดขาด’ อดัมส์จำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินแม่ลูกทะเลาะกันทางโทรศัพท์ ตอนที่ปานจันทร์แผดเสียงดังลั่นออกมาเข้าหูเขาโดยบังเอิญ... เพราะว่าเริงรตีเผลอเปิดสปีคเกอร์โฟนเอาไว้ อดัมส์ไม่โกรธ ไม่ถือสา เพราะเขาเชื่อว่าสักวันเมื่อปานจันทร์เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่... หล่อนจะเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรที่หน้าบ้าน “เชิญจ้ะ... ตามป้ามาจ้ะ”ป้าดวงกล่าวด้วยสีหน้

“ที่มานี่ต้องการให้ฉันช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า”อดัมส์ถามไม่อ้อม ปานจันทร์เคยได้ยินได้ฟังมาจากคำบอกเล่าของมารดาว่าสามีใหม่คนนี้เป็นคนใจดีใจกว้าง“หนูเพิ่งเรียนจบค่ะ... เลยตัดสินใจเดินทางมาเที่ยวเมืองไทย อยากพักผ่อนสมองก่อนจะกลับไปเริ่มงานที่อเมริกา... ระหว่างนี้หนูอยากพักที่นี่จะได้ไหมคะ”ปานจันทร์บอกไปตามความจริง “ได้สิ”อดัมส์รีบอนุญาต เขาจะปฏิเสธหล่อนได้ยังไง เพราะว่าเริงรตีเคยฝากเอาไว้เหมือนเป็นลางก่อนตายเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก ว่าอยากให้อดัมส์ช่วยดูแลลูกสาวของหล่อนต่อไป ทว่าปานจันทร์นั่นเองที่เป็นฝ่ายดื้อดึงและตั้งแง่ ไม่ยอมมาอยู่ในความดูแลของเขา “ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวยกมือไหว้อีกครั้ง สายตายังไม่ละจากใบหน้าหล่อเหลาของอดัมส์ เขาหล่อมากหล่อนสะดุดตาเขาตั้งแต่ครั้งแรก แม้ประกายในดวงตาสีสนิมเหล็กของพ่อเลี้ยงคนนี้จะดูสุขุมนุ่มลึก หากหล่อนก็รู้สึกได้ว่ามันแฝงเร้นไว้ด้วยแววเร่าร้อนบางอย่างที่ซุกซ่อนเอาไว้... และมันทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าพ่อเลี้ยงคนนี้ต้องเป็นคนเซ็กส์จัดแน่ๆ“เพิ่งมาถึงเหนื่อยๆ... กินข้าวมาหรือยัง”เจ้าของบ้านจ้องมองเรือนร่างรัดรึงไม่วางตา ปานจันทร์มีทรวดทรงองค

ป้าดวงตอบ อดัมส์เป็นเจ้าของโรงแรมชื่อดังระดับห้าดาวในกรุงเทพมหานคร และยังมีรีสอร์ตซึ่งเป็นสาขาย่อยกระจายอยู่ในหลายจังหวัดท่องเที่ยวของเมืองไทย“ประเดี๋ยวป้าจะพาไปดูห้องพักอยู่ฝั่งกะโน้น”สตรีผู้สูงวัยกว่าบอกพลางเดินนำหน้าหญิงสาวผ่านมาทางโถงทางเดินสร้างเป็นทางเชื่อมต่อมาถึงเรือนใหญ่ ผ่านซุ้มไม้ด้านหน้ามุข ภายใต้หลังคาจั่วขนาดใหญ่มุงเอาไว้ด้วยกระเบื้องดินเผาแบบโบราณ“บ้านคุณดำสวยจังเลยค่ะ”หญิงสาวกล่าวชมขณะป้าดวงเดินนำหน้าขึ้นมา ตามขั้นบันไดทำจากหินอ่อนสีขาว โค้งวนเป็นเกลียวขึ้นมาถึงชั้นสองของตัวบ้านหลังใหญ่มหึมา“เมื่อไม่กี่วันมานี้เพิ่งมีนิตยสารเกี่ยวกับนักธุรกิจเล่มหนึ่งมาสัมภาษณ์คุณดำเรื่องธุรกิจโรงแรมค่ะ เค้าถ่ายรูปบ้านในมุมสวยๆ ไว้เยอะแยะมากมาย... หนังสืออยู่ในห้องรับแขก... เดี๋ยวป้าเอาให้ดู”ป้าดวงอยากอวด ปานจันทร์เหลือบตามองสูงขึ้นไปบนเพดาน แลเห็นโคมไฟคริสตัลห้อยระย้าอวดความงดงามสะดุดตา เมื่อลำแสงจากช่องลมสาดลงมากระทบ เครื่องเรือนและเฟอร์นิเจอร์ไม้จัดวางเข้ามุมเอาไว้อย่างลงตัว ท่ามกลางผืนพรมเปอร์เซียสีน้ำตาลทองราคาแพง ดูงดงามและหรูหรา ช่วยเพิ่มเสน่ห์และสีสันให้กับบ้านหลังใหญ่ได้

ขณะที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ปานจันทร์หารู้ไม่ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองมาที่เรือนร่างเอิบอิ่มของหล่อนไม่วางตา อดัมส์กลับมาถึงแล้ว เขาจอดรถเอาไว้ในโรงจอดรถ จากนั้นก็เดินทอดอารมณ์เรื่อยเปื่อย ผิวปากชมนกชมไม้มาจนถึงสวนดอกไม้หลังบ้าน เขาไม่คิดว่าจะเจอปานจันทร์นั่งอยู่ในสวน... หากแรงดึงดูดเร้นลับบางอย่างก็ทำให้เขาเดินมาพบหญิงสาวเข้าจนได้‘เริงรตี’สายตาของอดัมส์จับจ้องอยู่ที่เรือนร่างงามระหงของปานจันทร์ก็จริง แต่กลับอุทานออกมาเป็นชื่อ ‘เริงรตี’ มารดาของหล่อน ในขณะที่หญิงสาวกำลังก้มๆ เงยๆ เก็บดอกประดู่มาวางเรียงเอาไว้บนฝ่ามือเหมือนกับที่เริงรตีชอบทำเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ยิ่งได้เห็นปานจันทร์ ยิ่งทำให้อดัมส์เกิดความรู้สึกอาวรณ์ถวิลถึงเริงรตี สองปีมาแล้วที่หล่อนจากเขาไป แต่ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนจะเข้ามาแทนที่เริงรตีได้สักคน สายตาของอดัมส์ยังจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างเอิบอิ่มของปานจันทร์ เขายอมรับว่าหล่อนเป็นผู้หญิงที่สวยมากอดัมส์พยายามสลัดศีรษะเบาๆ เพื่อให้ภาพของ ‘เริงรตี’ และ ‘ปานจันทร์’ ที่ทับซ้อนกันอยู่อย่างสับสนในความทรงจำกับความเป็นจริง ช่วยยืนยันว่า ‘ผู้หญิง’

“อื๊อ... ”ปานจันทร์ตกใจ แต่ก็น่าแปลกที่กลีบปากละมุนของหล่อนเปิดรับเรียวลิ้นของพ่อเลี้ยงที่ชำแรกแทรกซอนชอนไชเข้ามาในอุ้งปากของหล่อน กวาดต้อนเอาเรียวลิ้นนุ่มอ่อนออกมาเกี่ยวกระหวัดรัดเลียกันดูดดื่ม“ยะ... อย่า”กระทั่งสติคืนกลับมา ทำให้หญิงสาวรีบผลักอกของพ่อเลี้ยงเป็นเชิงห้าม เพราะรสชาติของจุมพิตเมื่อครู่... ปานจันทร์รู้ว่ามันไม่ใช่จูบทักทาย ไม่ใช่จูบแบบพ่อจูบลูก หากมันเป็นจูบเร่าร้อนระหว่างหญิงชายที่หิวกระหายในกันและกัน ความร้อนผะผ่าวที่ถูกส่งผ่านมาในรสจูบดื่มด่ำเมื่อครู่... ทำให้ปานจันทร์รู้ว่าอันตรายนัก“ฉัน... เอ่อ... ”อดัมส์ถอนริมฝีปากออกมา จากนั้นก็พรูลมหายใจช้าๆ สีหน้าตำหนิตัวเองที่ไม่อาจหักห้ามอารมณ์ปรารถนาที่มีต่อหล่อนปานจันทร์เองก็เขิน หล่อนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากที่โดนจูบจนบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อย หากรอยแดงเรื่อของกลีบปากเย้ายวนกลับทำให้หล่อนยิ่งดูเซ็กซี่ในสายตาของพ่อเลี้ยง “ฉันขอโทษ”อดัมส์อึกอัก ปานจันทร์เองก็พูดอะไรไม่ออก ตอนนั้นมือไม้ของหล่อนอ่อนเปลี้ยไปหมดแล้ว หลังจากริมฝีปากของพ่อเลี้ยงบดเคล้าเข้ามาจูบอย่างเร่าร้อน “ปล่อยปานได้แล้วค่ะ...”หญิงสาวบอกเข