All Chapters of พี่เขยเสน่ห์ร้าย: Chapter 151 - Chapter 158

“อูย... สัมภาษณ์นานไปแล้วนะคะ... พอเถอะค่ะบอสขา”คนถูกสัมภาษณ์ทรมานแทบขาดใจ ขณะลำนิ้วแข็งของอดัมส์ชักเข้าชักออกเป็นจังหวะ นิ้วหัวแม่มือบดบี้อยู่กับเนินเนื้อน้อยๆ ที่เรียกว่าติ่งกระสัน กำลังเบ่งขยาย ปูดเป่งขึ้นเป็นตุ่มไตตามแรงกระตุ้น“พอเถอะค่ะ... เป็นไง... ผ่านไหมคะ... อูย”หญิงสาวถามทั้งเสียงครางสั่นเครือ ขณะกลีบมาลีชุ่มลื่นกำลังขมิบกลืนลำนิ้วของเขาตามจังหวะชักเข้าๆ ออกๆ สม่ำเสมอ เขารัวถี่จนหล่อนสะกดเก็บเสียงครางเอาไว้ไม่ไหว“ทั้งนุ่มทั้งแน่นแบบนี้เกินผ่านจ้ะ... แต่ยังเหลือการทดสอบอีกอย่าง”อดัมส์อุ้มร่างของหล่อนขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อทำการทดสอบในด่านสุดท้ายตอนที่ร่างระทดระทวยถูกอุ้มขึ้นมานั้นหญิงสาวรู้เลยว่าดุ้นเนื้อใหญ่โตบริเวณหน้าขาของเขาบดคลึงดุนดันอยู่กับหนั่นสะโพกของหล่อนราวกับบอกเป็นนัยว่ามันอยากจะเข้ามาอยู่ในที่ในทางของมันโครม...ฝ่ามือใหญ่ของอดัมส์เหวี่ยงออกไปกวาดเอกสารบนโต๊ะทำงานจนร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น ในนาทีที่เขารู้สึกว่าสิ่งของพวกนั้นเกะกะไร้ค่าเสียเต็มประดา ด้วยตอนนี้ไม่มีสิ่งใดล้ำค่าไปกว่าโปเกม่อนอวบใหญ่ของหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอด้วยความคิดถึง“ขอฉันกินโปเกม่อนของเธอ

โดยไม่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติ ขอเพียงมีความปรารถนาร่วมกันทุกอย่างย่อมเป็นไปได้ มิเช่นนั้นช่องทางรักน้อยๆ ของปานจันทร์คงไม่สามารถเปิดรับความเป็นชายขนาดเท่าๆ แขนของฝรั่งอย่างเขาได้จนมิดสุดดุ้น“ปานจะถึงแล้ว... อ๊อย... เร่งเถอะค่ะอาดำขา”“ได้จะ... งั้นอาไม่ยั้งมือละนะ”บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆพูดจบพ่อเลี้ยงหื่นก็กระเด้าไม่ยั้ง“ว้าว... มิดเลยปานจ๋า”พ่อเลี้ยงบรรยายสิ่งที่เห็น เมื่อหลุบตาลงมองภาพซึ่งต่ำลงไปจากสะดือ เนื้อต่างสีกำลังเสียบแน่นเข้าหากัน มองไวๆ ความขรุขระนั้นเหมือนแท่งข้าวโพดขนาดเท่าแขนที่เสียบแน่นเข้ามาฝังลึกใจกลางกลีบกุหลาบสีชมพูกลีบเนื้อของปานจันทร์ยับยู่ จมหายเข้าไปตามแรงกดของดุ้นเอ็นอวบใหญ่ที่เสียบเข้าใส่จนน้ำหล่อลื่นทะลักสวนออกมา “แรงอีกค่ะ... อีก... อาดำขา... ปะ... ปานใจจะขาดแล้วค่ะ”บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆเป็นเสียงอันเกิดจากเนื้อต่างสีต่างเชื้อชาติที่บดขยี้เข้าหากันอย่างหน่วงหนัก แก่นกายไร้กระดูกขนาดเท่าๆ ท่อนแขนของปานจันทร์กำลังเคลื่อนเข้ามาในร่องเสียวของหล่อน ความใหญ่ยักษ์ของพ่อเลี้ยงทำให้ร่องสวาทของหญิงสาวฟิตแน่นจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกสวนออกมา บลั่บๆ ๆ ๆ ๆ

สั-ม-ผั-สพิศวาสนวนิยายโรมานซ์ผู้​เขียนดอกบัวแดง (กาสะลอง)ย้อนกลับไปเมื่อเดือนที่แล้วรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างยี่ห้อยามาฮ่าฟินน์ที่วรินทร์จ้างมาจากหน้าห้างสรรพสินค้ามาร์เก็ตวิลเลจหัวหิน พาหล่อนมาส่งที่หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นจุดหมายอยู่ด้านหลังเขาตะเกียบ เต็มไปด้วยรีสอร์ตริมทะเลและหมู่บ้านชาวประมงในละแวกนั้นบ้านหลังนี้ไม่ผิดแน่…ดวงตาคมจ้องมองเลขที่บ้านบนแผ่นไม้ริมรั้ว แขวนเอาไว้ใกล้กับประตูรั้ว ตรงกับที่ได้ข้อมูลมาว่าเป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ มีประตูอัลลอยด์สีเงินวาววับให้สังเกตหญิงสาวจ้องมองเข้าไปในบ้านเดี่ยวชั้นเดียว แต่หลังใหญ่สะดุดตามากขนาดของตัวบ้านและอาณาบริเวณโดยรอบบ่งบอกให้รู้ว่าถ้าไม่รวยจริงคงยากที่จะซื้อบ้านติดทะเลแบบนี้มือเรียวเอื้อมกดออดที่มุมซ้ายของประตู ไม่นานก็มีหญิงวัยกลางคนผิวคล้ำรูปร่างอวบเดินออกมา“สวัสดีค่ะ… หนูมาสมัครงานค่ะป้า”หญิงสาวยกมือไหว้ เมื่อหญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้“อ๋อ… เชิญค่ะ… เอ่อ ไม่ต้องไหว้ป้าหรอกนะจ๊ะ ป้าเป็นคนใช้ค่ะ… ”หญิงวัยกลางคนกล่าวขณะเปิดประตู แววตาซื่อ รอยยิ้มบ่งบอกถึงความเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา“ไม่เป็นไรค่ะ… ”วรินทร์มองตามร่างอวบ

เหมือนว่าป้าชื่นจะรู้ล่วงหน้าเพราะได้ยินเสียงเช่นกัน หล่อนเดินเข้ามาพร้อมกับไม้กวาดและบุ้งเต้าตักขยะในมือรู้ว่าต้องเก็บกวาดข้าวของที่ตกแตกเพราะคนป่วยอาละวาด รีบก้าวยาวๆ ผ่านห้องรับแขกเข้าไปยังห้องซึ่งเป็นต้นเหตุของเสียงเมื่อครู่“ลูกชายฉันป่วย… ”วสันต์กล่าวพร้อมเสียงถอนใจ หลังจากใช้เวลาสั้นๆ กวาดสายตาอ่านข้อมูลในแผ่นกระดาษที่หญิงสาวกรอกรายละเอียดเอาไว้“เธอแน่ใจนะว่าจะดูแลลูกชายฉันได้”ดูท่าทางเขาพอใจ“ได้ค่ะ… ลูกชายคุณป่วยเป็นอะไรคะ… ”ความสงสัยนี้อันที่จริงวรินทร์อยากถามตั้งแต่ตอนที่ยังไม่กรอกใบสมัคร“ตาบอด… ”วสันต์ตอบวรินทร์ได้ยินก็รู้สึกสงสารคนป่วย…และรู้สึกโล่งใจในเวลาเดียวกันที่ลูกชายของเขาไม่ได้เป็นผู้ป่วยจิตเวช เพราะว่าตอนที่มาก็ไม่มีข้อมูลใดๆที่แอบนึกกลัวก็คือภาพของผู้ป่วยติดเตียงอาการเข้าขั้นโคม่า มีสายออกซิเจนห้อยระโยงระยางและสวมท่อช่วยหายใจอย่างที่จินตนาการเอาไว้“แค่ตาบอดหรือคะ… ”“ใช่… เป็นคนตาบอดที่ป่วยทางอารมณ์ด้วย ซึ่งฉันก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะทนไหว… ”ประโยคนี้เริ่มจะฟังดูน่ากลัว“ก่อนหน้านี้มีเคยจ้างคนมาดูแล แต่อยู่ได้ไม่กี่วันก็เผ่นแน่บ”“คะ… ”วรินทร์เผลอย่านหน้า