All Chapters of พี่เขยจัดหนัก: Chapter 111 - Chapter 115

คนโดนจูบพริ้มตาเคลิ้ม อดัมส์ไม่เพียงแค่จูบแก้ม แต่เขายังลากปลายจมูกจูบไซ้ลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นสาบสาว หนวดเคราแข็งๆ กดลงมาพร้อมกับรอยจูบประทับ ทำให้หญิงสาวลู่ไหล่สะท้านซ่านเสียว เกิดอาการเนื้อตัวบิดเร่าร้อนผ่าวสั่นเทิ้มจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ อดัมส์ก็เช่นกัน เขาไม่คิดว่าความหนักแน่นของตัวเองจะต้องพังทลายลงได้ง่ายๆ เพราะความเย้ายวนใจของลูกเลี้ยงมากเสน่ห์คนนี้“จูบปานสิคะ... จูบปากด้วยค่ะ”ลูกเลี้ยงท้าทายไม่เลิก สติที่ขาดผึงทำให้พ่อเลี้ยง โอบใบหน้างามของหญิงสาวแล้วรั้งให้เชิดขึ้นรับริมฝีปากของเขาบดเคล้าลงมาอย่างเร่าร้อนด้วยริมฝีปากที่ผนึกเข้าหากันแน่น ด้วยแรงกระสันหาที่วูบไหวอยู่ในแววตาของกันและกันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้า ทำให้ปลายลิ้นของพ่อเลี้ยงแทรกซอนชอนไชเข้าสู่อุ้งปากหวานละมุนของลูกเลี้ยง กระหวัดเอาเรียวลิ้นนุ่มอ่อนของหล่อนออกมาดูดดุนกันดื่มด่ำปานจันทร์โดนจูบจนขาอ่อน สองแขนตกลู่ลงข้างลำตัว แม้ว่าหล่อนจะเคยจูบกับผู้ชายมาก่อน แต่ก็ยังไม่เคยเจอใครที่จูบได้ร้อนแรงเหมือนพ่อเลี้ยงอดัมส์คนนี้“อ่า... ”ปานจันทร์พรูลมหายใจออกมา หล่อนยกนิ้วขึ้นแตะกลีบปากคล้ายต้องการจะหาหล

ทั้งที่ทิ้งกายลงนอนไปแล้ว วันนี้งานวุ่นๆ ที่โรงแรมทำเอาเขาปวดหัว อดัมส์ตั้งใจจะงีบหลับครู่สั้นๆ ก่อนลงไปกินมื้อค่ำ หากอารมณ์ที่คุกรุ่นรุนแรงขึ้นมารบกวนจิตใจ ก็ทำให้เขารีบชันศอกลุกขึ้นจากเตียงด้วยหัวใจอันร้อนรุ่มกับภาพเรือนร่างรัดรึงของลูกเลี้ยงที่ยากจะสลัดออกไปจากความคิดคำนึงอดัมส์ก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด จากบนลงล่างจนสุดแนวสาบเสื้อ เผยให้เห็นมัดกล้ามกำยำและแผงอกกว้างปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีดำเป็นแพดกหนาสุดเซ็กซี่เขาเอื้อมมือไปแง้มหน้าต่างห้องน้ำให้เปิดออกเพียงเล็กน้อย มือใหญ่ค่อยๆ รูดซิปออกช้าๆ ถอดกางเกงออกไปจากปลายเท้าพาดไว้กับราวแขวนข้างฝาผนัง สายตาทอดมองไปยังร่างเอิบอิ่มของปานจันทร์ที่ยังยืนคุยอยู่กับป้าดวงที่สวนหย่อมหลังบ้านอดัมส์เปิดก๊อกฝักบัวจนสุดเกลียว ยืนให้สายน้ำเย็นเยียบพร่างพรมลงมาดับความปรารถนาในบางอย่างที่พลุ่งโพลงขึ้นมาจนรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบลามไหลจากศีรษะลงไปรวมอยู่ที่แก่นกายใหญ่โตแข็งปั๋ง“อูย... ซี้ดดดด... ”เสียงครางออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงเรือนร่างเอิบอิ่มของลูกเลี้ยงก็ยิ่งทำให้อดัมส์รู้สึกปวดหนึบไปทั้งดุ้นเนื้อที่แข็งโด่ขึ้นมาเป็นดุ้นมาถึ

หญิงสาวเอ่ยถามกับป้าดวง ภายหลังเสร็จจากรับประทานอาหารเช้าเพียงลำพัง หลายวันมาแล้วที่อดัมส์หายหน้าไปจากบ้าน“คะ... คุณปานมีอะไรหรือคะ?”ป้าดวงเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ทำท่าว่าจะตักข้าวสวยในโถร้อนๆ ใส่จานตรงหน้าหญิงสาว“พอแล้วค่ะป้า... ปานอิ่มแล้วค่ะ”ปานจันทร์รีบยกมือห้าม“วันนี้คุณปานทานน้อยจังนะคะ”ป้าดวงสังเกตเห็นสีหน้าพะวักพะวงของหญิงสาว หล่อนเหลือบมองไปที่หน้าบ้านเป็นระยะๆ เหมือนตั้งตารอใครบางคนกระทั่งปานจันทร์ถามออกมาในที่สุด ป้าดวงจึงรู้ว่าสิ่งที่หล่อนสันนิษฐานนั้นไม่ผิดแล้ว... ลูกเลี้ยงกำลังใจจดใจจ่อรอพ่อเลี้ยง“ช่วงนี้คุณดำไม่กลับมานอนบ้านเลยนะคะ... วันนี้คุณดำจะกลับมาไหมคะป้าดวง”เสียงใสเอ่ยถามด้วยความอยากรู้“จริงสิ... ช่วงนี้คุณดำหายไปหลายวัน”ป้าดวงตอบพลางรินน้ำเย็นลงแก้ว“ค่ะ... ถ้าปานจำไม่ผิดถึงวันนี้ก็ครบอาทิตย์พอดีที่คุณดำไม่กลับมานอนบ้าน”หญิงสาวกล่าว คนนับวันรออย่างหล่อนย่อมรู้ดีว่าพ่อเลี้ยงสุดหล่อหายหน้าไปกี่วันแล้ว“ปกติคุณดำไม่ค่อยกลับมานอนที่บ้านหลังนี้ใช่ไหมคะป้าดวง”ความอยากรู้ทำให้ปานจันทร์ถามต่อ“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ... มีบ่อยๆ ที่คุณดำไม่กลับบ้าน แต่ปกติเต็มที่ก