All Chapters of พี่เขยจัดหนัก: Chapter 1 - Chapter 10

คุณนายเป็นกังวล ด้วยครั้งหนึ่งเคยลั่นวาจาเอาไว้ว่าจะไม่ไปเหยียบไร่ของตะวัน ถ้าไปก็เท่ากับว่ากลืนน้ำลายตัวเอง “หนูคิดว่าเวลาเปลี่ยน... อะไรๆ ก็เปลี่ยน ไหนคุณแม่เคยบอกว่าจะลดทิฐิ จะอโหสิกรรมต่อกันยังไงล่ะคะ เรื่องมันก็นานมาแล้ว บางอย่างลืมๆ มันไปบ้างก็ได้นะคะ” ปรางค์วลัยว่าให้มารดาฉุกคิด คุณนายชดช้อยนิ่งงันไปชั่วขณะ ครุ่นคิดตามที่ลูกสาวบอก “ไปนะคะแม่ พรุ่งนี้เราไปหาหลานๆ นะคะ” หญิงสาวกุมมือมารดาแล้วบีบเบาๆ ให้กำลังใจ สีหน้าคะยั้นคะยอของปรางค์วลัยทำให้คุณนายชดช้อยใจอ่อนในที่สุด “เอางั้นก็ได้... ” คนที่อยากได้หลานมาเลี้ยงดูเอง พยักหน้าให้ลูกสาว คราวนี้ก็เข้าตำราสุภาษิตโบราณที่ว่า ‘เกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง’ เพราะอยากเห็นหน้าเด็กๆ ใจจะขาด อยากได้เด็กๆ มาอยู่ในความปกครองดูแลของตน แม้ใจจะเกลียดพ่อเด็กราวกับไส้เดือนกิ้งกือก็ตามที ปรางวลัยค์ยิ้มกว้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณนายชดช้อยซึ่งครั้งหนึ่งเคยแรงไปด้วยทิฐิและความต้องการเอาชนะลูกเขย วันนี้ท่าทางของหล่อนดูอ่อนลงมาก บางทีอาจเป็นเพราะการตายของ

“ผมก็ชมไปตามความจริงน่ะครับ... สวยก็ว่าสวย หรือคุณแม่ยายอยากให้หนุ่มๆ พูดว่าลูกสาวคุณแม่ยายขี้เร๊ขี้เหร่จนดูไม่ได้อย่างนั้นหรือครับ?”“นี่... ฉันอยากรู้นักว่าถ้าแกหยุดต่อปากต่อคำกับฉันสักเดี๋ยวแกจะตายใช่ไหม”ว่าแล้วแม่ยายก็สะบัดหน้าไปทางอื่นตะวันสังเกตเห็นความโกรธแล่นเป็นริ้วอยู่บนใบหน้าซึ่งแม้จะอายุมากแล้ว หากก็ยังดูสะสวยไม่สร่าง สมกับที่ชีวิตในแต่ละวันของคุณนายชดช้อยวนเวียนอยู่กับการผัดผิวแนะนวดหน้า หล่อนสรรหาเครื่องประทินโฉมมาใช้ไม่หยุด อาบน้ำแร่แช่น้ำนมอยู่เป็นนิตย์ ราวกับต้องการคงวัยให้เป็นอมตะ“เชิญเข้าบ้านครับ... หลานๆ อยู่ข้างใน”ตะวันผายมือไปยังประตูไม้บานกว้าง ปรางค์วลัยจูงมือมารดาก้าวขึ้นบันไดขั้นสั้นๆ ของเทอเรสหน้าบ้าน ก่อนจะพากันเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ของพ่อเลี้ยงไร่ส้มเมื่อเข้ามาภายใน สองแม่ลูกจึงเห็นว่าสภาพของมันช่างดูโอ่อ่ากว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์ภายในทุกชิ้นล้วนทำจากไม้เนื้อดีมีราคา ดูเหมาะเจาะลงตัวกับพื้นกระดานซึ่งปูเอาไว้ด้วยไม้แผ่นใหญ่เช่นกันตะวันเคยให้เหตุผลว่าสาเหตุที่เขาชอบบ้านไม้เพราะมันไม่ดูดความร้อนเหมือนบ้านที่สร้างด้วยซีเมนต์“มะพร้าว มะนาว มาดูซิลูกว่าใคร

กว่าแต่ก่อน หากความดื้อดึงและเชื่อมั่นในความคิดของตัวเองก็ไม่เคยเปลี่ยนไป“สรุปว่าแกจะไม่ยอมยกหลานๆ ให้ฉันใช่ไหม?”“ครับ... ไม่มีทาง”ตะวันพยักหน้าแน่วแน่“ดีละ... งั้นฉันจะเอากฏหมายมาเล่นงานแก”แม่ยายขู่เสียงเข้ม ปรางค์วลัยที่นั่งฟังการสนทนามาตั้งแต่ต้นรู้สึกตกใจ ด้วยสถานการณ์เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางเลวร้าย คุณนายชดช้อยเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ตะวันพยายามระงับอารมณ์ด้วยการเหลือบมองมาที่เธอบ่อยครั้ง“กฎหมายข้อไหนล่ะครับที่เค้าอนุญาตให้คนอื่นพรากลูกไปจากพ่อได้ จะมีก็แต่ข้อที่ว่าบุตรเป็นของมารดาแต่เพียงผู้เดียวในกรณีไม่ได้จดทะเบียนสมรส แต่อย่าลืมว่าผมกับรินรดาจดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฏหมายทุกประการนะครับ”ตะวันรีบอธิบาย คุณนายคงลืมไปว่าหล่อนกำลังคุยกับคนที่เรียนจบมาทางด้านนิติศาสตร์“แก... ”ความโกรธแล่นเป็นริ้วอยู่บนใบหน้าของคุณนาย มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความลืมตัว“อย่าใจร้ายกับผมนักเลยครับ ทุกวันนี้ผมกับลูกๆ เราอยู่กันอย่างมีความสุขดีอยู่แล้วครับ ตอนมีชีวิตอยู่รินรดาคือดวงใจของผม ความตายพรากเธอไปจากผมก็โหดร้ายพอแล้ว ทุกวันนี้ผมเหลือแต่ลูกที่เป็นแก้วตาดวงใจ ถึงขนาดนี้คุณนายย

เหงื่อใสๆ ที่พรมพราวอยู่ตรงหน้าผากโหนกนูน อากาศตอนเที่ยงวันกำลังร้อนจนอดคิดถึงแอร์เย็นฉ่ำขึ้นมาไม่ได้ในสถานการณ์นั้น ปรางค์วลัยคงช่วยได้แค่การยื่นยาดมให้มารดา เพราะเธอไม่มีความรู้เรื่องเครื่องยนต์กลไกเลยสักนิดน่าแปลกที่ปรางค์วลัยไม่ได้รู้สึกหนักใจเลยสักนิดที่รถสตาร์ทไม่ติด หากลึกๆ ภายในใจของหญิงสาวกลับดีใจที่จะได้พักค้างคืนในไร่ส้มของพ่อเลี้ยงตะวันหญิงสาวนิ่งคิดราวต้องการสำรวจลึกเข้าไปภายในจิตใจของตัวเองว่าเหตุใดเธอจึงดีใจที่รถเสีย ดีใจที่จะได้ค้างคืนที่ไร่ส้มของพ่อเลี้ยงตะวัน บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเธออยากใช้เวลาเพื่ออยู่กับหลานๆ ให้นานกว่านี้หากคิดทบทวนอีกที... ปรางค์วลัยถึงกับหัวใจกระตุกวูบ เมื่อค้นพบความจริงซึ่งล้ำลึกกว่า... ว่าสาเหตุที่ทำให้เธอดีใจถ้าจะได้ค้างคืนที่นี่ก็เป็นเพราะ ‘พี่เขย’ คนนี้นี่เอง เธอหลงเสน่ห์ของพ่อเลี้ยงตะวันเข้าอย่างจัง‘ให้ตายเถอะโรบิ้น... ให้ดับดิ้นเถอะโรเบิร์ต’ ปรางค์วลัยอุทานอยู่ในความคิด บ้าไปแล้ว! เธอหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็นเชียวหรือนี่? แต่จะแปลกอะไร... เธอเองก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงหลายๆ คนที่สามารถหลงรักเข้าได้ตั้งแต่วินาทีแรกเห็น ปรางค์วลัยไม่แปลก