Lahat ng Kabanata ng เกมร้ายซ่อนรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

“รังเกียจอะไรล่ะ ฉันก็แค่เป็นห่วงเฉย ๆ กลัวภาพลักษณ์แกจะไม่ดีต่างหาก” เจนนี่ยิ้มกลบเกลื่อนความคิดของตนและแล้วก็มีวันที่แม่คุณหนูตกอับได้เหมือนกัน เธอแค่ไม่อยากเชื่อเพราะชีวิตของอลิชามีพร้อมไม่ขาดเงินทอง พ่อคอยตามใจ ส่วนแม่เลี้ยงหรือก็เป็นคนที่ใช้ได้ พึ่งจะมาติดขัดเอาก็ช่วงวัยทำงานนี่แหละ“ริสา ขอโทษที่ไม่ได้มาเยี่ยมแกเลยนะ งานที่โรงพยาบาลยุ่งมาก พอฉันหาเวลาได้ก็รีบมาเจอแกเลย”คนที่กล่าวคือนาริน เพื่อนอีกคนของอลิชา ภายหน้าจะกลายมาเป็นเจ้าของสูตรยาต้านโรคซึมเศร้า เป็นบุคคลสำคัญของวงการแพทย์อีกคนหนึ่ง นารินตรงกันข้ามกับเจนนี่ทุกอย่างถ้าเปรียบกับสี เจนนี่คือสีแดงฉูดฉาด ส่วนนารินเป็นสีฟ้าอ่อนก้อนเมฆสบายตา นิสัยเพื่อนทั้งสองคนจำแนกได้ดุจน้ำเย็นกับเปลวเพลิง อลิชาคือสีเหลืองโทนอุ่น ไม่ร้ายไม่ดี เอนโน้มตามแต่ที่คนรอบตัวจะปฏิบัติกับเธอ ใครดีด้วยก็ดีตอบเป็นสองเท่า ใครร้ายแทงข้างหลังก็จะจดจำคืนสนองให้ ไม่ใช่คนซับซ้อนอะไรมากมาย เทียบกับพวกเขาแล้ว ตัวเธอยังอ่อนต่อโลกกว่าเสียอีก“ฉันช่วยถือ” อลิชายื่นมือไปรับข้าวของพะรุงพะรังมาจากนาริน เจนนี่หิ้วเพียงกล่องขนมกล่องเดียว โดยอ้างว่าถือของหนักจะทำให้

ตื่นเช้าวันใหม่ได้เวลาไปรายงานตัว หญิงสาวยืนสำรวจตนเองอยู่หน้ากระจก วันนี้เลือกเป็นชุดสูทสตรีรับรูปร่างและรองเท้าคัทชูรัดส้นพื้นเรียบ ด้วยส่วนสูง 167 เซนติเมตร ต่อให้ไม่ใส่รองเท้าส้นสูงก็ยังคงโดดเด่นไม่ด้อย ไหนจะหน้าตาผมเผ้าที่สะอาดสะอ้านชวนมอง หลังจัดแต่งส่วนที่ไม่เรียบร้อยจนพอใจ อลิชาสะพายกระเป๋าใบเก่งออกจากห้องพัก เดินทางไปยังดราโก้คอร์เพอเรชัน ตรงตามเวลาเข้างานแบบพอดิบพอดีพนักงานของที่นั่นลอบมองมาที่เธอตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้าไป ต่างคนต่างก็พากันสงสัยว่าหญิงสาวหน้าตาสะสวยอย่างนี้มาทำอะไร เป็นแขกของท่านประธานใหญ่หรือว่าเป็นผู้หญิงสร้างความบันเทิงที่ชอบมาขลุกอยู่ในห้องชั้นบนสุดสองสามชั่วโมงเหล่านั้น แต่ดูจากการแต่งตัวมีระดับไม่เปิดหน้าเปิดหลังวับ ๆ แวม ๆ แล้วท่าจะเป็นแขก ไม่ใช่แม่สาวที่ดีแต่ออดอ้อนผู้ชาย พนักงานฝ่ายอื่นไม่ทราบจึงเดากันไปตามที่เห็น ทว่าพนักงานฝ่ายบริหารทราบจากฝ่ายบุคคลแล้วว่าวันนี้จะมีพนักงานใหม่เข้ามาร่วมทีม ได้ยินว่าเป็นผู้หญิง หากแต่นึกไม่ถึงว่าจะรูปโฉมสวยสะพรึงเช่นนี้อลิชาถูกประธานฝ่ายซึ่งเป็นผู้ชายวัยกลางคนรุ่นลุงรูปร่างท้วมเรียกไปยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้า แ

อลิชาโดนคำพูดน่าสยองนี้ทำเอานิ่งอึ้ง พลางนึกหาข้ออ้างไม่อยากให้ชาวีอยู่ค้างคืนด้วยการปิดปากจามติดต่อกันหลายที ชายหนุ่มขมวดคิ้วลอบประเมินอาการคัดจมูกกะทันหันของแฟนสาวเงียบ ๆ ผ่านมาเกือบสัปดาห์ได้แล้ว ไฉนยังไม่หายอีกช่วงนี้ไม่มีประชุมสำคัญประกอบกับร่างกายอลิชาอ่อนแอ ชาวีใคร่ครวญสักครู่ก็ตกลงว่าไม่เป็นไร ต่อให้ติดหวัดจากเธอ แค่สองสามวันก็หาย ขืนหนีกลับไปตอนนี้มีหวังโดนงอนหนักกว่าเดิมอลิชาเหลือบมองเขาก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างเกรงใจ “ริสายังไม่หายดี ช่วงนี้เข้าหน้าฝนอากาศเย็น พี่วีกลับไปก่อนเถอะนะคะ ถ้าติดหวัดขึ้นมาคงแย่แน่” เธอเชื่อว่าคนเห็นแก่ตัวอย่างเขาไม่มีทางเสี่ยงเหมือนกับคราวที่แล้วแต่ผิดคาดเพราะชาวียืนกรานจะอยู่ต่อ แถมยังทำตัวเป็นแฟนหนุ่มสุดอบอุ่นตรงไปยังห้องครัว กดต้มน้ำร้อนเตรียมพร้อม จากนั้นถามว่าเธอเอากล่องยาไว้ที่ไหน อลิชาไม่สบายใจทันที เธอต้องการให้ชาวีอยู่ห่าง ๆ หน่อย“ริสากินข้าวเย็นหรือยัง พี่จะลงไปซื้อข้าวต้มให้” ชาวีนำน้ำอุ่นกับยามาวางไว้บนโต๊ะ“ริสากินมาจากข้างนอกหลังเลิกงานแล้วค่ะ พี่วีไม่ต้องลำบากหรอก”“เลิกงาน? เราไปทำงานที่ไหนตั้งแต่เมื่อไร ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

เมื่อวานออสตินทำตัวเชื่อฟังต่อหน้าเจย์โรม เขาพูดคำไหนชายหนุ่มก็น้อมรับฟัง เวลานี้กลับต้องการให้อลิชาไปล่อลวงญาติผู้พี่ของตน เจตนาแท้จริงคืออะไร แต่ดูแล้วมันไม่น่าจะใช่เรื่องดีแน่นอน แถมเขายังรู้เรื่องชาวีกับเอมิกาอีก“บอสรู้ได้ยังไงคะว่าแฟนริสานอกใจไปกับน้องสาว” อลิชาลองหยั่งเชิงถามออกไป รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งออสตินย่อมไม่บอกตรง ๆ ว่าตั้งแต่เจย์โรมเหมือนจะสนใจเธอ เขาได้ให้คนสืบประวัติอลิชาอย่างละเอียดยิบ และชาวีก็เป็นหนึ่งในลูกชายของบริษัทใหญ่ในแวดวงอุตสาหกรรม เคยสังสรรค์กันเป็นการส่วนตัวหลายหน อีกฝ่ายนิสัยเป็นยังไงมีหรือจะไม่รู้ เขาต้องการให้เจ้าหมอนั่นเลิกรากับอลิชา ไม่ใช่แค่เพื่อดึงตัวหญิงสาวมาเป็นเครื่องมือล่อลวงญาติผู้พี่อีกเหตุผลหนึ่งคือเพื่อตัวเขาเองด้วย แม่สาวคนนี้ตรงใจเขาทุกอย่าง ระหว่างส่งเธอไปตีสนิทเจย์โรม ก็จะขอแบ่งมาลองชิมบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้รับความเอ็นดูจากทั้งตัวเขาและพี่ชายคนนั้น เธอก็คือหญิงสาวที่โชคดีกว่าใครออสตินเดินอ้อมโต๊ะทำงานมายืนอยู่ด้านหลังอลิชา หายใจร้อนแรงรดลำคอขาวระหงผ่องผาด กระซิบกระซาบเสียงแผ่วหวิวที่ข้างใบหูไวต่อความรู้สึก “ก็มีคนเห็นน

ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันแล้วจะแก้อาการคันคะเยอไปทั้งร่างนี้ได้ยังไง ปัญหาโลกแตกทำให้อลิชาเกิดความเสียดายมหาศาลอยู่เต็มอก ครั้นพอตั้งสติได้หญิงสาวพลันก่นด่าความร้อนร่านของตนยกใหญ่ ความอับอายโลดขึ้นมาจ่อราวกับมีดแหลมจี้ลำคอ ดึงรั้งไม่ยอมให้เธอกลายเป็นผู้หญิงเสี้ยนกระสันจนคิดแต่อยากจะจับเขากินท่าเดียวเจย์โรมเองก็นิ่งงันไปชั่วอึดใจ คล้ายกำลังครุ่นคิดหาทางออก “ไม่มีเหมือนกัน เธออยากหยุดอยู่แค่นี้ไหมล่ะ”คำตอบจากใจเลยคือไม่อยาก กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม มาหยุดกลางคันคืนนี้จะนอนหลับได้ยังไง อลิชาไม่ขอทรมานตนเองแบบนั้น “เดี๋ยวริสากินยาคุมเองค่ะ ถ้าคุณเจย์ไม่รังเกียจ พวกเรามาทำต่อเถอะ”ปฏิกิริยาตอบสนองของชายหนุ่มคือบางสิ่งด้านล่างแข็งคึกจนทิ่มชนสะโพกงอน สัมผัสหวามไหวหยาบโลนนั้นทำเอาอลิชาขนอ่อนลุกวาบไปทั้งร่าง แข้งขายิ่งอ่อนระทวยแทบมอดม้วยคาอ้อมอกแข็งแกร่งของเขา ไร้ซึ่งถ้อยคำจะกล่าว มีเพียงรสจูบหวานล้ำทาบทับลงมาอย่างหนัก มือสองข้างยกบั้นเอวบางขึ้นเล็กน้อย เจย์โรมหยัดลำกายปวดหนึบของตนไว้ให้ตรงกับร่องเนื้ออุ่นนุ่ม เมื่อกดเอวเพรียวคอดลงสวมครอบช้า ๆ กระแสร้อนผ่าวเปี่ยมความปรารถนาก็บีบต้อนทั้งสองคนจนหอบคร