Alle Kapitel von เกมร้ายซ่อนรัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

‘จุดสูงสุดของชีวิต’เมื่อพูดถึงช่วงเวลาดั่งทองคำล้ำค่านี้ ก็มักจะต้องนึกถึงความร่ำรวย ชื่อเสียงและเกียรติยศมากมายเท่าที่คนคนหนึ่งจะไขว่คว้ามาให้ตนเองได้ มันเป็นช่วงเวลาที่คนเรามีความสุขและภาคภูมิใจสูงสุดหลังจากฝ่าฟันอุปสรรคทุกสิ่งทุกอย่างมาได้ อลิชา สิริอนันต์ หรือ ริสา หญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในช่วงวัยที่ย่างเข้าสู่อายุ 28 ปี ก็นับว่าตัวเธอก้าวมาถึงจุดที่ว่านี้แล้ว ไม่ใช่แค่มีเงินทองมั่งคั่งชื่อเสียงโดดเด่น เรื่องราวชีวิตส่วนตัวของเธอเองก็เป็นที่น่าอิจฉาเธอมีสามีหนุ่มสุดหล่อฐานะดีคอยรักและเอาใจใส่ มีเพื่อนรักจริงใจคอยอยู่เคียงข้างสนับสนุน มีครอบครัวที่อาจไม่สมบูรณ์พร้อมนักเพราะมารดาจากไปช่วงที่เธอพึ่งอายุสิบขวบ เมื่อกล่าวถึงภรรยาใหม่ของบิดาซึ่งถือว่าเป็นแม่เลี้ยงของเธอ อลิชาถือว่าโชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่ประเภทแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างในละครน้ำเน่า แม่เลี้ยงเป็นคนดีคนหนึ่งราวกับเป็นแม่แท้ ๆ ที่เข้ามาเพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปแก่ครอบครัว ทั้งยังให้กำเนิดน้องสาวรู้ความว่าง่ายมาเป็นเพื่อนเล่นรู้ใจอลิชาอีกหนึ่งคนหลังเลิกงานวันนี้ก็เหมือนกับทุก ๆ วันที่ผ่านมา ถ้าไม่มีประชุมหรือต้องไปพ

“ว้าย! ริสา” เจนนี่มือป้องปากตกใจกับภาพตรงหน้า ดวงตาได้แต่เบิกโพลงแตกตื่นพออลิชาตัวเกร็งเริ่มน้ำลายฟูมปากปนเลือด ทั้งสามพลันผงะถอยห่างโดยสัญชาตญาณ ชาวีเป็นคนที่โดนภรรยาคว้าจับไว้แน่น เขาตั้งสติได้เป็นคนแรกจึงหันไปสั่งเจนนี่ให้โทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ เจนนี่รีบค้นกระเป๋าอย่างเร่งด่วน มือสั่นเทาคุ้ยข้าวของสะเปะสะปะยุ่งเหยิงไปหมดขณะนั้นเอมิกาลนลานรีบไปหลบด้านหลังชาวี ดวงตากลมเฝ้ามองพี่สาวอันเป็นที่รักค่อย ๆ สิ้นเรี่ยวแรงลงอย่างเคร่งเครียด ครั้นเห็นนิ้วเรียวยาวซึ่งจิกขยุ้มไหล่พี่เขยแผ่วอ่อนเกาะไม่ไหวอีกต่อไป หว่างคิ้วเอมิกาพลันคลายความวิตกช้า ๆ เหลือไว้เพียงความเย็นชาจับขั้วหัวใจอลิชายังเหลือกำลังเฮือกสุดท้ายจึงเห็นความเปลี่ยนแปลงชั่วพริบตานี้ และสิ่งที่ทำให้เธอชาวาบไปทั้งศีรษะก็คือสีหน้าชวนผวาเดียวกันของสามี หมายความว่ายังไง? จนตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมทั้งสองคนถึงได้ดูผ่อนคลายคล้ายโล่งอกล่ะ? ไม่เพียงเท่านั้นเอมิกาเหมือนกำลังยกยิ้มสาแก่ใจอยู่ ไม่จริง! ไม่มีทาง! อลิชาคออ่อนเหลือบมองไปด้านข้าง เจนนี่ยังคงวุ่นวายกับการค้นหาโทรศัพท์ จนตอนนี้ก็ยังไม่มีใครโทรขอความช่วยเหลือเธอต้องตาย ต้อ

น้ำเสียงชายแปลกหน้าทุ้มต่ำแต่ไม่ได้ห้วนจนดูดุดัน ฟังแล้วคุ้นหูเป็นพิเศษชวนให้นึกถึงคนเย่อหยิ่งคนหนึ่ง ผู้ชายสูงส่งที่มักจะวางตัวเว้นระยะห่างกับผู้คน ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เขาเกินสามก้าว เป็นคนมีมารยาทวางตัวดี ทว่าเมื่อใดก็ตามที่ถูกล้ำเส้นก็จะเผยด้านไร้หัวใจอย่างไม่ปรานี ในชีวิตนี้อลิชาไม่อาจลืมลง เพราะผู้ชายที่ว่าด่าแสกหน้าเธอสไตล์ผู้ดีปากจัด โทษฐานพยายามเชื่อมสัมพันธ์กับเขากลางงานเลี้ยงใหญ่มาแล้วจะใช่เขาไหมนะ? อลิชาประคองสติอันน้อยนิดเอาไว้แม้สายตาจะพร่าเบลอ อย่างไรก็ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างในร่างกายไม่ปกติ หากปล่อยไว้นานกว่านี้ เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีตามมา หญิงสาวทุลักทุเลพยุงกายบอบบางขึ้น สภาพเธอไม่ต่างจากลูกสัตว์น้อยท่ามกลางสายฝน ดูอับจนหนทางเอาตัวรอดเสียน่าสงสารเจย์โรมไม่ใช่ฮีโร่คนดีมากมาย ค่อนข้างมนุษย-สัมพันธ์กับผู้อื่นต่ำเตี้ยเรี่ยดินด้วยซ้ำ เรื่องบางเรื่องหากไม่ถึงที่สุดเขาก็จะไม่ยุ่ง เพราะทุกคนเกิดมาล้วนต้องจัดการปัญหาในชีวิตตัวเอง หากรอให้แต่คนอื่นช่วยเมื่อไรจะลุกขึ้นยืนหยัดได้ ที่เขาจัดการเกริกชัยไปเมื่อสักครู่ ไม่ใช่อยากสวมบทสุภาพบุรุษศรีสังคม และไม่

อลิชาล้มกลับลงมานอนแผ่หลาสิ้นเรี่ยวแรงบนเตียง ผมยาวดำขลับดุจสายน้ำตกแผ่คลุมตัดกับผ้าปูสีขาว ใบหน้าจิ้มลิ้มเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ริมฝีปากเองก็บวมเป่งสภาพน่าสงสารไม่แพ้กันเจย์โรมกลับเมินเฉยรายละเอียดเหล่านั้น ไม่ได้คิดสงสารเห็นใจสักนิด เพราะถือว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดปกติ เหล่าคนที่เคยขึ้นเตียงกับเขา พอผ่านขั้นตอนปลุกเร้าออรัลด้วยปาก ด้วยขนาดแก่นกายใหญ่กว่ามาตรฐานก็ล้วนมีอาการแทบไม่ต่างกับหล่อนแต่ที่เหนือความคาดหมายคือ หล่อนใช้ปากช่ำชองกว่าคนทั้งหมดที่ผ่านมา คงจะมีประสบการณ์โชกโชน นับว่าลีลาไม่เลวทีเดียวเจย์โรมพึงพอใจเริ่มคลำมือไปลูบเรียวขาขาวผ่องผาด ผิวกายหญิงสาวนุ่มหยุ่นคล้ายกับเยลลี่ เมื่อถูกบีบเคล้นจะปรากฏรอยแดงเย้ายวนเฉกเช่นเดียวกับสีแก้มของหล่อน ทุกบริเวณที่โดนมือเขาสัมผัส หล่อนจะต้องครางเสียงแผ่วครวญอย่างเร้ารัญจวน แพนตี้ลูกไม้ผืนบางใต้เดรสสั้นสีดำเวลานี้เปียกเหนอะไปด้วยน้ำหวานจนชุ่มฉ่ำแล้ว“อ๊ะ! ช่วยฉันที ฉันทรมานเหลือเกิน” หล่อนรู้ว่ากำลังร้องขอสิ่งใด รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะบรรเทาความทรมานเมื่อชายหนุ่มช่วยร่นแพนตี้ออกจนเนินเนื้อสาวเปิดเปลือย อลิชาไม่รู้สึกถึงความอับอายใด ๆ

หญิงสาวเนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อน ค่อยสั่งอาหารของโรงแรมมารับประทานสักหน่อยให้มีเรี่ยวแรง ข้าวของเธอค้นจนทั่วแล้วพบว่ามีแค่กระเป๋าสะพายชาแนลสีดำใบกะทัดรัดสำหรับใส่โทรศัพท์เท่านั้น กระเป๋านี้เธอจำได้ว่ายกให้น้องสาวคนดีไปเมื่อสองสามปีก่อน ทำไมมันยังอยู่ล่ะ แถมโทรศัพท์ยังไม่ใช่รุ่นล่าสุดอีก“วันจันทร์ที่สิบสาม เดือนมีนาคม สองพันยี่สิบเอ็ด” อลิชาอ่านวันที่บนหน้าจอโทรศัพท์ เกือบจะนึกว่าตนตาฝาดหรือว่าตั้งค่าคลาดเคลื่อน วันที่เป็นวันเกิดของเธอนั้นถูกต้องแล้ว แต่ปีไม่ถูกต้อง มันควรจะเป็นสองพันยี่สิบสี่อลิชาปล่อยไว้ก่อนเพราะต้องการเลื่อนดูความเคลื่อนไหวอื่น ๆ อันดับแรกคือแชตสนทนา พอเปิดเข้าไปหญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก ประวัติการแชตล่าสุดคือเมื่อวานนี้ สามีสารเลว น้องสาวตัวดี กับเพื่อนรักทักข้อความเข้ามา ถามไถ่ว่าวันเกิดครบรอบอายุยี่สิบห้าปีของเธอจะไปฉลองที่ไหน ชาวีแจ้งว่าเขาไม่สะดวกมาต้องบินไปต่างประเทศด่วน ส่วนเอมิกาแนะนำให้ไปเที่ยวผับวัยรุ่น เจนนี่บอกว่าติดงานด่วนเช่นเดียวกับชาวี แม้ไม่ได้อยู่ฉลองก็เตรียมของขวัญไว้แล้ว สิ่งเหล่านี้คืออะไรกันคนสามคนนี้ยังมีหน้าส่