All Chapters of I hope you know : หัวใจของกาย [กาย + เอิงเอย]: Chapter 21 - Chapter 30

เอิงเอยชีวิตของฉันตอนนี้มันก็ถือว่าดีมากเลยนะ ฉันมีเฮียกายที่คอยดูแลเอาใจใส่ทุกวัน ถึงตอนนี้มันจะยังไม่ปลอดภัยมากเท่าไหร่ก็ตาม"วันนี้ไปไหนมั้ยคะ"ฉันถามคนที่นั่งอยู่โซฟา"ไม่ครับเฮียรอพาเอยไปดินเนอร์ตอนเย็น"เฮียกายหันมายิ้มตอบฉันวันนี้เฮียกายมาแปลกทั้งที่เคยบอกฉันว่าไปข้างนอกมันอันตรายแต่ทำไมถึงจะได้พาฉันออกไปข้างนอกกัน ฉันเดินมานั่งลงข้างๆเฮียกายก่อนจะมองไปที่กระเป๋าใบนึงที่วางอยู่บนโต๊ะ"เอกสารเหรอคะ มีอะไรให้เอยช่วยมั้ย"ฉันถามก่อนจะชี้ไปที่กระเป๋า"ไม่ใช่เอกสารครับแต่เป็นปืน"เฮียกายบอกฉันแล้วเปิดกระเป๋าทันทีในกระเป๋ามีปืนอยู่หลายกระบอกและฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเฮียกายจะเอาปืนพวกนี้ไปทำอะไร ฉันนั่งมองแต่ไม่กล้าถามเพราะฉันกลัวเฮียกายจะดุเอา"เอยรู้ใช่มั้ยว่าเฮียพกปืน"เฮียกายถามฉันฉันรู้ว่าเฮียกายพกปืนเพราะฉันเองก็เคยเห็นทั้งในห้องนอนในรถและที่ห้องทำงาน ฉันเองก็พอจะรู้ว่าเฮียกายเอาไว้ป้องกันตัวแต่กับปืนที่วางอยู่บนโต๊ะฉันไม่รู้จริงๆ"เฮียเอาปืนมาทำไมเยอะแยะคะ"ฉันถามไป"เฮียเอามันมาทำความสะอาดค่ะ"เฮียกายตอบฉัน"งั้นเอยเข้าครัวนะคะ เอยกลัวปืนพวกนี้"ฉันบอก"ช่วยเฮียทำความสะอาดปืนหน่อยสิ

กายไอ้คำว่ารักเมียหลงเมียคำนี้มันใช้ได้กับผมเสมอ ผมเคยบอกว่าเมียผมไม่ใช่สเปคใช่มั้ยแต่วันนี้ผมกลับกลืนน้ำลายตัวเอง และตอนนี้ผมกำลังนอนมองหน้าเมียตัวเองที่หลับสนิทอยู่ข้างๆวันนี้เพื่อนผมและเมียพวกมันจะมาหาเมียผมที่คอนโดซึ่งผมโอเคมากเพราะผมไม่อยากให้เมียคิดว่าเธอตัวคนเดียว ถึงเอิงเอยจะมีผมแต่อย่างน้อยการมีเพื่อนหรือคนที่รักเราเพิ่มผมว่ามันจะโอเคมาก และที่สำคัญผมไม่ห่วงเลยนะถ้าอัญชัญจะสอนอะไรแผลงๆให้เมียผม ผมยินดีด้วยซ้ำเพราะอย่างน้อยภูมิคุ้มกันเอิงเอยจะได้เพิ่มขึ้น"จุ้บ ตื่นได้แล้วครับสายแล้วนะ"ผมปลุกเมียตัวเอง"อือ...ขออีกสิบนาทีนะคะ""ขี้เซาจังเด็กน้อย หื้ม"ผมก้มหน้าลงใกล้ๆ หน้าเมียตัวเอง"จุ้บ ตื่นก็ได้ค่ะ"นี่ผมกำลังหลงกลเมียตัวเองใช่มั้ยวะ"ใครสอนให้ทำแบบนี้กันเอย"ผมถามพลางยิ้มออกมา"เอยแค่อยากทำกับคนที่เอยรักแค่นั้นเองค่ะ"เมียผมบอก"เดี๋ยวเพื่อนเฮียจะมาแล้วนะ เอยไปอาบน้ำได้แล้วนะครับ"ผมบอกเมียตัวเองผมมองเมียตัวเองที่เดินเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่าย ผมว่าถ้าเรื่องทุกอย่างจบแล้วผมจะพาเมียไปอยู่ต่างประเทศ เราจะมีลูกกันสักสองคนและอยู่ดูแลกันไปจนแก่ ผมว่าถ้าถึงวันนั้นผมกับเอิงเอยคงจะมีคว

กายเพื่ออะไร เขาทำไปเพื่ออะไรกัน ผมฟังที่เมียผมบอกซึ่งผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาแค่ขู่ให้เมียผมกลัวหรือว่าเขาพูดเรื่องจริง แต่ถึงมันจะจริงหรือไม่จริงผมก็ต้องดูแลตัวเองและเมียให้มากขึ้น ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่ยอมจบสักที(ครับนาย)"เขามาหาเมียกู"(แล้วยังไงนาย)"เขาคือนายใหญ่"(นายคิดว่ายังไง คิดว่าใช่หรือเปล่า)"จะใช่หรือไม่ใช่กูไม่สนเพราะตอนนี้เขาล้ำเส้นกูมากเกินไป ในเมื่อเขาไม่ยอมจบกูเองก็ไม่จำเป็นต้องนับถือแล้วถูกมั้ยลม"(แล้วเอยเป็นไงยังไงบ้าง)"หลับไปแล้ว อย่างน้อยเมียกูก็เลือกที่จะบอกกู"(นายว่าไงผมสองคนก็ว่าตาม ดูแลตัวเองด้วย)"พรุ่งนี้กูจะไปหาเขา"ผมวางสายลูกน้องตัวเองก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง ผมว่าผมกับเขาคงต่อกันไม่ติดแล้วแหละ ในเมื่อเขาเลือกที่จะทำแบบนี้ผมเองคงต้องระวังตัวมากขึ้นเพราะคนอย่างเขาทำได้ทุกอย่างส่วนเรื่องผู้หญิงที่ชื่ออาย ผมยอมรับว่าเคยเจอเธอมาก่อนที่จะเจอเอิงเอยแต่ตอนนั้นมันนานมากแล้วไง ผมเองก็ยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมเมียผมไม่โกรธ ซึ่งมันต่างจากไอ้พีตาร์ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่ากินตีนอัญชัญไปเท่าไหร่แล้วผมเดินกลับเข้ามาในห้องนอนก่อนจะเจอเมียตัวเองนั่งอยู่ปลายเตียง ผมดีใจ

กาย"ปล่อยกูดิ เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ ไอ้ติณณ์ปล่อยกู"ผมบอกเพื่อนตัวเองที่ลากผมออกจากห้องมา แม่งหมดแล้วจริงๆหมดทุกอย่างทั้งความรักความเคารพและความเป็นพ่อลูก ผมไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำด้วยซ้ำ เขาฆ่าผมเป็นครั้งที่สองเขาฆ่าผมทั้งเป็นอ่ะแม่ง...."กายมึงใจเย็นก่อนดิวะ ยังไงเอยก็ต้องปลอดภัย"ไอ้เฮคปลอบผม"ฮึก...ถ้าเมียกูเป็นอะไรกูไม่เอาพวกมันไว้แน่ ไม่ว่าใครก็ตาม"ผมบอกเพื่อนทั้งน้ำตาไอ้เฮคเตอร์พาผมมาที่บ้านของไอ้พีตาร์ เพราะมันโทรมาบอกให้ผมไปรอที่นั่น ตอนนี้ผมขอแค่อย่างเดียว ขอแค่เอิงเอยปลอดภัยและกลับมาหาผมแค่นั้นเอง"ตายแล้วตากายทำไมเป็นแบบนี้ลูก ใครทำอะไร"เสียงของแม่ไอ้พีตาร์ดังขึ้นก่อนจะเดินเข้ามากอดผมไว้"ฮึก...แม่ครับ"ผมกอดแม่อิงค์แน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร"มันเกิดอะไรขึ้นลูก นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกัน"แม่อิงค์ถามเสียงดุไอ้ติณณ์เล่าทุกอย่างให้แม่อิงค์ฟังทั้งหมด กลับมาหาเฮียนะเอยอย่าทิ้งเฮียไปไหนนะ เอยสัญญากับเฮียแล้วไม่ใช่หรอว่าเราจะไม่ปล่อยมือกันไปไหน ฮึก กลับมานะเอยกลับมาหากัน"พ่อให้คนของพ่อไปช่วยอีกแรงแล้ว ยังไงน้องต้องปลอดภัย"พ่อไอ้พีตาร์เดินมานั่งลงข้างผม"ขอบคุณครับ

กายผมไม่เข้าใจว่าการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดของคนที่ขึ้นชื่อว่าฉลาดที่สุดเขาทำกันแบบนี้ และผมเองก็คงจะไม่มีวันเข้าใจมันด้วยและที่สำคัญ ผมหวังว่าเรื่องทั้งหมดมันจะจบและหายไปกับพ่อของผม เรื่องระหว่างผมกับพ่อ ผมจะเก็บมันไว้ในความทรงจำอย่างน้อยเราสองคนก็ยังเป็นพ่อลูกกันอยู่ มันตัดกันไม่ขาดอยู่แล้ว"กูเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ย"ผมหันมาถามเพื่อนตัวเอง"มึงเป็นลูกที่ดีที่สุดนะกาย ส่วนคุณลุงท่านก็เป็นพ่อที่ดีที่สุดเหมือนกัน มึงอย่าโทษตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก"ไอ้ติณณ์ตบไหล่ผมเบาๆ"ทำไมกูเหนื่อยแบบนี้วะ""มึงควรจะพักบ้างนะกาย เรื่องคุณลุงมันก็จบแล้ว"ไอ้พีตาร์ดุผม"จะเอายังไงต่อไปนาย"ไอ้ลมถามผม"เรื่องความลับก็ปล่อยให้มันเป็นความลับต่อไป กูไม่อยากรื้อฟื้นหรืออยากรู้เรื่องห่าเหวที่มันทำให้กูและคนรอบข้างต้องเป็นแบบนี้"ผมบอกลูกน้องตัวเองความลับที่ผมไม่เคยอยากรับรู้มันตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ปล่อยให้มันตายไปกับทุกอย่าง ผมไม่อยากเป็นทุกข์เพราะมันอีกแล้ว อำนาจและความยิ่งใหญ่ของพ่อมันแสดงให้ผมเห็นแล้วว่าคนที่อยู่ใต้การควบคุมของมัน ผลลัพธ์ที่ได้คือการต้องอยู่คนเดี