I hope you know : หัวใจของกาย [กาย + เอิงเอย]

กาย"ทำไมมึงต้องลงเองล่ะกาย ในเมื่อมันไม่ใช่รายการสำคัญ"เสียงไอ้เฮคเตอร์เพื่อนรักของผมพูดขึ้นมา ไอ้ลงเองที่เพื่อนผมพูดถึงคือแข่งรถนั่นแหละครับ ผมชื่อกายส่วนหน้าตาก็เรียกว่าหล่อเลยแหละ นิสัยก็ดีบ้างไม่ดีบ้าง ผมเป็นคนสีเทาครับจะเรียกว่าเลวเลยก็ไม่ใช่แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นที่บ้านผมทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แต่ผมไม่ชอบ และที่ไม่ชอบก็รวมไปถึงเมียใหม่ของพ่อผมด้วย แม่ผมเสียไปตั้งแต่เด็กผมอยู่กับพ่อมาสองคนตลอดจนช่วงผมเข้าเรียนมอต้นพ่อก็มีเมียใหม่ ผมกับพ่อทะเลาะกันหนักมากและสุดท้ายพ่อก็เลือกเมียมากกว่าลูกในไส้อย่างผม พอขึ้นมอปลายผมก็เลยออกมาอยู่คอนโดคนเดียวซึ่งผมโอเคกับการใช้ชีวิตแบบนี้มาก อย่ามองว่าผมทำประชดพ่อนะเพราะมันไม่ใช่ ผมกับพ่อไม่ค่อยลงรอยกันหรอกครับเพราะผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตของผม"กูอยากลง"ผมตอบเพื่อนสั้นๆ"มีอะไรมากกว่ามึงอยากลงหรือเปล่าครับเพื่อนกาย"ไอ้ติณณ์ถามผม"ไม่มี แล้วพวกมึงจะมาคาดคั้นเอาอะไรกับกูไม่ทราบ"ผมหันไปด่าเพื่อนที่จริงผมไม่ค่อยได้ลงสนามหรอกถ้ารายการนั้นไม่สำคัญจริงๆ แต่วันนี้ผมว่างก็เลยอยากสั่งสอนให้ไอ้พวกที่เก่งแต่ปากให้รู้ก็เท่านั้นเอง"แล้วมึงไม่ไ

เอิงเอย"เป็นผู้หญิงของฉัน"ผะ..ผู้หญิงของเขาอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจความหมายของคนที่จ้องหน้าฉันอยู่เลยสักนิดเดียว ลำพังเรื่องของฉันตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า"ฉะ...ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณค่ะ"ฉันรีบแย้งเขาไปทันทีฉันชื่อเอิงเอยอายุยี่สิบปี ฉันอาศัยอยู่กับลุงและป้าเพราะพ่อกับแม่ของฉันท่านเสียไปตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่เด็กจนโตฉันถูกเลี้ยงมาให้รู้จักใช้ชีวิตเองทุกอย่าง แต่ฉันก็ไม่ได้โทษลุงกับป้าหรอกนะเพราะท่านก็มีลูกที่ต้องดูแลเหมือนกัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าท่านจะขายฉันให้กับคนพวกนั้นทั้งที่ฉันไม่เคยทำตัวให้เป็นภาระของพวกท่านเลยสักนิด ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ถ้าไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วยก็แค่บอกฉันมาตรงๆ ฉันจะไม่เสียใจมากเท่านี้เลย"นี่เรียนน้อย"เขาถามฉันเสียงดุ"ใช่ค่ะ ฉันต้องหยุดเรียนเพื่อมาทำงาน"ฉันรีบบอกไปที่จริงฉันเรียนมหาลัยแล้วแต่ต้องดรอปเรียนไว้เพราะลุงกับป้าอยากให้ฉันมาทำงานหาเงินช่วยเพราะลูกสาวของลุงกับป้าอยากจะเรียนโรงเรียนเอกชน ฉันเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเดี๋ยวค่อยกลับไปเรียนก็ได้"ฉันประชด"เขาหัวเสียใส่ฉันฉันไม่รู้ว่าฉันจะไว้ใจเขาได้หรือเปล่าแล้วทำไมเขาต้องอยากให้ฉันเป

กาย"เดี๋ยวเปลี่ยนให้ใหม่"ผมบอกคนที่นั่งข้างๆ ผม ที่จริงผมไม่ได้ตั้งใจจะมาเช้าหรอกแต่เพราะไอ้ห่าติณณ์แม่งตื่นเช้าไงผมก็เลยต้องตื่นตามมัน ส่วนเรื่องเสื้อผ้าและของใช้ผมให้ลูกน้องจัดการให้"ฉันแค่บอกค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนก็ได้เพราะที่นี่มันเป็นของคุณ"เธอรีบบอกผม"เปลี่ยนก็คือเปลี่ยน"อย่างที่ผมเคยบอกไปนั่นแหละ ผมไม่ค่อยได้มาอยู่หรอกเปลี่ยนก็ดีเหมือนกันเพราะยัยเด็กนี่ต้องอยู่อีกนาน"ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"เธอบอกผมก่อนจะเก็บถุงเสื้อผ้าเข้าห้องแต่งตัวไป"จะกินอะไรจะสั่งให้"ผมถามเสียงดุ"อะไรก็ได้ค่ะ ฉันกินได้หมด"ให้ตายเถอะแม่ง...อะไรก็ได้แล้วมันอะไรวะตอนนี้ผมกำลังนั่งรอลูกน้องตัวเองอยู่ ผมให้พวกมันไปซื้อของสดและขนมมาให้เธอ และพวกมันก็ยังแซวผมไม่เลิกจนผมจะไล่แม่งออกอยู่แล้ว"มองทำไม เอาไปติดสิครับหรือพวกมึงต้องให้กูติดเอง"ผมถามไอ้ลมกับไอ้คิว"รับทราบครับนาย""เดี๋ยว พวกมึงสองตัวหยุดก่อน"ผมรีบหันไปสั่งเมื่อลูกน้องผมกำลังจะเดินเข้าห้องนอน"นายครับผมมีงานต้องทำมั้ยล่ะ"ไอ้คิวหันมาว่าผม"เอิงเอย อาบน้ำแต่งตัวเสร็จหรือยัง"ผมเดินเข้ามาถามเธอในห้อง"มีความหวงว่ะลม"ผมหันมามองไอ้สองตัวตาขวางท

เอิงเอย"บอกอะไรไม่เคยฟัง อยากจะไปอยู่กับพวกมันมากหรือไงวะ"ฉันจะทำยังไงดีเพราะตอนนี้ฉันโดนคุณเขาดุใส่แถมคุณเขายังโกรธฉันอีกด้วยที่คุณเขาโกรธเพราะว่าคุณเขาไปเจอฉันข้างนอก ฉันออกไปซื้อของสดที่ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างๆ คอนโด ซึ่งฉันคิดว่ามันไม่น่าจะมีอะไรเพราะมันใกล้แค่นี้เอง และอีกอย่างคุณเขาบอกว่าวันนี้จะไม่มาไงฉันก็เลยออกไป"ฉันแค่.............""ไม่ต้องมาเถียง"ฉันยังไม่ทันได้อธิบายเลยนะทำไมต้องเสียงดังด้วยเนี่ย"นายความผิดของผมเอง ผมปล่อยน้องออกไปคนเดียว"พี่ลมรีบพูดแทรก"พวกมึงสองตัวไม่ต้องมาช่วยเลยนะ ถึงพวกมึงจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ควรจะออกไปมั้ย"ฉันหันไปมองหน้าพี่ลมกับพี่คิวแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้คุณเขาใจเย็นลงเลยสักนิด"ไม่ต้องไปมองให้พี่เขาให้ช่วยเลย อยากจะไปอยู่กับพวกมันมากใช่มั้ย"คุณเขาตะคอกใส่ฉัน"ฉะ...ฉันแค่อยากออกไปข้างนอกบ้างค่ะ เพราะอยู่แต่ในห้องมันน่าเบื่อ อีกอย่างฉันไม่ได้ไปไหนไกลเลยนะคะ"ฉันรีบบอกไป"เบื่อก็บอก อยากไปไหนก็บอกไม่ใช่เดินไปเองแบบนี้ ฉันจะบอกให้เลยนะถ้าวันนี้เป็นพวกมันเธอคงไม่ได้มานั่งให้ฉันด่าแบบนี้หรอก หรือยังไงมันน่าเบื่อมากอยากจะไปอยู่กับพวกมันมั้ย ฉันจะไปส่ง"ฉ

กายผมนั่งมองเด็กแสบที่นั่งหันหลังให้ผม เรื่องวันนี้ถ้าพูดตามความเป็นจริงผมไม่พอใจมากนะที่เธอเลือกจะเชื่อลูกน้องมากกว่าเชื่อผม ใครพูดอะไรก็เชื่อเขาไปหมด"จะดูแต่เขาแข่งรถหรือไงกัน"ผมถามเสียงดุ"แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรคะ""มาช่วยทำงานนี่มา"ผมบอกก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ"ฉันช่วยคุณได้เหรอคะ"เธอถามผม"ตอนเรียนเธอเรียนสาขาอะไร"ผมถามเธอจนเธอมองหน้าผมนิ่ง"ฉันเรียนบัญชีค่ะ คุณถามทำไมเหรอคะ"ก็อยากรู้มั้ยวะถึงได้ถาม"ไว้เรื่องทุกอย่างจบแล้ว เธอก็กลับไปเรียนตามเดิมฉันจัดการเรื่องเรียนให้เรียบร้อยแล้ว"ผมบอกไปมหาลัยก็เป็นของครอบครัวไอ้เฮคเตอร์ เพราะฉะนั้นมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยแต่ที่ผมไม่เข้าใจตอนนี้ก็คือเธอจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย"อยู่กับฉันไม่ต้องห่วงหรอก อยากได้อะไรก็บอก อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องคิดมากว่าเงินจะเหลือพอกินข้าวหรือเปล่าเพราะยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้เธออดตายแน่"ผมบอกเธอ"ขอบคุณนะคะ""อ่านรายงานในแฟ้มทั้งหมดแล้วเซ็นให้ด้วย"ผมบอกเธอ"ฉันเซ็นได้หรอคะในเมื่อมันเป็นชื่อของคุณ"ผมมองดุทันทีเมื่อเธอถาม"ฉันสั่งก็ทำ"ผมบอกแค่นั้นเธอไม่ได้ถามอะไรผมกลับ เธอเพียงแค่นั่งอ่านเอกสารในแฟ