I hope you know : หัวใจของกาย [กาย + เอิงเอย]

I hope you know : หัวใจของกาย [กาย + เอิงเอย]

last update최신 업데이트 : 2026-03-05
작가:  ฺBlackStorm완결
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
34챕터
831조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ใครที่กล้าแตะต้องหัวใจของผม บทลงโทษของมันคือตายเท่านั้นเพราะผมเองก็ไม่ใช่คนดี

더 보기

1화

Episode 1 : กาย

"Adik Zhang, kau diperintahkan menjaga perpustakaan lagi?" tanya salah satu senior bernama Xiao Bai.

Zhang Liu, pria berusia dua puluh yang selalu tersenyum dengan ramah itu, mengangguk. "Iya, Kakak Bai. "

"Itu memang cocok untukmu, yang bahkan kesulitan membentuk inti jiwa," sahut senior Xiao Lu di samping Xiao Bai, dengan nada mengejek.

Xiao Bai tertawa remeh matanya jelas memandang rendah Zhang Liu.

"Jangan seperti itu. Mau bagaimanapun, dia yatim piatu yang dirawat Ketua Sekte, jadi bisa dibilang dia itu anak ketua."

"Anak angkat maksudmu? Haha!" balas Xiao Lu sambil tertawa kencang, begitu pun Xiao Bai.

Sedangkan Zhang Liu hanya bisa tersenyum. Dia menerimanya karena itu semua memang benar.

Zhang Liu merasa malu. Dia juga ingin jadi pendekar yang membanggakan. Tapi Ketua Sekte sama sekali tak menuntut apa pun darinya.

Kultivasi Zhang Liu terhenti sebelum pembentukan inti jiwa atau Qi Condensation. Padahal itu hal dasar untuk menjadi seorang pendekar.

Dua senior itu pergi sambil tertawa. Zhang Liu menghela napas panjang, hingga tiba-tiba terdengar suara seseorang dari atas.

"Hei, tangkap!"

Zhang Liu mendongak. Refleks menangkap buah persik yang dilempar dari atas pohon. Pria itu adalah Yuan Su, anak sulung ketua sekte.

"Terima kasih, Senior Yuan Su," ucap Zhang Liu dengan senyuman tipis.

Yuan Su mengangguk singkat. Dia mengibaskan tangan, mengisyaratkan Zhang Liu untuk pergi. Yuan Su sendiri malah berbaring dan tidur di atas pohon.

Meski terlihat ketus, Yuan Su tak pernah sombong atau memandang rendah Zhang Liu. Dia tidak seperti dua orang tadi. Bisa dibilang Yuan Su sudah seperti saudaranya.

Zhang Liu kembali melanjutkan langkahnya. Tapi Yuan Su berbicara di belakangnya.

"Jangan mati, Zhang Liu."

Zhang Liu mendongak lagi dengan wajah penuh rasa penasaran. "Maksudnya?"

Tapi Yuan Su hanya diam. Dia malah terpejam seolah tak berniat menjawab. Zhang Liu menaikkan kedua bahunya, lalu kembali melangkah sambil memakan buah persik di tangannya.

Perpustakaan itu ada di tempat yang cukup jauh. Tugas Zhang Liu sederhana, hanya menjaga berjaga dan membersihkannya sesekali. Dan saat ini perpustakaan. Jam kunjungan para murid sudah berakhir.

Tapi saat Zhang Liu hendak membuka pintu perpustakaan, tiba-tiba terdengar suara ledakan. Dia menoleh, dan ternyata suara itu berasal dari bangunan utama sekte.

"Apa ada pertandingan?" gumamnya masih berpikir logis.

Tak lama, Zhang Liu melihat puluhan orang-orang berpakaian putih terbang di atas pedang melintasinya. Dia menyipit dan mengenali simbol lingkaran emas di punggung mereka. Itu adalah sekte Tiansheng.

Ledakan kembali terdengar. Suara peringatan akhirnya terdengar kencang, tanda bahaya. Samar-samar beberapa orang berteriak.

"Penyerangan! Sekte kita diserang!"

Zhang Liu membelalak kaget. Tanpa pikir panjang dia bergegas kembali, tapi tiba-tiba muncul sosok pria tua dengan pakaian hijau dan putih yang khas. Tubuhnya tegap penuh wibawa.

"Guru, sekte kita diserang!"

Ketua Sekte, Yuan Bo, mengangguk. "Aku tahu. Karena itu kau tetap di sini."

"Tapi, aku ingin membantu—"

"Tidak!" sela Yuan Bo menekankan. "Di perpustakaan terdapat harta warisan kita. Kau tetap di sini, paham?"

Zhang Liu menunduk. Tangannya terkepal. Rahangnya menegang karena tak bisa berbuat apa-apa selain menuruti perintah.

"Baik, Guru."

Yuan Bo tersenyum tipis, lalu menepuk pundaknya. "Kau harus tetap selamat."

Setelah mengatakannya itu, Yuan Bo menaiki pedangnya lagi dan melesat pergi. Zhang Liu hanya bisa menatap dari kejauhan. Dia merasa tak berguna dirinya di saat genting.

Tapi, penyergapan itu tak hanya menargetkan bangunan utama sekte saja. Perpustakaan yang Zhang Liu jaga pun salah satunya. Beberapa orang berpakaian putih datang menyerang.

"Ada satu lagi di sana, cepat musnahkan!" seru salah satu dari mereka langsung menarik pedang.

Zhang Liu tersentak dan langsung menahan mereka. Tapi lawannya berada di tingkat lebih tinggi darinya. Serangan mereka menghancurkan perpustakaan.

Sampai akhirnya Zhang Liu terluka parah. Dia terdorong ke sudut ruangan, dekat patung naga. Beberapa rak buku menimpa tubuhnya. Dia terjebak dan tak bisa keluar.

"Biarkan saja, dia pasti sudah mati. Energi qi-nya melemah. Kita cari ke tempat lain," ujar salah satu pendekar berpakaian putih itu, lalu pergi bersama rekannya yang lain.

Tapi, Zhang Liu memang memiliki energi qi yang lemah dan sangat sedikit. Tanpa mereka ketahui, Zhang Liu tak mati. Dia terjatuh ke dalam ruang rahasia di bawah patung.

Zhang Liu mendarat keras di atas batu yang dingin. Tubuhnya penuh dengan luka yang parah. Cukup lama dia tak sadarkan diri.

Di atas batu altar, melayang sebuah jantung kristal yang berdenyut. Setengahnya bersinar putih-emas murni, setengahnya lainnya bergelora merah-hitam.

Dalam alam kesadarannya, Zhang Liu berusaha untuk bangkit. "Sialan. Andai saja aku lebih kuat, padahal guru sudah mempercayakan perpustakaan ini padaku."

Karena ucapan itu, tiba-tiba terdengar gema suara yang terdengar menyeramkan, namun memikat.

"Kau ingin kekuatan? Aku bisa memberikannya. Kau dapat dengan mudah mengalahkan mereka."

Di tengah rasa putus asa yang mendalam, Zhang Liu menerima tawaran itu. Apa pun akan ia lakukan untuk menyelamatkan sektenya.

Dalam sekejap, kedua cahaya emas dan merah itu menyambar seperti petir, lalu menembus dada Zhang Liu yang terbuka.

Rasa sakit yang tak terbayangkan muncul. Api dan es. Terang dan gelap. Ketinggian surgawi dan jurang neraka. Semuanya sekaligus menyatu, bertarung, di dalam setiap sel tubuhnya.

Zhang Liu menjerit, tetapi tak ada suara keluar. Hanya ledakan dahsyat dari tempatnya berada. Tumpukan rak buku terlempar, termasuk bangunan perpustakaan yang kini telah runtuh akibat hempasan tangannya.

"Kekuatan ini milikmu. Habisi mereka yang menindasmu," bisik suara menyeramkan sebelumnya.

Zhang Liu kini berdiri tegak. Cahaya emas dan merah pekat terpancar dari dada. Jantung Duality yang legendaris tertanam dalam tubuhnya.

Ketika membuka mata, muncul cahaya mereka menyala. Zhang Liu melihat sekeliling sektenya yang sudah hancur terbakar.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
34 챕터
Episode 1 : กาย
กาย"ทำไมมึงต้องลงเองล่ะกาย ในเมื่อมันไม่ใช่รายการสำคัญ"เสียงไอ้เฮคเตอร์เพื่อนรักของผมพูดขึ้นมา ไอ้ลงเองที่เพื่อนผมพูดถึงคือแข่งรถนั่นแหละครับ ผมชื่อกายส่วนหน้าตาก็เรียกว่าหล่อเลยแหละ นิสัยก็ดีบ้างไม่ดีบ้าง ผมเป็นคนสีเทาครับจะเรียกว่าเลวเลยก็ไม่ใช่แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นที่บ้านผมทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แต่ผมไม่ชอบ และที่ไม่ชอบก็รวมไปถึงเมียใหม่ของพ่อผมด้วย แม่ผมเสียไปตั้งแต่เด็กผมอยู่กับพ่อมาสองคนตลอดจนช่วงผมเข้าเรียนมอต้นพ่อก็มีเมียใหม่ ผมกับพ่อทะเลาะกันหนักมากและสุดท้ายพ่อก็เลือกเมียมากกว่าลูกในไส้อย่างผม พอขึ้นมอปลายผมก็เลยออกมาอยู่คอนโดคนเดียวซึ่งผมโอเคกับการใช้ชีวิตแบบนี้มาก อย่ามองว่าผมทำประชดพ่อนะเพราะมันไม่ใช่ ผมกับพ่อไม่ค่อยลงรอยกันหรอกครับเพราะผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตของผม"กูอยากลง"ผมตอบเพื่อนสั้นๆ"มีอะไรมากกว่ามึงอยากลงหรือเปล่าครับเพื่อนกาย"ไอ้ติณณ์ถามผม"ไม่มี แล้วพวกมึงจะมาคาดคั้นเอาอะไรกับกูไม่ทราบ"ผมหันไปด่าเพื่อนที่จริงผมไม่ค่อยได้ลงสนามหรอกถ้ารายการนั้นไม่สำคัญจริงๆ แต่วันนี้ผมว่างก็เลยอยากสั่งสอนให้ไอ้พวกที่เก่งแต่ปากให้รู้ก็เท่านั้นเอง"แล้วมึงไม่ไ
더 보기
Episode 2 : อยู่กับฉัน
กายผมเดินออกจากห้องทำงานเพราะเบื่อที่จะต้องเป็นนักโทษให้เพื่อนรักสอบสวน เรื่องของผมถ้าผมอยากจะบอกหรือพูดอะไรผมจะพูดเอง ซึ่งข้อนี้พวกมันก็รู้แต่ที่พวกมันถามคือกวนตีนล้วนๆ"นายครับพวกนั้นกำลังจะพาเธอกลับ"ผมหันไปมองดุลูกน้องตัวเองที่รีบวิ่งเข้ามาบอก"แล้วกูสั่งว่ายังไง"ผมถามลูกน้องเสร็จก็รีบวิ่งไปที่ด้านหลังของของสนามทันที ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงไอ้มาร์ชมันก็ไม่ยอมง่ายๆ แน่และผมเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน"ที่นี่ที่ของกู ถ้าพวกมึงจะมาเก่งกูเสียใจด้วย"ผมพูดเสียงดังจนพวกไอ้มาร์ชหันมามอง"กูทำอะไร"มันถามผม"มึงแพ้กูไม่ใช่ ส่งตัวยัยนั่นมาให้กู"ผมชี้ไปที่ผู้หญิงที่ไอ้มาร์ชจับแขนอยู่"นี่มันอะไรกันคะ""กูก็ไม่ได้จะพากลับสักน่อยนี่ครับ อ่ะเอาไป"ไอ้มาร์ชผลักเธอมาทางผม"นะ...นี่มันอะไรกันคะแล้วพี่มาร์ชทำไมต้องผลักเอยให้เขาด้วย"ให้ตายเถอะเกิดมาผมพึ่งเคยเจอคนซื่อจนโง่แบบนี้"อีโง่...เขาเอามึงมาพนันไง นี่แกล้งโง่หรือโง่จริงคะเนี่ยถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย"เสียงผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น"พนันทำไมคะเอยไม่ใช่สินค้าของใครนะ"ผมก้าวมาอยู่ข้างหน้าของเธอก่อนจะมองหน้าไอ้มาร์ช"กูจะมาเอาเธอคืน มึงระวังตัวไว้ให้ดีไอ้กาย"ไอ้มา
더 보기
Episode 3 : จำไว้
เอิงเอย"เป็นผู้หญิงของฉัน"ผะ..ผู้หญิงของเขาอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจความหมายของคนที่จ้องหน้าฉันอยู่เลยสักนิดเดียว ลำพังเรื่องของฉันตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า"ฉะ...ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณค่ะ"ฉันรีบแย้งเขาไปทันทีฉันชื่อเอิงเอยอายุยี่สิบปี ฉันอาศัยอยู่กับลุงและป้าเพราะพ่อกับแม่ของฉันท่านเสียไปตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่เด็กจนโตฉันถูกเลี้ยงมาให้รู้จักใช้ชีวิตเองทุกอย่าง แต่ฉันก็ไม่ได้โทษลุงกับป้าหรอกนะเพราะท่านก็มีลูกที่ต้องดูแลเหมือนกัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าท่านจะขายฉันให้กับคนพวกนั้นทั้งที่ฉันไม่เคยทำตัวให้เป็นภาระของพวกท่านเลยสักนิด ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ถ้าไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วยก็แค่บอกฉันมาตรงๆ ฉันจะไม่เสียใจมากเท่านี้เลย"นี่เรียนน้อย"เขาถามฉันเสียงดุ"ใช่ค่ะ ฉันต้องหยุดเรียนเพื่อมาทำงาน"ฉันรีบบอกไปที่จริงฉันเรียนมหาลัยแล้วแต่ต้องดรอปเรียนไว้เพราะลุงกับป้าอยากให้ฉันมาทำงานหาเงินช่วยเพราะลูกสาวของลุงกับป้าอยากจะเรียนโรงเรียนเอกชน ฉันเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเดี๋ยวค่อยกลับไปเรียนก็ได้"ฉันประชด"เขาหัวเสียใส่ฉันฉันไม่รู้ว่าฉันจะไว้ใจเขาได้หรือเปล่าแล้วทำไมเขาต้องอยากให้ฉันเป
더 보기
Episode 4 : ขอบคุณนะคะ
กายตอนนี้ผมยืนมองหน้ายัยเด็กขี้สงสัย คือคำถามแต่ละอย่างนี่ดีๆ ทั้งนั้นเลยแม่คุณเอ๊ย ผมค่อยๆ ก้าวเข้าหาเธอจนเธอรีบถอยหลังติดกำแพงห้อง"ชัดเจนหรือยังที่ฉันบอก"ผมเอามือยันกำแพงล็อกตัวเธอไว้แล้วถาม"ฉันแค่จะบอกคุณว่า พี่สองคนนั้นมารอคุณค่ะ"ขวับ!!!ผมหันไปมองลูกน้องสองคนที่ยืนยิ้มอยู่แล้วรีบเดินมาหาพวกมันทันที คือแม่งยิ้มแบบนี้ผมต้องโดนพวกมันสงสัยแน่"เข้าห้องไปนอน"ผมหันมาบอกเธอเสียงดุ"ค่ะ""ก็คนแรกอ่ะเนาะ มีความโลกใบเดียว"เสียงไอ้ลมเอ่ยแซวผม"เสือกไอ้เวร เฝ้ายัยเด็กนั่นให้ดี"ผมบอกพวกมันเสียงดุ"ไม่มีอะไรในกอไผ่ใช่ป่ะนาย"เฮ้อ....นอกจากจะปวดหัวกับไอ้คนที่อยู่ในห้องผมก็ยังต้องปวดหัวกับลูกน้องตัวเองอีกหรอวะ"มีในตีนกูพวกมึงสองตัวจะดูมั้ย"ผมยกเท้าถีบพวกมันทันทีผมเลิกสนใจลูกน้องตัวเองก่อนจะรีบขับรถออกจากคอนโดเพราะนัดไอ้ติณณ์ไว้ ไอ้ห่านี่แม่งก็ว่างจัดแล้วเพื่อนรักอย่างผมก็ต้องว่าตามเพื่อนด้วยไง"พี่กายคะ ไม่เจอกันนานเลยคิดถึงจัง"คือกูยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าผับก็ต้องหยุดเพราะเสียงหวานๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง"อืมมมมม""พี่กายขา หวานว่าเราไปรื้อฟื้นความคิดถึงกันก่อนเข้าผับดีมั้ยคะ"เธอพูดพลางเดินเข้า
더 보기
Episode 5 : มีความหวง
กาย"เดี๋ยวเปลี่ยนให้ใหม่"ผมบอกคนที่นั่งข้างๆ ผม ที่จริงผมไม่ได้ตั้งใจจะมาเช้าหรอกแต่เพราะไอ้ห่าติณณ์แม่งตื่นเช้าไงผมก็เลยต้องตื่นตามมัน ส่วนเรื่องเสื้อผ้าและของใช้ผมให้ลูกน้องจัดการให้"ฉันแค่บอกค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนก็ได้เพราะที่นี่มันเป็นของคุณ"เธอรีบบอกผม"เปลี่ยนก็คือเปลี่ยน"อย่างที่ผมเคยบอกไปนั่นแหละ ผมไม่ค่อยได้มาอยู่หรอกเปลี่ยนก็ดีเหมือนกันเพราะยัยเด็กนี่ต้องอยู่อีกนาน"ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"เธอบอกผมก่อนจะเก็บถุงเสื้อผ้าเข้าห้องแต่งตัวไป"จะกินอะไรจะสั่งให้"ผมถามเสียงดุ"อะไรก็ได้ค่ะ ฉันกินได้หมด"ให้ตายเถอะแม่ง...อะไรก็ได้แล้วมันอะไรวะตอนนี้ผมกำลังนั่งรอลูกน้องตัวเองอยู่ ผมให้พวกมันไปซื้อของสดและขนมมาให้เธอ และพวกมันก็ยังแซวผมไม่เลิกจนผมจะไล่แม่งออกอยู่แล้ว"มองทำไม เอาไปติดสิครับหรือพวกมึงต้องให้กูติดเอง"ผมถามไอ้ลมกับไอ้คิว"รับทราบครับนาย""เดี๋ยว พวกมึงสองตัวหยุดก่อน"ผมรีบหันไปสั่งเมื่อลูกน้องผมกำลังจะเดินเข้าห้องนอน"นายครับผมมีงานต้องทำมั้ยล่ะ"ไอ้คิวหันมาว่าผม"เอิงเอย อาบน้ำแต่งตัวเสร็จหรือยัง"ผมเดินเข้ามาถามเธอในห้อง"มีความหวงว่ะลม"ผมหันมามองไอ้สองตัวตาขวางท
더 보기
Episode 6 : กำลังหึง
เอิงเอยครืด ครืด ฉันสะดุ้งเสียงมือถือที่ดังอยู่จนผลักคุณเขาออกทันที คุณเขามองหน้าฉันนิ่งก่อนจะหันไปมองมือถือที่ดังอยู่อย่างหัวเสีย แล้วฉันจะอยู่ทำไมกันล่ะ ฉันรีบวิ่งเข้าห้องนอนทันทีเพราะตอนนี้ใจฉันมันจะทะลุเสื้อออกมาแล้ว"เฮ้อ...เกือบไปแล้วเอิงเอย"ฉันปิดประตูแล้วล็อกห้องทันทีมันก็แค่อารมณ์ชั่วคราวเพราะคุณเขาแค่เผลอไผลไปเท่านั้นเอง เพราะถ้าทำด้วยความมันรักมันก็คงไม่ใช่อยู่แล้วเพราะเราสองคนก็เหมือนคนแปลกหน้า อีกอย่างฉันรักคุณเขาไม่ได้หรอก เราต่างกันเกินไปกายตอนนี้ผมกำลังหัวเสียกับไอ้มือถือที่ดังอยู่ไม่หยุด เมื่อกี้ที่ผมทำไปผมไม่ได้ตั้งใจจะทำนะเว้ย เพียงแต่ปากผมมันไวกว่าความคิดก็เลยเป็นแบบนั้นครืด ครืด"ถ้าไม่สำคัญกูจะฆ่ามึงไอ้พีตาร์"ผมตะคอกใส่เพื่อนตัวเอง(แล้วมึงไปอารมณ์เสียมาจากไหนถึงได้มาลงกับกู หรือกูโทรมาขัดจังหวะมึง)"อย่ามาทำเป็นแสนรู้ไอ้เวร มีอะไรก็ว่ามา"(วันนี้กูจะไปนอนกับมึง)"มึงเห็นคอนโดกูเป็นอะไรวะ เหงาหรืออะไร บ้านมึงก็มีคอนโดมึงก็มีทำไมไม่อยู่กัน"(ไอ้ติณณ์มึงไม่บ่น เมื่อคืนมันก็ไปนอนกับมึงมาไม่ใช่)"แล้วแต่มึงเลยเพื่อนรัก คีย์การ์ดก็มีนี่ครับ เพื่อนรักอยากทำอะไรก็ท
더 보기
Episode 7 : คนใจร้าย
เอิงเอย"บอกอะไรไม่เคยฟัง อยากจะไปอยู่กับพวกมันมากหรือไงวะ"ฉันจะทำยังไงดีเพราะตอนนี้ฉันโดนคุณเขาดุใส่แถมคุณเขายังโกรธฉันอีกด้วยที่คุณเขาโกรธเพราะว่าคุณเขาไปเจอฉันข้างนอก ฉันออกไปซื้อของสดที่ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างๆ คอนโด ซึ่งฉันคิดว่ามันไม่น่าจะมีอะไรเพราะมันใกล้แค่นี้เอง และอีกอย่างคุณเขาบอกว่าวันนี้จะไม่มาไงฉันก็เลยออกไป"ฉันแค่.............""ไม่ต้องมาเถียง"ฉันยังไม่ทันได้อธิบายเลยนะทำไมต้องเสียงดังด้วยเนี่ย"นายความผิดของผมเอง ผมปล่อยน้องออกไปคนเดียว"พี่ลมรีบพูดแทรก"พวกมึงสองตัวไม่ต้องมาช่วยเลยนะ ถึงพวกมึงจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ควรจะออกไปมั้ย"ฉันหันไปมองหน้าพี่ลมกับพี่คิวแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้คุณเขาใจเย็นลงเลยสักนิด"ไม่ต้องไปมองให้พี่เขาให้ช่วยเลย อยากจะไปอยู่กับพวกมันมากใช่มั้ย"คุณเขาตะคอกใส่ฉัน"ฉะ...ฉันแค่อยากออกไปข้างนอกบ้างค่ะ เพราะอยู่แต่ในห้องมันน่าเบื่อ อีกอย่างฉันไม่ได้ไปไหนไกลเลยนะคะ"ฉันรีบบอกไป"เบื่อก็บอก อยากไปไหนก็บอกไม่ใช่เดินไปเองแบบนี้ ฉันจะบอกให้เลยนะถ้าวันนี้เป็นพวกมันเธอคงไม่ได้มานั่งให้ฉันด่าแบบนี้หรอก หรือยังไงมันน่าเบื่อมากอยากจะไปอยู่กับพวกมันมั้ย ฉันจะไปส่ง"ฉ
더 보기
Episode 8 : สิทธิ์ของคุณ
กาย"เธอก็ยังมีฉันไง"ผมบอกคนที่ยืนอยู่ข้างๆผม ผมไม่รู้หรอกนะว่าเธอเจออะไรมาบ้างแต่เมื่อผมเลือกที่ช่วยเธอแล้วผมก็คงต้องช่วยให้ถึงที่สุดอย่างที่ลูกน้องผมมันบอกนั่นแหละ"ไอ้คิวเรากลับบ้านกันครับ"ผมหันไปมองลูกน้องตัวเองที่เดินออกมาจากรถ นี่ผมโดนพวกมันหลอกอย่างนั้นหรอวะ แล้วเมื่อกี้พวกมันคงเห็นกันหมดแล้วใช่มั้ย"พี่ลมไปไหนมาคะ"ยัยเด็กแสบรีบทักไอ้ลมทันที"เข้าไปรอฉันในรถ"ผมพูดเสียงดุ"พรุ่งนี้เจอกันนะเอย"ไอ้คิวมันยกยิ้มใส่ผมผมมองยัยเด็กแสบที่เดินเข้ารถไปเรียบร้อยแล้วหันมาหาไอ้สองตัวที่ยืนยิ้มอยู่ คือแม่งผมตกหลุมพรางลูกน้องตัวเองให้ตายเถอะ"ก็แค่นี้เองนาย"ไอ้คิวพูด"พวกมึงแน่มากไอ้สัตว์""ถ้าไม่อยากดูแลน้อง ให้พวกผมสองคนดูแลก็ได้นะนาย"ไอ้ลมบอกผม"กูดูแลของกูได้ พวกมึงมีหน้าที่อะไรก็ทำไป"ผมพูดเสร็จก็เดินมาขึ้นรถทันที"แล้วพี่คิวกับพี่ลมล่ะคะ"นี่ก็อีกคนคือผมก็นั่งอยู่ข้างๆมั้ยวะ"กลับฉันง่วง""โมโหอะไรฉันอีกหรือเปล่าคะ"เธอพูดเสียงเบา"ก็ไม่นะ ทำไมหน้าฉันเหมือนโมโหเธออยู่หรือไง"ผมถามกลับ"หน้าคุณตอนนี้เหมือนไม่พอใจใครค่ะ""พูดมากนั่งเฉยๆ ไปเลยเธอน่ะ"ผมรีบขับรถกลับคอนโดทันทีเพราะตอนนี้แม่งก็
더 보기
Episode 9 : ยอมรับ
กายผมนั่งมองเด็กแสบที่นั่งหันหลังให้ผม เรื่องวันนี้ถ้าพูดตามความเป็นจริงผมไม่พอใจมากนะที่เธอเลือกจะเชื่อลูกน้องมากกว่าเชื่อผม ใครพูดอะไรก็เชื่อเขาไปหมด"จะดูแต่เขาแข่งรถหรือไงกัน"ผมถามเสียงดุ"แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรคะ""มาช่วยทำงานนี่มา"ผมบอกก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ"ฉันช่วยคุณได้เหรอคะ"เธอถามผม"ตอนเรียนเธอเรียนสาขาอะไร"ผมถามเธอจนเธอมองหน้าผมนิ่ง"ฉันเรียนบัญชีค่ะ คุณถามทำไมเหรอคะ"ก็อยากรู้มั้ยวะถึงได้ถาม"ไว้เรื่องทุกอย่างจบแล้ว เธอก็กลับไปเรียนตามเดิมฉันจัดการเรื่องเรียนให้เรียบร้อยแล้ว"ผมบอกไปมหาลัยก็เป็นของครอบครัวไอ้เฮคเตอร์ เพราะฉะนั้นมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยแต่ที่ผมไม่เข้าใจตอนนี้ก็คือเธอจ้องหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย"อยู่กับฉันไม่ต้องห่วงหรอก อยากได้อะไรก็บอก อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องคิดมากว่าเงินจะเหลือพอกินข้าวหรือเปล่าเพราะยังไงฉันก็ไม่ปล่อยให้เธออดตายแน่"ผมบอกเธอ"ขอบคุณนะคะ""อ่านรายงานในแฟ้มทั้งหมดแล้วเซ็นให้ด้วย"ผมบอกเธอ"ฉันเซ็นได้หรอคะในเมื่อมันเป็นชื่อของคุณ"ผมมองดุทันทีเมื่อเธอถาม"ฉันสั่งก็ทำ"ผมบอกแค่นั้นเธอไม่ได้ถามอะไรผมกลับ เธอเพียงแค่นั่งอ่านเอกสารในแฟ
더 보기
Episode 10 : อ่อนแอ
เอิงเอยฟะ...แฟนอย่างนั้นเหรอ คุณเขาเอาอะไรมาพูดกันแล้วสร้อยที่ใส่ให้ฉันคุณเขาซื้อให้ใครกัน ฉันยืนนิ่งๆ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อและอีกอย่างคุณเขาน่าจะแค่พูดเล่น"น้องน่ารักนะคะ"เสียงพนักงานบอกคุณเขา"ขอบคุณครับ"หลังจากนั้นคุณเขาก็พาฉันออกจากร้าน และตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งอยู่ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นส่วนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันก็ยังไม่พูดอะไรเลยสักคำ"เรื่องสร้อย"ฉันพูดเสียงเบาก่อนจะถอดมันคืนให้คุณเขา"ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้ ฉันซื้อให้เธอและห้ามถอดมันออกเด็ดขาด"คุณเขาชี้หน้าดุฉัน"แต่มันไม่ใช่ของฉันนี่คะ"ฉันรีบบอกไป"มันเป็นของเธอ ถ้าวันไหนเธอไม่ได้อยู่กับฉันแล้วค่อยถอดมันทิ้ง"คุณเขาพูดเสียงดุ"แต่ฉันไม่ใช่แฟนคุณนี่คะ""ฉันชอบเธอ เหตุผลแค่นี้พอมั้ยเอิงเอย"ชะ...ชอบฉันเหรอ มันเป็นไปไม่ได้ที่คุณเขาจะชอบฉัน เราสองคนแทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำแล้วคุณเขาจะชอบฉันได้ยังไงกัน"มันเร็วไปฉันรู้ แต่ฉันแค่บอกให้เธอรับรู้ไว้"คุณเขาบอกกายเรื่องความรักผมไม่ได้รีบเร่งอะไรผมเพียงแค่ประกาศให้คนอื่นรับรู้ก็แค่นั้น ส่วนเรื่องสร้อยผมตั้งใจจะซื้อให้เด็กแสบอยู่แล้วอย่างน้อยเมื่อคนอื่นหรือลูกน้องของผมเห็นจี้ที่ห้อยอย
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status