I hope you know : หัวใจของกาย [กาย + เอิงเอย]

กาย

"ทำไมมึงต้องลงเองล่ะกาย ในเมื่อมันไม่ใช่รายการสำคัญ"

เสียงไอ้เฮคเตอร์เพื่อนรักของผมพูดขึ้นมา ไอ้ลงเองที่เพื่อนผมพูดถึงคือแข่งรถนั่นแหละครับ ผมชื่อกายส่วนหน้าตาก็เรียกว่าหล่อเลยแหละ นิสัยก็ดีบ้างไม่ดีบ้าง ผมเป็นคนสีเทาครับจะเรียกว่าเลวเลยก็ไม่ใช่แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น

ที่บ้านผมทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แต่ผมไม่ชอบ และที่ไม่ชอบก็รวมไปถึงเมียใหม่ของพ่อผมด้วย แม่ผมเสียไปตั้งแต่เด็กผมอยู่กับพ่อมาสองคนตลอดจนช่วงผมเข้าเรียนมอต้นพ่อก็มีเมียใหม่ ผมกับพ่อทะเลาะกันหนักมากและสุดท้ายพ่อก็เลือกเมียมากกว่าลูกในไส้อย่างผม พอขึ้นมอปลายผมก็เลยออกมาอยู่คอนโดคนเดียวซึ่งผมโอเคกับการใช้ชีวิตแบบนี้มาก อย่ามองว่าผมทำประชดพ่อนะเพราะมันไม่ใช่ ผมกับพ่อไม่ค่อยลงรอยกันหรอกครับเพราะผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตของผม

"กูอยากลง"ผมตอบเพื่อนสั้นๆ

"มีอะไรมากกว่ามึงอยากลงหรือเปล่าครับเพื่อนกาย"ไอ้ติณณ์ถามผม

"ไม่มี แล้วพวกมึงจะมาคาดคั้นเอาอะไรกับกูไม่ทราบ"ผมหันไปด่าเพื่อน

ที่จริงผมไม่ค่อยได้ลงสนามหรอกถ้ารายการนั้นไม่สำคัญจริงๆ แต่วันนี้ผมว่างก็เลยอยากสั่งสอนให้ไอ้พวกที่เก่งแต่ปากให้รู้ก็เท่านั้นเอง

"แล้วมึงไม่ไปประชุมกับคุณอา"ไอ้พีตาร์ถามผม

"แล้วกูเคยไปเหรอตาร์ เลิกพูดถึงคนพวกนั้นสักทีได้มั้ยกูไม่อยากได้ยิน"ผมรู้ว่าถ้าผมไปผมระงับตัวเองไม่ได้แน่ๆ

"ไอ้เวรแค่นี้ต้องอารมณ์เสีย"

"กูจะลงสนามแล้ว พวกมึงห้ามปล่อยหมาตัวไหนออกจากสนามจนกว่ากูจะแข่งจบ"ผมหันไปสั่งลูกน้องตัวเอง

"รวมพวกกู............."ไอ้ติณณ์ถามขึ้น

"ถ้าพวกมึงไม่ใช่หมาก็นั่งอยู่ในนี้ เดี๋ยวกูมา"

ผมพูดเสร็จก็เดินลงมาด้านล่างทันที ผมกวาดสายตาไปมองข้างสนามแข่งวันนี้คนค่อนข้างเยอะทั้งที่รายการก็ธรรมดา ผมเดินเข้าสนามก่อนจะ...........

"ขอโทษค่ะ"ผมหันไปมองผู้หญิงที่เดินมาชนหลังของผม

"ตาไม่มีเหรอครับ ถึงไม่เห็นว่ามีคนเดินอยู่"ผมดุเธอไป

"ฉะ..ฉันมองไม่เห็นจริงๆ ค่ะพอดีฉันทำแว่นหาย ขอโทษด้วนะคะ"หึ....นี่คงเป็นวิธีที่อยากจะเข้าใกล้ผมสินะ

ผมเจอแบบนี้มาเยอะเรื่องแค่นี้ทำไมผมจะไม่รู้ ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ผมแค่รักสนุกแต่ถ้าเจอคนที่ใช่ผมก็หยุดและที่สำคัญผมไม่ใช่พวกที่สำส่อนด้วย

"แล้วยังไงครับ ผมต้องช่วยคุณหาแว่นด้วยมั้ยล่ะ"ผมถามเธอที่กำลังเอาหน้าเข้าใกล้ผม

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอโทษคุณอีกครั้งนะคะ"ผมรีบเดินเข้าสนามโดยที่ไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด

"เรื่องที่กูให้จัดการเป็นยังไง"ผมถามลูกน้องคนสนิท

"พวกมันตกลงตามนั้นครับนาย"

"แล้วถ้าพวกมันเล่นไม่ซื่อล่ะ"ผมถามกลับเพราะกลุ่มคนที่ผมแข่งรถด้วยวันนี้เรียกง่ายๆ เลยนะ เหี้ย....

"ก็ตายไงนาย แล้ว............"

"รอกูแข่งเสร็จ จับตาดูไว้ก็พอ"ผมบอกไป

"ถึงต้องลงแข่งเองเลยเหรอครับ"ทันทีที่ผมเดินลงมาที่สนามคู่แข่งก็ทักทายผมทันที

"ก็คงไม่ต่างกัน"ผมบอกไอ้มาร์ชไป ที่จริงผมกับมันไม่ค่อยถูกกันหรอก

"คงสำคัญสินะคนอย่างกายถึงต้องลงแข่งเอง แล้วกูต้องทำยังไงดี"

"มึงแค่รีบแข่งแล้วไสหัวออกไปจากสนามกูสะ"ผมพูดจบก็เดินมาที่รถทันที

"กูเสียไปเยอะนะครับ กูคงไม่ยอมแพ้มึงหรอก"

"โทษทีว่ะพอดีกูสะกดคำว่าแพ้ไม่เป็น"

หลังจากที่ผมคุยกับไอ้มาร์ชเสร็จผมก็เริ่มแข่งรถกับมันทันที มันมีหลายเหตุผลที่ผมต้องลงแข่งและผมเองจะแพ้มันไม่ได้เพราะถ้าแพ้...............

"กูรู้ว่ามึงเป็นพวกไม่รักษาสัจจะ แต่กูบอกไว้เลยว่ากูเองก็ไม่ยอม"ผมชี้หน้าบอกไอ้มาร์ชที่หัวเสียเพราะมันแข่งรถแพ้ผม

"อย่าเผลอแล้วก็แล้วกัน"

หลังจากแข่งเสร็จผมก็เดินกลับขึ้นมาด้านบนทันที คงไม่ต้องบอกนะว่าผมโดนไอ้สามตัวนี่มองยังไง

"พวกกูกลับได้หรือยังกาย เพราะพวกกูอยู่ไปมึงก็คงไม่เล่าอะไรหรอก"ไอ้ติณณ์ถามผม

"เชิญครับ"

"มึงสายตาสั้นเหรอกายทำไมถือแว่นมาด้วย"ไอ้เฮคเตอร์ถามก่อนจะชี้มาที่แว่นที่ผมถืออยู่

"แล้วมึงจะไปไหนวะ"ไอ้ติณณ์ร้องถามเมื่อผมไม่ได้ตอบอะไรพวกมันแต่ผมกลับเดินออกจากห้อง

"เอาแว่นไปคืน"