Semua Bab ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!!: Bab 21 - Bab 30

นางกำลังจะพูดต่อหางตาก็มองเห็นเงาคนเดินออกมาจากจวนจี๋เสียง ทว่าหันไปมองไม่ได้เพราะเสี่ยนจื่อเดินเข้ามาจนใกล้ ไหล่ของเขาบดบังสายตาเอาไว้จนมิด“เช่นนั้นพวกเรารีบเดิน วันนี้ข้ายังไม่ได้กินมื้อเที่ยง ตอนนี้หิวมากกะว่าจะไปหาของกินที่หอเปี่ยมสุข”“อ้อ เช่นนั้นก็ได้ ที่นั่นมีปลาสามรสเป็นของขึ้นชื่อ ยังมี...” นางร่ายชื่อของกินที่ตนอยากลิ้มลองออกมาจนครบทั้งหกอย่าง จากนั้นจึงลืมเรื่องที่ตนสงสัยจนสิ้นบนชั้นสองของหอเปี่ยมสุข เซี่ยจื่อเตี๋ยสองมือวางบนขอบระเบียง เกยคางมองลงไปชั้นล่างด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น ขบวนหมางจ้งของเมืองอวี่หยางครึกครื้นน่าดูชม สาวงามประดับเรือนผมด้วยรวงข้าว รถม้าไร้หลังคาที่ใช้นั่งประดับประดาด้วยบุปผางาม แต่ละจวนแข่งขันกันเพื่อชิงอันดับหนึ่ง นับเป็นประเพณีที่ชาวเมืองสืบทอดต่อกันมาหลังการเก็บเกี่ยวเสร็จสิ้นเพราะโรงหมอตระกูลเซี่ย คนที่นี่จึงรู้จักน้ำแกงสาลี่หวาน และแน่นอนว่าที่หอเปี่ยมสุขก็ยังมีขาย หญิงสาวสั่งมาห้าถ้วยสำหรับนาง เสียนจื่อ ยังเผื่อแผ่ไปถึงเสี่ยวฟาง เยี่ยนเฟิง และฉางเฟิงด้วยเสียนจื่อรินชาส่งให้หญิงสาว คอยกำชับไม่ให้นางดูเพลินจนลืมกินของว่าง ของกินเองก็นำสามวางแล้ว

“ถวายพระพรฝ่าบาท หม่อมฉันเซี่ยจื่อเตี๋ยเพคะ” นางคุกเข่าลงจากนั้นก็ประทับสองมือรองหน้าผาก รอฟังคำสั่งเงียบๆ“ลุกขึ้น” นางทำตามจากนั้นเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย บุรุษในชุดสีเหลืองทองสง่างาม ใบหน้ามีส่วนคล้ายคลึงกับจื่อเสียนหลายส่วนโดยเฉพาะดวงตา“บังอาจ... กล้าดีอย่างไรมองพระพักตร์ฝ่าบาท!”ขันทีอีกคนส่งเสียง ทว่าว่าฮ่องเต้กลับยกมือห้าม “พวกเจ้าออกไปให้หมด หลี่กงกงอยู่ก่อน”หญิงสาวมองขันทีนางกำนัลที่ทยอยเดินออกไปจากห้องทรงอักษร หลี่กงกงก้มหน้านิ่งทำตามคำสั่งอย่างไม่มีท่าทีลังเล ฮ่องเต้ลุกขึ้นจากนั้นเดินเข้ามาหานาง “พวกเจ้าเดินเล่นเป็นเพื่อนเราหน่อยเถิด”“เพคะ” แล้วนางปฏิเสธได้หรือ...นางรอให้หลี่กงกงเดินก่อนตามความเคยชินที่ให้ผู้อาวุโสเดินก่อน ทว่าอีกฝ่ายกลับกระซิบบอกนางให้เดินนำหน้า เขายิ้มใจดี “เชิญท่านหมอเซี่ย ข้าจะเดินตามหลังท่าน”“อ้อ” นางจึงเดินตามหลังฮ่องเต้ไปยังอุทยานที่เต็มไปด้วยดอกหมู่ตานหลากสี“หลี่กงกง เจ้าเห็นกับตาหรือว่าจื่อเสียนเดินได้”“พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้หันมามองหญิงสาว “จริงหรือที่เจ้ารักษาจื่อเสียนจนหายดีแล้ว”“ไม่จริงเพคะ” นางส่ายหน้าทั้งฮ่องเต้และหลี่กงกงถึงกับหยุดเดิน ดัง

ฮ่องเต้มองนางด้วยสายตาตกตะลึง “โรงหมอ...”“เพคะโรงหมอ เป็นโรงหมอของราชสำนัก”“ตกลงตามนี้!!”“เช่นนั้นหม่อมฉันส่งข่าวกลับไปยังเมืองอวี่หยางได้แล้วกระมังเพคะ ป่านนี้ท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้คงเป็นห่วงแย่”“ได้ เราจะให้คนไปจัดการ ส่วนเรื่องสถานที่ เรื่องคน เรื่องสมุนไพรต่างๆ เราจะให้หลี่กงกงเป็นคนรับผิดชอบในการจัดหาให้เจ้า อยากได้อะไรเพิ่มเติมเจ้าบอกเขาได้เลย”“กระหม่อมรับพระบัญชา”“ไม่...เราจะออกราชโองการ”หลี่กงกงถึงกับคุกเข่า จากนั้นดึงหญิงสาวให้คุกเข่าลงเช่นกัน อาลักษณ์สองคนไม่รู้วิ่งมาจากทิศทางใด อยู่ๆ ก็พร้อมเขียนราชโองการ“หมอหญิงเซี่ยจื่อเตี๋ยรับราชโองการ เรื่องการเปิดโรงหมอแห่งราชสำนักหนึ่งปีนับจากวันเปิดวันแรก เราให้สิทธิ์เจ้าในการจัดการเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสถานที่ คนที่จะเข้าไปช่วยงาน สมุนไพรต่างๆ ค่าใช้จ่าย เจ้าจะต้องพร้อมเปิดโรงหมอในอีกหนึ่งเดือน ในช่วงนี้หลี่กงกงจะเป็นทั้งที่ปรึกษาและคนที่คอยให้ความช่วยเหลือ ใครขัดขวางไม่ให้ความร่วมมือจะได้รับโทษสูงสุด”“หม่อมฉัน/กระหม่อม รับราชโองการ”“เซี่ยจื่อเตี๋ย เจ้าเดิมพันกับเราอีกเรื่องดีหรือไม่”“เรื่องอะไรหรือเพคะ”“เจ้าว่าจื่อเ

“ต่อเส้นเอ็น! ทำอย่างไรหรือ?!”นางกำลังจะอธิบายแต่เสียนจื่อขยับตัวเสียก่อน เขามองไปรอบๆ “ไสหัวออกไป!”หมอหลวงทั้งสองสะดุ้งถอยกรูด เซี่ยจื่อเตี๋ยมองชายหนุ่มจากนั้นขมวดคิ้ว “ท่านไล่ผู้ใด”เสียนจื่อหันมามองนาง “เจ้าก็อยู่?”“แน่นอนสิ หาไม่คิดว่าผู้ใดจะทะเลาะกับเฮยไป๋อู๋ฉางได้ทุกวัน ขาข้างนี้ของท่านยังคิดจะเก็บเอาไว้อีกหรือ” นางจิ้มเข่าข้างนั้นของเขาเสียนจื่อส่งเสียงร้องลอดริมฝีปากออกมาเบาๆ คิ้วเข้มมุ่นลงเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธขึ้ง เขาดึงนางให้นั่งลง “ไม่เป็นอะไรกระมัง ฝ่าบาทไม่ได้ทำให้เจ้าลำบากใจ?”นางส่ายหน้า “ไม่เลย จริงๆ ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ท่านเพิ่งหายดีเหตุใดขี่ม้าข้ามวันข้ามคืนเร่งร้อนเช่นนี้ ท่านมิใช่รู้จักฝ่าบาทดีกว่าข้าหรือ คิดว่าจะทรงทำอะไรข้าเล่า”“ยังคิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ลักพาตัวคนกลางวันแสกๆ พามาโดยที่ไม่บอกผู้ใด นี่ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกหรือ?!”“ข้าก็ไม่ได้เป็นอะไร อีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่เพราะท่านไม่ยอมกลับมาเมืองหลวงดีๆ หรอกหรือ หากกลับมาตั้งแต่แรกก็จบแล้ว ฝ่าบาทยังต้องใช้แผนนี่ที่ไหนกัน ท่านเป็นถึงแม่ทัพ เป็นอนุชาฮ่องเต้ เป็นถึงท่านอ๋องเลยมิใช่หรือ แล้วจะ

“ได้ยินมาว่านางเป็นเพียงสตรีที่ถูกหย่าผู้หนึ่งเท่านั้น ขอทรงไตร่ตรองด้วย”คราแรก...หลี่กงกงประกาศเพียงว่านางเป็นท่านหมอหญิงประจำโรงหมอแห่งราชสำนัก ทว่าพอมีขุนนางคนแรกคัดค้าน ฮ่องเต้ไม่พูดจาก็ลงลายพระหัตถ์ในราชโองการอีกครั้ง หลี่กงกงประกาศออกมาเสียงดังฟังชัด“…แต่งตั้งให้เซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นหมอหลวงขั้นเจ็ดเจิ้งฉีผินเซี่ย[1] รั้งตำแหน่งหมอหญิงโรงหมอแห่งราชสำนัก เบี้ยหวัดXXXต่อปี ข้าวสารXXXกระสอบ!!”[2]ตอนนี้ได้รับแม้แต่เบี้ยหวัด!!ขุนนางฝ่ายบุ๋นคุกเข่าลงคัดค้าน “ขอฝ่าบาทวินิจฉัยด้วย สตรีต่ำต้อยไม่บังควรแต่งตั้งเป็นขุนนาง อีกทั้งนางยังมีข่าวลือว่าจิตใจโหดเหี้ยมดังนั้นจึงถูกสามีหย่าขาด...”หลี่กงกงเดินกลับออกมาอีกครั้งและประกาศ“แต่งตั้งให้เซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นหมอหลวงขั้นหกกงหลิวผินเซี่ย[3]รั้งตำแหน่งหมอหญิงโรงหมอแห่งราชสำนัก เบี้ยหวัดXXXต่อปี ข้าวสารXXXกระสอบ แพรพรรณอีกหนึ่งหีบ!!”“ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองด้วย!!!” มีขุนนางคัดค้านเพิ่มขึ้นเป็นสิบคนหลี่กงกงลอบปาดเหงื่อ “...แต่งตั้งให้หมอหญิงเซี่ย เซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นหมอหลวงขั้นห้าเจิ้งอู่ผินชาง[4] รั้งตำแหน่งหมอหญิงแห่งราชสำนัก เป็นอาจารย์หมอหญิงที่ท